admin

Կարինե ԽՈԴԻԿՅԱՆ/«ԹՈՌՆԻԿ ՊԱՏՎԻՐԵ՞Լ ԵՔ»

Կարինե ԽՈԴԻԿՅԱՆԻ «ԹՈՌՆԻԿ ՊԱՏՎԻՐԵ՞Լ ԵՔ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2011 թ., թիվ 24-25-ում Երկու տարի առաջ (2009 թ.) հասարակությունը ալեկոծվեց երևանյան մանկատներից մեկում բացահայտված մանկապղծության սահմռկելի իրողությունից: Այդ օրերին հաճախ էին ինձ դիմում լրագրողները՝ կարծիքս լսելու ակնկալիքով: Մերժում էի. այդ ստոր, չմարդ արարածին արժանի որակումը չէի գտնում: Ու միայն ժամանակ անց «հայտնվեց» իմ Զառա-Արսեն կերպարը և թելադրեց այս պիեսը: Միայն ինքը կարող էր ասել այն, ինչ ես չկարողացա ասել այն օրերին… Գործող անձինք ԱՆԵՏ – նույն ինքը` ԻՆԵՍԱ, 50-ին մոտ, խնամված, ջահելատես...

Սմբատ ԲՈՒՆԻԱԹՅԱՆ / ՄԻՐԱԺՆԵՐԸ ՄԱՀԱՆՈՒՄ ԵՆ ԵՐԻՏԱՍԱՐԴՆԵՐԻ ՀԵՏ

Ի սկզբանե, երբ քաոս էր, և մարդ չկար երկիր մոլորակի վրա… Ի սկզբանե առ այս` ոչ մի ձայն չի կորսվել երբեք: Վերացական իրականությունը նույնքան իրական է, որքան բանականության մեջ առկայծող կայծը, որ հետո դառնում է միտք և գործողություն: Որտե՞ղ է մարդը: Ա՞յս իրականության մեջ, թե՞ այնտեղ, ուր ձայներն են հարատև: Յուրաքանչյուր կոկորդ, յուրաքանչյուր շարժում լրացնում է տիեզերական սիմֆոնիան` հավերժության մեջ թողնելով ՁԱՅՆԵՐ: Սկիզբն ու վերջը, կյանքն ու մահը սոսկ սահմանումներ են, որոնք մեզանից դուրս և մեր մեջ ապրող ձայների պատկերացումներն են երևակում: Կարճառոտ...

Նորայր ԱԴԱԼՅԱՆ/ «ԲՈՐԵՆՈՒ ԺԱՄԱՆԱԿԸ

Նորայր ԱԴԱԼՅԱՆԻ «ԲՈՐԵՆՈՒ ԺԱՄԱՆԱԿԸ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2001 թ., թիվ 3-ում ԹԱՏՐՈՆՆ ԷԼ ՍԵՐ Է Մեր այս աշխարհը մի հսկայական կլոր թատրոն է տիեզերքում, մենք՝ նրա և՛ գործող անձինք, և՛ դերակատարները, և՛ հանդիսատեսները: Մենք ստեղծում ենք մեզ՝ առողջ ու հիվանդ, երջանիկ ու դժբախտ, բանական ու խելագար, հասարակության մեջ և նրանից վտարված ու միայնակ, մեր իրականությունը՝ ինչպես որ կա, մեր աբսուրդը, որը, գուցե, ավելի իրական է: Ի՞նչ է երգում թատրոնը, որը, գուցե, ավելի իրական է: Կարծում եմ, այդ ամենում հնչում է մի...

