Արթուր ԷԴԱՐ / «ՀՈԳԵՎԱՐՔ»

 

Արթուր ԷԴԱՐԻ «ՀՈԳԵՎԱՐՔ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2005 թ., թիվ 8-9-ում

 

ՀՈԳԵՎԱՐՔ

Անավարտ դրամա, որ կարող էր պատահել յուրաքանչյուրի հետ

 

Գործող անձինք

ԱՂՋԻԿ

ՏՂԱ

ԱՆԾԱՆՈԹ

Գործողության վայրը ցանկացած քաղաքի ցանկացած ավտոբուսային կանգառ է: Որն, իհարկե, ծածկ ունի:

 

Միանգամից բռնկված ամպրոպ: Կայծակ է, որոտ: Տեղատարափ անձրև է գալիս: Երիտասարդ զույ­գը վազում և մտնում է կանգառի ծածկի տակ:

ՏՂԱ — (իրենց գլխավերևում պահած բաճկոնը թափ տալով): Ա՛յ քեզ տեղատարափ… Եվ ինչ թունդ մթնեց: Վայրկյան էլ չանցավ, պայծառ արև էր ու… ա՛ռ քեզ:

ԱՂՋԻԿ — Հենց խոսք բացիր մեր պսակա­դրության մասին՝ երկինքն ըմբոստացավ քո դեմ:

ՏՂԱ — Դե լա՜վ, լա՜վ: Ի՞նչ կապ ունի այստեղ երկինքը: Պարզապես սովորական ամպրոպ է՝ սովորական դրսևորումներով:

ԱՂՋԻԿ – Լա՛վ, իսկ ինչպե՞ս կբացատրես, որ այս ծածկի տակ հայտվեցինք միայն ես ու դու: Չէ՞ որ փողոցը լիքն էր մարդկանցով: Ո՞ւր կորան, որտե՞ղ են պատսպարվում անձրևից:

ՏՂԱ — Դե՜… գիտե՞ս… (Շփոթահար նայում է չորսբոլորը:) Սա, ըստ երևույթին… (Գյուտ արածի պես:) Դու այնքան էլ ճիշտ չես: (Ցույց տալով ինչ-որ մի ուղղությամբ:) Այ, տեսնո՞ւմ ես, ինչ-որ մեկը կա փողոցում և քայլում է այս ուղղությամբ:

ԱՂՋԻԿ — (Տղայի մատնանշած ուղղությամբ նայելուց հետո, մտազբաղ): Տարօրինակ է, որ նա անջրաթափանցիկ վերարկուով է և անձ­րևանոցով:

ՏՂԱ — Իսկ ինչպե՞ս կհրամայեիք, որ նորմալ մարդը ման գար անձրևի տակ, սպորտային անդրավարտիքո՞վ:

ԱՂՋԻԿ — Իսկ նա, ի՞նչ է, գիտեր, որ անձրև՞ է գալու:

ՏՂԱ — Երևի առավոտյան եղանակի տեսու­թյուն է լսել, կամ… օդերևութաբանական ծառայության աշխատակի՞ց է:

ԱՂՋԻԿ — Ինչ-որ նման չէ՛…

ՏՂԱ — Դու ընդունակ ես առաջին հայացքից տարբերել օդերևութաբանին անվտանգության աշխատակցի՞ց:

ԱՂՋԻԿ — Վերջինին նա շատ ավելի է նման, քան փուչիկներ թռցնողի:

ՏՂԱ — (փորձելով կատակի տալ): Լսիր, դու առավոտյան ո՞ր ոտքի վրա ես վեր կացել:

ԱՂՋԻԿ — Իսկ ակնո՞ցը: Ինչո՞ւ այս եղա­նակին արևի ակնոց է կրում:

ՏՂԱ — Սիրելիս, յուրաքանչյուր ոք իրավունք ունի կրել այն, ինչ ուզում է: Չեմ հասկանում, թե ի՞նչն է քեզ այդքան զարմացնում:

ԱՂՋԻԿ — Լավ, լռի՛ր: Նա մեր կողմն է գալիս:

 

Բեմ է մտնում բարձրահասակ տղամարդ, ճիշտ այնպիսին, ինչպիսին նրան նկարագրել էր Աղջի­կը: Փոքր-ինչ անվստահ քայ­լերով առաջանում է բեմում՝ հայացքով ինչ-որ բան փնտրելով: Շրջանցելով կանգառը, կանգ է առնում, շրջվում դեպի Տղան ու Աղջիկը:

ԱՆԾԱՆՈԹ — (հանդարտ, փոքր-ինչ անհամարձակ տոնով): Ներեցեք, սա ավտոբուսի կանգա՞ռն է:

ՏՂԱ — Ա-յո՛:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Վերջի՞ն կանգառը:

ՏՂԱ — Այո:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Հոգաչափ շնորհակալ եմ: Թույլ կտա՞ք…

ՏՂԱ — (փութով): Խնդրեմ, խնդրե՛մ… Աշ­խարհն ամենքիս է հավասար:

 

Անծանոթը մտնում է ծածկի տակ, փակում անձրևանոցը և զույգ ձեռ­քերով հենվելով նրա վրա՝ անհար­մար դիրքով կանգնում է: Լռու­թյուն է: Լսվում է միայն ամպրոպի ձայնը: Տղան ու Աղջիկը գաղտա­գողի ուսումնասիրում են Անծանո­թին: Վերջինս փորձելով զսպել իր հուզմունքը, մերթ ընդ մերթ նայում է Տղայի ու Աղջկա կողմը:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ներեցեք… ժամը քանի՞սն է:

ՏՂԱ — (փոքր-ինչ թշնամաբար): Իսկ ինչո՞ւ եք այդ հարցով մե՛զ դիմում: Ինչպես հասցրի նկատել, ձեր աջ ձեռքին ժամացույց կա:

ԱՆԾԱՆՈԹ — (անակնկալի եկած): Ա՜, սա՞… Հուզված եմ և կորցրել եմ այս սարքից գլուխ հանելու հմտությունը:

ՏՂԱ — Այնպես եք մտահոգվել, կարծես խոս­քը ոչ թե ժամացույցի, այլ համակարգչի մա­սին է:

ԱՂՋԻԿ — (նայելով իր ժամացույցին): Երեքն անց է վեց րոպե:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ներեցեք, ցերեկվա՞:

ԱՂՋԻԿ — Ճիշտն ասած, սկսում եմ կասկա­ծել, թե հիմա ցերեկ է: Բայց դա այդպես է: Այո, ցերեկվա:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Անչափ շնորհակալ եմ:

Նույն դադարն է, ինչ քիչ առաջ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ներեցեք անհամեստու­թյանս համար, ես իսկապես հուզված եմ… և… ոչ մի կերպ չեմ կարողանում գլխի ընկնել, թե ձեզանից ո՞րն է տղան և ո՞րը՝ աղջիկը:

ՏՂԱ — (Աղջկան): Չէ՛, դու իրավացի էիր: Այս տիպն այլմոլորակային է: (Անծանոթին.) Լսեք, եթե շարունակեք անհեթեթ հարցեր տալ, մենք ձեզ հաստատ չենք ների… Հերիք չէ խցկվեցիք մեր ծածկի տակ, դեռ մի բան էլ ներվերիս հետ եք խաղում:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Բայց չէ՞ որ ինքներդ ասա­ցիք, թե աշխարհն ամենքինս է հավասար:

ՏՂԱ — Իսկ դուք չգիտե՞ք, որ դա ես չեմ ասել, որ դա… մի խոսքով, ձեզ ի՞նչ է պետք:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ներեցեք… եթե ասեք, թե… ձեզանից ո՞վ է տղան և ո՞վ՝ աղջիկը:

ՏՂԱ — Իսկ ձեզ, «պարոն ներեցեք», ուրիշ բան չի՞ հետաքրքրում: Դե, ասենք, մեր դրամապանակները…

ԱՂՋԻԿ — Տղան նա է, ես՝ աղջիկը:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Օ՜հ, շնորհակալություն Դուք իսկապես շատ բարի եք: Գիտե՞ք, ինձ նախազգուշացրել էին, որ այցս այնքան էլ չի ոգևորի ձեզ, և հնարավոր անցանկալի միջադեպերից խուսափելու համար խորհուրդ էին տվել շատ… շա՜տ… Ինչևէ, ես ուրախ եմ, որ մեզ հաջողվում է ընդհանուր լեզու գտնել:

ՏՂԱ — Մե՞զ… Չեմ հասկանում, ի՞նչ ընդհանուր բան կարող է լինել մեր ու ձեր միջև: Եվ հետո, ովքե՞ր և ի՞նչ խորհուրդներ են տվել ձեզ և ի՞նչ կապ կա, գրողը տանի, մե՛ր, ձե՛ր և նրա՛նց միջև:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Հասկանո՞ւմ եք… Բանն այն է, որ դուք… ը՜, ինչպե՞ս ասեմ:

ՏՂԱ — Հենց այդպես էլ խոսեք, պարզ, մարդկային լեզվով, իսկ մենք, այլմոլորակայիններս, մի կերպ կհասկանանք ձեզ:

ԱՂՋԻԿ — Դուք, ավելի ճիշտ կլինի, չհուզ­վեք: Հավաքեք ձեր մտքերը և հետո նոր միայն մեզ կասեք այն, ինչ պատրաստվում եք ասել, լա՞վ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Շնորհակալ եմ: Դուք շատ բարի եք իմ համեստ անձի հանդեպ:

ՏՂԱ — Միայն ա՛յդ էր պակաս, որ հարսնացուիս առաջ ծռմռվեիք ու ձեզ հրեշտակ երևակայեիք:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ներեցեք անհամեստու­թյանս համար, բայց ես իսկապես Հրեշտակ եմ:

ՏՂԱ — Ինչ ասացի՞ք…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Որ ես… Հրեշտակ եմ:

ՏՂԱ — Իսկ ես Հռոմի պապն եմ… Շատ ուրախ եմ ձեզ հետ ծանոթանալու համար, բայց հիմա հետճաշյա հանգստի ժամ է և խոնարհաբար խնդրում եմ պատվել ձեր բացակայությամբ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Հասկանում եմ ձեզ: Նրանք այդպես էլ ասացին, որ առաջին տպավորությունը նյարդայնացնող է և մեծ անհանգստու­թյուն է պատճառում:

ՏՂԱ – Կրկի՛ն նրանք: Իսկ դո՞ւք: Ո՞վ եք դուք: Մեզ գոնե կասե՞ք ձեր անունը: Կասե՞ք, թե «հրեշտակությունից» բացի է՞լ ինչով եք զբաղ­վում…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Արդեն ասացի: Ես Հրեշտակ եմ: Ավելի ստույգ… Միայն խնդրում եմ, վատ բան չմտածեք, որովհետև ձեզանից մեկի համար ամեն ինչ դեռ վերջացած չէ՛:

ՏՂԱ — (համբերությունը հատած): Չէ, երևում է, որ առանց ֆիզիկական միջամտության այս տիպը մեզ հանգիստ չի՜ թողնի…

ԱՂՋԻԿ – Սպասի՛ր: Խնդրում եմ: Հասկա­նո՞ւմ ես, կյանքում ոչինչ հենց այնպես չի լինում: Թող, ե՛ս հետը խոսեմ:

ՏՂԱ — (բորբոքված): Չեմ հասկանում… Ո՞վ է նա… Հապա մի նրա դեմքին նայիր, կարծես ֆիլմից դուրս պրծած մոլագար կամ արվամոլ լինի: (Անծանոթին՝ ծաղրով:) Հա՞, հրեշտակս, ես ճիշտ եմ, այո՞: Երևի քո դուրը շա՜տ եմ եկել, հա՞… Միայն ափսոս, որ հարսնացուս է կողքիս…

ԱՂՋԻԿ – Լռի՛ր, ի սեր Աստծո: Դու հասկա­նո՞ւմ ես, որ վիրավորում ես նրան:

ՏՂԱ — Ինչպե՞ս… Վիրավորո՞ւմ… Չեմ հասկանում, հիմա մեզնից ո՞վ է քո փեսացուն՝ ե՞ս, թե՞ նա:

ԱՂՋԻԿ – Դո՛ւ: Դո՛ւ, դո՛ւ, դո՛ւ: Բայց թույլ տուր հասկանալ, թե իրականում ինչ է կատար­վում մեզ հետ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ձեր հարսնացուն ոչ միայն բարի է, այլև առողջ դատողություն ունի:

ՏՂԱ — (հուսահատ): Չէ, նա իսկական ան­նորմալ է, աննորմալ…

ԱՂՋԻԿ — (Տղային): Մի՛ վիրավորիր նրան: Չէ՞ որ դեռ չգիտես, թե ով է նա:

ՏՂԱ — Ինձ համար միևնույն է…

ԱՂՋԻԿ – Ո՛չ, իրավացի չես: Միևնույնը լինել չի կարող, այս մարդու ներկայությունն արդեն իրողություն է մեր կյանքում, և չգիտենք, թե ապագայում ինչ նշանակություն է ունենալու մեզ համար:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Տրամաբանական է:

ՏՂԱ — Այո, իհա՛րկե: Շա՛տ է տրամաբանա­կան: Իսկ հաջորդ եզրահանգումը, ըստ ամե­նայնի, կլինի հետևյալը՝ երրորդն ավելորդ է:

ԱՂՋԻԿ — Դու վիրավորում ես ինձ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — (Աղջկան): Անկեղծ ասած, խիստ ցավում եմ, բայց նա միանգամայն ճիշտ կռահեց դեպքերի ընթացքը: Այո, ձեզնից մեկն ավելորդ է և պիտի հեռանա:

ԱՂՋԻԿ — Ինչպե՞ս: Ինչպե՞ս թե մեզնից մեկը պիտի հեռանա…

ՏՂԱ – Ասացի, չէ՞, ասացի, որ նրա աչքն իմ…

ԱՂՋԻԿ — Սպասիր… Լռի՛ր, խնդրում եմ: (Անծանոթին.) Լսե՜ք, անծանոթ պարոն, դուք կարո՞ղ եք քիչ թե շատ հասկանալի բացատրել, թե ո՞վ եք դուք և ի՞նչ է ձեր ուզածը:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ես փորձում եմ, մինչդեռ ձեր փեսացուն խանգարում է:

ԱՂՋԻԿ — Նա այլևս չի՛ խոսի: (Տղային.) ճիշտ է, չէ՞, դու ո՛չ մի բառ չես ասի, մինչև այս անծանոթ պարոնը բացատրություն չտա: (Տղան ցուցադրաբար քաշվում է մի կողմ:) Դե ահա, նա այլևս ձեզ չի խանգարի: Եվ այսպե՞ս…

ԱՆԾԱՆՈԹ — (կրկին սկսում է հուզվել): Բարի… Արդեն ձեզ ասել եմ, ես Հրեշտակ եմ:

Բայց… այլ կարգի հրեշտակ:

ԱՂՋԻԿ — Լավ, ընդունեցի՝ դուք հրեշտակ եք: Բայց բացատրեք, խնդրեմ, ի՞նչ է նշանա­կում «այլ կարգի»:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Դե՜… Ես Մահվան հրեշ­տակ եմ: (Տղան բարձր ծիծաղում է:) Այո՛, այո՛, Մահվան հրեշտակ: (Տղային.) Ծիծաղելի ոչինչ չկա, նույնը կլիներ, եթե ես ծիծաղեի ձեզ վրա միայն այն բանի համար, որ դուք մարդ եք:

ԱՂՋԻԿ — Խնդրում եմ, ուշք մի դարձրեք նրա վրա: Ես ուշադիր լսում եմ ձեզ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Այսպես, ուրեմն… Միայն խնդրում եմ չհուզվեք…

ԱՂՋԻԿ — Ես համակ ուշադրություն եմ և վստահեցնում եմ, որ ոչ մի դեպքում չեմ կորցնե­լու հավասարակշռությունս:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ձեր արիությունն իսկապես հիացնում է ինձ… Դա, իհարկե, մեր խնդրի հետ որևէ կապ չունի, բայց ես անկեղծորեն կուզե­նայի, որ վերջում հեռացողը դուք լինեիք:

ՏՂԱ — (ծիծաղելով): Դե ահա, խնդրե՜մ:

ԱՂՋԻԿ – Սպասի՛ր: (Անծանոթին.) Խնդրում եմ, խոսեք ըստ էության, լա՞վ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ըստ էության… Ըստ էու­թյան: Ի՜նչ գեղեցիկ է հնչում՝ «Ըստ էության»…