ՎԱՀԵ ՕՇԱԿԱՆ / «ԱՀԱԲԵԿԻՉԸ»

    ՎԱՀԵ ՕՇԱԿԱՆԻ «ԱՀԱԲԵԿԻՉԸ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2000 թ., թիվ 2-ում     «Ահաբեկիչը» ֆանթէզի մըն է եւ նաեւ տռամ մը որոնց համերաշխ ագուցումը կը յաջողի եթէ երկուքն ալ լուրջի առնուին թէ հանրութեան եւ թէ բեմադրիչին կողմէ: Մէկ դերասանին նոյն ատեն երկու տարբեր անձերու դերերը խաղալու դժուարութիւնը հարթելու պարտականութիւնն ու հաճոյքը բեմադրիչինն են: «Ահաբեկիչին» վայրին Աւստրալիա եւ Սիտնի քաղաքը ըլլալը պէտք է փոխուի համաձայն այն երկրին ու քաղաքին ուր կը ներկայացուի ան: Նոյնը՝ Բիմպըլ անունը, որ Սիտնիի արուարձաններէն մէկն է:...

Աստղիկ ՍԻՄՈՆՅԱՆ / «ԹՈՒՆԵԼ»

Աստղիկ ՍԻՄՈՆՅԱՆԻ «ԹՈՒՆԵԼ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2008 թ., թիվ 14-15-ում Խոսք գրելը, գոնե ինձ համար, միշտ էլ բարդ է եղել, որովհետև այն, ինչ ուզեցել եմ ասել, պիեսում արդեն ասել եմ։ Թերևս միայն կարող եմ ավելացնել. այս պիեսն առաջարկեց գրել դերասան Վարշամ Գևորգյանը։ Պատմեց այն, ինչ իրեն հուզում է որպես հայ մարդու և հայ արվեստագետի։ Համաձայնվեցի գրել, որովհետև ես էլ իմ ներսում ունեմ նույն խնդիրները, ես՝ առավել ևս, որովհետև հիմա Հայաստանում չեմ ապրում ու ստեղծագործում։ Գրեցի, որովհետև առաջին հերթին ինքս ինձ հետ...

Սամվել ԽԱԼԱԹՅԱՆ / «ՍԻՄՈՆ ԹԱԳԱՎՈՐԸ»

  Սամվել ԽԱԼԱԹՅԱՆԻ «ՍԻՄՈՆ ԹԱԳԱՎՈՐԸ» պիեսը տպագրվել է «ԴՐԱՄԱՏՈՒՐԳԻԱ» հանդեսի 2005 թ. թիվ 8-9-ում     Ինքս ինձ չեմ կարողանում համոզել, որ աշխարհի առաջին նժդեհը հայ չի եղել: Եթե հայ է եղել՝ ցավալի է: Բայց երիցս ու յոթնակի ցավալի է, երբ անկախ պետականության հիմքերը գցելով՝ պանդխտության ցուպը չթաղեցինք այդ հիմքում: Խոսքս բախտախնդիրների մասին չէ, որոնք խաչագողի մի նոր հնարք բանեցնելով ծվարում են եվրոպական վտարանդիների ճամբարներում, և ոչ էլ՝ ծույլ պորտաբույծների, որոնք համալրում են բոմժ-հոմլեզների բանակը: Խոսքս նժդեհություն-երևույթի մասին է՝ առհասարակ, որը մեր ժողովրդի...

Գրիգոր ՉԱԼԻԿՅԱՆ / «ՏԵՂԱՏԱՐԱՓ»

Գրիգոր ՉԱԼԻԿՅԱՆԻ «ՏԵՂԱՏԱՐԱՓ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2001 թ., թիվ 3-ում       Ժամանակները փոխվել են, ըմբռնումներն էլ՝ հետը: Նորմալ երկրում այդպես չի լինում: Նայում ես ետ, տեսնում ես, որ այն չի եղել, նայում ես առաջ՝ դժվարանց արահետ է: Գրականությունն անմասն չի կարող մնալ այս երևույթներից: Անիմանալի է մարդու ներաշխարհը: Ամեն մեկին թվում է՝ ինքը համեմատաբար քիչ է վթարվել: Բայց դա միայն խաբկանք է: Ես, որ ի ծնե ապրել եմ արվեստի մեջ, կուսակցությունների չեմ հարել, եթե խոնարհվել, ծնկի եմ իջել, ապա...

Սամվել ԿՈՍՅԱՆ / ԴԵՌ ՎԵՐՋԸ ՉԷ

Զավեշտ վեց պատկերով Գործող անձինք ԱԴԱՄ ԵՎԱ ՄԱՐԴՈՒ ԻՐԱՎՈՒՆՔՆԵՐԻ ՊԱՇՏՊԱՆ — ՄԻՊ, ով կարող է նաև դատավորը լինել ՏՂԱՄԱՐԴ ԿԻՆ ԱՂՋԻԿ ԵՐԵԽԱ ԴԱՏԱՎՈՐ ՊԱՏԿԵՐ ԱՌԱՋԻՆ Ժամանակները փոխվում են, պատմությունն ու առասպելները՝ նույնպես: Հանդիսատեսը պիտի համոզվի, որ իր տեսածը դրախտն է: Խնձորի ծառը խնձորներով՝ պարտադիր է: Անկախ ձևավորման պայմանականություններից՝ ռեժիսորը, դերակատարները իրենց դրախտում են զգալու: Զգացողությունը կարող են ապահովել թռչունների երգն ու համապատասխան երաժշտությունը: Դրախտում Ադամն ու Եվան են` թզի տերևներից պատրաստված հագուստներով: Ադամը երևակայական նիզակով փորձում է խոցել որսին: Եվան լուռ հետևում է...

ԶՈՐԱՅՐ ԽԱԼԱՓՅԱՆ / «ԱՍՊԵՏՆ ՈՒ ԱՐՔԱՅԱԶՆԸ»

  ԶՈՐԱՅՐ ԽԱԼԱՓՅԱՆԻ «ԱՍՊԵՏՆ ՈՒ ԱՐՔԱՅԱԶՆԸ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2002 թ., թիվ 4-5-ում       Թատրոնի մեծագույն խորհրդավորությունը. երբ ներկայացումից առաջ հանդիսատեսը նստած է չլուսավորված դահլիճում, նրա դեմ բեմի խավարն է, ինչպես տիեզերքն արարումից առաջ, մնում է աս­վի՝ «Եղիցի՛ լո՛ւյս», և մեն մի ճառագայթ խավարի խորքից կկորզի արարչագործության չափ առեղծ­վածային այդ աշխարհը՝ թատրոն կոչված: Սակայն սովորական մի ներկայացում չէ սա. քիչ անց այստեղ կկայանա գրականության ու թատրոնի երկու մեծագույն հերոսների ծանոթութ­յունը, որոնք շուրջ չորս դար ասես այս օրվան էին սպասում,...

Հովհաննես ԹԵՔԳՅՈԶՅԱՆ / ԱՐԽԻՎ՝ ՄԱՐԴԻԿ

Գործող անձիք ՊԱՀԱԿ ԱՐԽԻՎԱՐԻՈՒՍ ՓՈՍՏԱՏԱՐ Իրադարձությունները իրապես կարևոր են: Գործող անձանց սեռը և տարիքը կարևոր չեն: Կարծում եմ, պարտադիր է, որ պիեսի երկու գործողություններում դերակատարները չփոխվեն: Պատկեր չկա, դեկոր չկա, բեմ չկա, տեղանքը փակ դաշտ է կամ սենյակ, որը դաշտի 3D շերտերն ունի: Ոչ մի վարագույր: Սիմվոլներ չկան, եթե նույնիսկ կան, ապա աղճատված, աղավաղված ձևով են արտահայտվում: Պիեսում առկա հնչյուններն ու աղմուկը (հեռուստացույցի, ռադիոյի ձայն, գովազդային ընդհատումներ, կենցաղային աժոտաժ) խիստ կարևոր գործողություններ են: Երկու դարակից զուրկ կոմոդ: Կոմոդի աջ անկյունում ոլորող, մետաղյա բռնակ...