ԱՂՋԻԿ – Մի՛ շեղվեք, խնդրում եմ…

ԱՆԾԱՆՈԹ — (սթափվերւվ): Այսպես ու­րեմն: Երկուսիդ պիտի հայտնեմ հետևյալը… ԱՂՋԻԿ – Հը՞… Դե ասե՛ք: Ես լսո՛ւմ եմ…

ԱՆԾԱՆՈԹ — (արդեն վճռական): Դուք կայծակնահար եք եղել: Երկուսդ էլ: Եվ հիմա հոգեվարքի մեջ եք: Սակայն մահանալու է ձեզ­նից մեկը: Ինձ ուղարկել են ձեզնից մեկին տա­նելու, իսկ մյուսը կվերադառնա իր աշխարհը:

 

Լռություն է տիրում: Աղջիկը փոր­ձում է ընկալել լսածը: Տղան մոտենում, զննում է նրա անհաղորդ դեմքը: Անծանոթը նման է մոմե արձանի, կույրի սև ակնոցը նրան դարձրել է «անխո­ցելի»:

ՏՂԱ — Ներիր, եղբայր, իրոք քո մասին վատ կարծիքի էի: Իսկ դու, պարզվում է, սովորական երազող ես…

ԱՆԾԱՆՈԹ — (նույն հանգիստ տոնով): Ներիր, եղբայր, բայց ես ճշմարտությունն ասացի, և ձեզնից մեկը պիտի հեռանա իր աշ­խարհը:

ՏՂԱ — Ուզում ես ասել՝ շարունակի ապրե՞լ…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Դու ինձ ճիշտ հասկացար:

ՏՂԱ – Հանի՛ր ակնոցդ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ինչո՞ւ:

ՏՂԱ — Ուզում եմ աչքերդ տեսնել:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ես աչքեր չունեմ:

ՏՂԱ — (հիստերիկ): Ցնդաբանությո՛ւն…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ես ճշմարտությունն ասացի:

ՏՂԱ — Այդպես չի՛ լինում: Դեռ ոչ մի ան­գամ, օրը ցերեկով և այն էլ ավտոբուսի կանգառում Մահվան հրեշտակի չե՛մ հանդիպել:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Իրավացի ես: Ձեր աշխար­հում մենք չկանք:

ՏՂԱ — Իսկ սա քո աշխա՞րհն է, հա՞… Գուցե այս կանգառն է՞լ է քոնը, այս անձրևն է՞լ, հա՞…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ոչ, սա իմ աշխարհը չէ:

ՏՂԱ — Հապա ի՞նչ աշխարհ է սա, ի՞նչ…

ԱՂՋԻԿ — Իսկապես անհասկանալի է: Գու­ցե փորձեք բացատրել, թե մենք որտե՞ղ ենք գտնվում… եթե, իհարկե, մեր աշխարհում չենք, ինչպես դուք եք ասում…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Սրան մենք անվանում ենք «Կերպափոխման» գոտի: Այն ընկած է ձեր և Մահվան աշխարհի միջև: Եվ գոյություն ունի զուգահեռաբար ձեր աշխարհի հետ: Ուղղակի այն իր տարածական և ժամանակային չափորոշիչներով ապրողների համար շոշափելի չէ: Հոգեվարքից մինչև Հոգու լիակատար ազա­տագրում նախկին մարդիկդ ապրում եք այս գո­տում:

ԱՂՋԻԿ — Ենթադրենք: Իսկ հետո՞: Հետո՞ ինչ է լինում մեզ հետ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Անկեղծ ասած, ինքս էլ չգի­տեմ: Իմ գործը ձեզնից որևէ մեկի հոգին մինչև Մահվան աշխարհի շեմը հասցնելն է:

ԱՂՋԻԿ — Իսկ թե ինչ է կատարվում հետո, տեղեկություն չունե՞ք:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Հավատացեք, ձեր բարե­կրթությանը ես պատասխանում եմ ամենայն ազնվությամբ: Չգիտե՛մ:

ՏՂԱ — (նմանակում է): «Ձեր բարեկրթությա­նը ես պատասխանում եմ ամենայն ազնվու­թյամբ»… Լսի՛ր, եթե դու, հարգարժան հրեշ­տակ, դերասան ես և թաքնված տեսախցիկով նկարահանումներ ես անում, բավ է, հասար քո նպատակին: Դու իրոք անզուգակա՜ն էիր… Դե՞, որտե՞ղ է տեսախցիկը, ցույց տուր, հետո իրար ձեռք կսեղմենք, ողջույններ ու օդային համբույրներ կուղարկենք, և վե՛րջ… Դե՞… Ո՞ւր է քո տեսախցիկը: (Հայացքով փետրելով անո­րոշության մեջ:) Այո՛, այո՛, ձեր դերասանն ան­զուգական խաղաց իր դերը, մենք նույնիսկ հա­վատացինք նրան: Այո՜…

ԱՂՋԻԿ – Վե՛րջ տուր ծամածռվելուն… Մի՞թե չես հասկանում, որ նա չի խաղում:

ՏՂԱ — Ասում ես՝ չի՞ խաղում: (Անծանոթին.) Հապա, եղբայր, հանիր ակնոցդ ու այս միամիտ աղջկան ասա, որ քո արածն ընդամենը չար կատակ էր, որ դու ընդամենը ձևացրել ես… Հա­նի՛ր ակնոցդ: (Աղջկան.) Այ, հիմա կտեսնես, որ մենք նույնիսկ ծանոթներ դուրս կգանք: Ես այդ լկստված դերասաններից շատերի հետ ծանոթ լինելու պատիվը (Կտտացնելով կոկորդին.) ունեցել եմ: (Անծանոթին.) Հապա՞…

 

Դադար: Լռություն է: Լսվում է մի­այն անձրևի ձայնը: Անծանոթը դանդաղ հանում է ակնոցը: Աչքեր չունի:

ՏՂԱ — Դու, ինչ է, ուզում ես մեզ խելագարու­թյա՞ն հասցնել…

ԱՂՋԻԿ — (գրկելով Տղային): Հանգստացիր, խնդրում եմ: Նա չի կատակում: Նա իրոք Մահ­վան հրեշտակն է:

Կրկին դադար: Լռություն է: Մի­այն անձրևի ձայն: Անծանոթն անշտապ դնում է ակնոցը:

ՏՂԱ — Եվ ի՞նչ է լինելու…

ԱՂՋԻԿ — (զուսպ անհանգստությամբ): Սպասելու ենք: Մեզնից ո՞ւմ կտանի Մահվան հրեշտակը, ո՞վ կմահանա, ո՞վ կշարունակի ապրել…

ՏՂԱ — Ուրեմն մենք դեռ ո՞ղջ ենք…

ԱՂՋԻԿ — Հոգեվարքի մեջ… (Անծանոթին.) Դուք իսկապե՞ս մեզնից մեկին տանելու եք…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Անկեղծ ասած, ըըը… Ըստ էության՝ այո:

ԱՂՋԻԿ — Դե վե՛րջ տվեք կոտրատվելուն, մեզնից մեկը մահանալո՞ւ է…

ԱՆԾԱՆՈԹ – Այո՛:

ԱՂՋԻԿ — Եվ ո՞վ:

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ըըը…

ԱՂՋԻԿ — Աստծո սիրուն, համարձակ եղեք, ո՞վ…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Տղան… կամ Աղջիկը…

ՏՂԱ — Ինչպե՞ս թե… Տղան… կամ Աղջիկը:

ԱՂՋԻԿ – Գրո՛ղը տանի, կոնկրետ ո՞վ: (Անցնելով «դու»-ի.) Ո՞ւմ ես դու տանելու, ո՞ւմ…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Ես… Ես չգիտեմ…

ԱՂՋԻԿ — Ինչպե՞ս թե՝ չգիտեմ… Չէ՞ որ քիչ առաջ ասացիր, թե եկել ես մեզնից մեկին տանելու…

ԱՆԾԱՆՈԹ — Այո… Բայց ես… չեմ հի­շում… մոռացել եմ…

ԱՂՋԻԿ — Ի՞նչն ես մոռացել, ի՞նչը…

ԱՆԾԱՆՈԹ — (հանում է ակնոցը, սրբում, նորից դնում տեղը): Ես մոռացել եմ… թե… ձեզնից ո՛ր մեկիդ հոգին էի տանելու Մահվան աշխարհը…

Տղան ու Աղջիկն քարացել են: Անձրևն արդեն կտրվել է: Քար լռության մեջ լսվում են միայն մե­լամաղձոտ կաթկթոցներ: Մթու­թյուն:

 

You may also like...

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով