Գուրգեն ԽԱՆՋՅԱՆ / ՊԱՏԱՀԱՐ

(Դրամա մեկ գործողությամբ)

Գործող անձինք
ԼՈՒՍԻՆԵ
ՍԱՀԱԿ
ՏԱՐՈՆ
ԼԻԼԻ
ՊԱՏԿԵՐ ԱՌԱՋԻՆ
Գյուղական տուն, գիշեր, Լուսինե, Սահակ:

ԼՈՒՍԻՆԵ — (հորանջելով): Չքնե՞նք:
ՍԱՀԱԿ — (ինչ-որ հաշվարկներ է անում հեռախոսի մեջ): Կքնենք, քնելը խնդիր չի… Ոնց գցում-բռնում եմ` էլի ծերը ծերին չի հասնում: Էդ ի՞նչ պիտի տա մեր ծիրանի այգին, որ բանկի վարկը փակենք ու մի բան էլ ապրելու փող մնա, էլ չեմ ասում` ուրիշ բաներ… Լուսինե, իրիկվա ջուրը տվե՞լ ենք այգուն:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Տվել ենք, ամեն ինչ արել ենք, դու մի անհանգստացիր, ցոգոլը լիքն ա ճյուղերին, էս տարի լավ բերք կհավաքենք, էն Տարիելը Վրաստանից կգա` թանկ կառնի, կտանի, նա լավ գիտի մեր ծիրանի հարգը:
ՍԱՀԱԿ — Ասա` կարկուտ չխփի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չի խփի, անցյալ տարի խփեց, հո ամեն տարի չի՞ խփելու:
ՍԱՀԱԿ — Ինչի՞ որ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դե, Աստված կխնայի:
ՍԱՀԱԿ — Է՛, եթե հույսներս մնաց աստծուն, կորած ենք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ինչ անհավատ բաներ ես խոսում էս ուշ գիշերով: (Շան ոռնոցին.) Ըհը, Բողարն էլ բողոքեց: Գել չմտնի՞ բակը, գիտես, չէ՞, ինչքան գել ա հայտնվել էս մոտիկ սարերում:
ՍԱՀԱԿ — Շատացել են անտերները, բայց գելի ոռնոց չէր: Լսի, Լուսո, մտածում եմ…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հը՞:
ՍԱՀԱԿ — Էս միտքը գլխիցս դուրս չի գալիս…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դե ասա, թող դուրս գա:
ՍԱՀԱԿ — Մտածում եմ, կարող ա՞ աշխարհը մեզ ա խաբում, մենք էլ` ինքներս մեզ, ու էդպես շարունակվելու է, միշտ, ամեն տարի, ամեն տարի ասելու ենք` ծիրանը, պոմիդորը, սածիլը, խոտը, անասունը, բանը, ասելու ենք` ոչինչ, էս տարի չեղավ, մյուս տարի անպայման կլինի, տեղը կհանենք, ու էսպես տարիները անցնելու են, մենք ծերանալու ենք պարտքերի տակ կռացած, ու մեր երազանքներից ոչ մեկը չի իրագործվելու:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դե չէ, Սահակ… Այսինքն, չգիտեմ… Բայց դե, չէ… Էդքան հոռետես մի եղիր, հեն ա, Հրաչոն ո՞նց ա ոտի կանգնել, էս նույն մեր գյուղում, նույն հողի վրա:
ՍԱՀԱԿ — Հրաչոն գյուղապետի ախպոր տղեն ա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դե, կարող ա դու էլ գյուղապետ դառնաս մի օր:
ՍԱՀԱԿ — Ոնց որ ձեռ առնես: Լսի, բայց ոնց ա, է՛, որ մարդիկ ոչ ծառ ու անասուն են խնամում, ոչ հող են փորում, չգիտես էլ` ինչ են անում, ու ամեն բան ունեն: Երևի արդարությունից, ազնվությունից, ուրիշ մեծ-մեծ բաներից չեն խոսում, պարզապես ձեռն ընկածը տանում են:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Աշխարհի չափ հին պատմություն է, Սահակ ջան, միշտ էդպես է եղել ու կա, ոմանք գողացել են, թալանել, մյուսները պոմիդոր են աճեցրել կամ բեռնակրություն արել, նույնիսկ ծիծաղելի է սրա մասին խոսելը: Դու գողություն, թալան անել կարո՞ղ ես:
ՍԱՀԱԿ — Չէ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ես էլ չեմ կարող: Ուրեմն արի քնենք, առավոտ վաղ ենք արթնանալու, հազար գործ ունենք, մերը գործն ա: Արի, թող մռայլ մտքերը, կհարստանանք, այ կտեսնես:
ՍԱՀԱԿ — Ինչի՞, որովհետև ով շուտ ա արթնանում, նրան աստված տալիս ա՞:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ես երեկ լավ երազ եմ տեսել, մի լավ բան լինելու է:
Մեքենայի ուժգնացող հռնդյուն, ապա հարվածի ձայն, տունը ցնցվում է:
ՍԱՀԱԿ — Էս էլ լավ բանը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Էս ի՞նչ էր, Սահակ, երկրաշա՞րժ:
ՍԱՀԱԿ — Երկրաշարժի նման չէր:
Սահակն ու Լուսինեն դուրս են վազում: Ետ են գալիս, նրանց հետ` Տարոնն ու Լիլին, որոնք խմած են:
ԼԻԼԻ — Վայ, էս ի՞նչ կայֆ տուն ա, էստեղ մարդ ա ապրո՞ւմ:
ՏԱՐՈՆ — Հես ա, էս մեր տուժված ախպերն ու քուրը ապրում են: (Լուսինեին և Սահակին.) Չվախեք, խփել եմ` լավ եմ արել:
ՍԱՀԱԿ — Ոնց թե` լավ եմ արել, տունը քանդեցիր…
ՏԱՐՈՆ — Ասում եմ լավ եմ արել` ուրեմն լավ եմ արել, դեպք ա` պատահել ա, ի՞նչ եք խառնվել իրար: Ես կփոխհատուցեմ, չվախեք: Դե նստեք, ի՞նչ եք կանգնել-մնացել, տուններդ հյուր ա եկել, մի հատ ժպտացեք գոնե:
ՍԱՀԱԿ — Հա, բայց ո՞նց եղավ, էս եքա տունը չտեսա՞ք:
ԼԻԼԻ — Է՜, խամ ես Տարոնին, թե չէ էդ հարցը չէիր տա, տղա ջան: Էդպես բաներ ա արե՞լ, նա որ խմած ա` աստված հեռու տանի, չի քշում, է՛, օդերով թռցնում ա ավտոն, մեռնեմ իրա դուխին, իսկական կասկադյոր:
ՏԱՐՈՆ — Խեղճ Ռենջ Ռովերիս քիթմռութը ջարդեցի, մի փեշ փող կնստի: Այ մարդ, տունն է՞լ ճամփին էսքան մոտիկ սարքեն, քիչ ա մնում դնեմ` ե՛ս փոխհատուցում պահանջեմ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Տունը չլիներ` ձորն էիք գլորվելու:
ՏԱՐՈՆ — Շնորհակալ ենք, փրկեցիք մեր մատաղ կյանքերը: (Համբուրում է Լուսինեի այտը:)
ՍԱՀԱԿ — Ի՛…
ՏԱՐՈՆ — Երախտագիտության ձև ա, մի հուզվի վռազ:
ԼԻԼԻ — Հա, շնորհակալ ենք: (Համբուրում է Սահակին:)
ՏԱՐՈՆ — Էս անգամ ի՛ չասիր, մեր ախպեր, վայ թե դուրդ եկավ:
ԼԻԼԻ — Սաղ էն աֆերիստ աղվեսն էր մեղավոր:
ՏԱՐՈՆ — Հա էլի, պոչն առած վազում էր ճամփով: Տենաս սաղ մնա՞ց անտերը: Ընկել էր լուսերիս դեմը` վազում էր, ես էլ ասի` ճխլեմ լկտիին, բայց ինքը ոնց որ թե թռավ, իսկ մենք մտանք ձեր տուն: Բարև ձեզ: Հաշվեք` հյուր ենք եկել: Չծանոթանա՞նք: Էս թիթիզիկը Լիլին ա, ես էլ Տարոնն եմ:
ՍԱՀԱԿ — Սահակ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Լուսինե:
ՏԱՐՈՆ — Լուսինե ջան, Սահակ ախպեր, էդ մի երկու փետի-մետի համար դարդ մի արեք, մի հինգ հարուր դոլար տամ` հերիք ա՞:
ՍԱՀԱԿ — Չգիտեմ, առավոտ լուսով կնայենք, կհաշվենք:
ՏԱՐՈՆ — Լավ, հազար տվի, գոհ ե՞ս… Տեսնում եմ, որ գոհ ես: Տունը հեչ, ախպերս, քուրս, տունը ի՞նչ, ավտոս լրիվ ճմռթվել ա, գերանը մտել ա կապոտի մեջ, դու ասա` մատորին բան էղած չլնի… Առավոտ կարա՞նք տրակտոր բերենք, քաշի-հանի:
ՍԱՀԱԿ — Կարանք:
ԼԻԼԻ — Մոտիկ հյուրանոց կա՞:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չէ, մարզկենտրոնում է հյուրանոցը, մի քսան կիլոմետր:
ՏԱՐՈՆ — Ավտո չունե՞ք:
ՍԱՀԱԿ — Չէ:
ՏԱՐՈՆ — Ձի էլ չունե՞ք: (Լիլիի ծիծաղին:) Չխնդաս, ջահել վախտ ձիարշավարան եմ հաճախել, նստացնեմ թամբին` թռցնեմ ղաչաղի պես:
ՍԱՀԱԿ — Ձի էլ չունենք:
ՏԱՐՈՆ — Ուրեմն մնացինք ձեր տանը:
ԼԻԼԻ — Շատ էլ էկզոտիկ ա, ես ու դու էն թախտին կքնենք, կարպետի վրա, լավ էլ չոր տեղ ա, դու չոր տեղին սիրում ես…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մարագ էլ ունենք, խոտի դեզերի վրա կուզե՞ք քնեք, ավելի էկզոտիկ կլինի:
ՏԱՐՈՆ — Չէ, էդ չեղավ:
ԼԻԼԻ — Ինչի՞, Տարոն, չոր խոտի հոտը կարող ա շատ էլ լավ կայֆ տա:
ՏԱՐՈՆ — Այ մարդ, մուկ-բան կլինի, հավես չկա, ես մկներից վախում եմ, առյուծից չեմ վախում, բայց մկից վախում եմ, այսինքն` չեմ վախում, զզվում եմ: Բայց դե հիմա դեռ ժամանակը չի քնելուց խոսելու, կոկորդս չորացել է… Տնական արաղ չունե՞ք:
ՍԱՀԱԿ — Չէ, ծիրանից մի քիչ քաշել էինք անցյալ տարի, էն էլ պրծել ա, վերջի հարուրը երեկ խմեցի:
ՏԱՐՈՆ — Հայ գյուղացու տանն է՞լ խմիչք չլինի:
ԼԻԼԻ — Գինի էլ չունե՞ք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չեմ հասկանում, խմելու համար ջարդեցի՞ք մեր ցանկապատն ու պատշգամբը:
ՏԱՐՈՆ — Չկարծեք խմելու գերի ենք կամ ալկոհոլիկ, ռեստորանում լավ քեֆ արինք Լիլիիս հետ, բայց հիմա տեսնում եմ, որ շտապեցինք դուրս գալ, կիսատ մնաց ոնց որ, լրացնենք, հը՞, ժողովուրդ: Այ մարդ, դե մի սևեռվեք, ասեցի` կսարքեմ ձեր պատ-մատը, հնից լավ կլինի: Հը՞…
ՍԱՀԱԿ — Ձեր ավտոյում չունե՞ք:
ՏԱՐՈՆ — (ծաղրով): Ունենք, բայց պահել ենք նեղ օրվա: Լավ, էս գյուղում խանութ չկա՞:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Զաքարի խանո՞ւթը:
ՏԱՐՈՆ — Չգիտեմ, Զաքար է, Սեթո է, Համո է, ինձ համար մեկ է, գնացինք:
ՍԱՀԱԿ — Բայց էս ժամին փակ ա:
ՏԱՐՈՆ — Է բացենք:
ՍԱՀԱԿ — Զաքարը քնած կլինի:
ՏԱՐՈՆ — Է արթնացնենք:
ՍԱՀԱԿ — Սարթ մարդ ա, կարող ա քֆուր տա:
ՏԱՐՈՆ — Քնահարամ անելու համար էլ առանձին կվճարենք, չմտածես: Գնացինք, Սահակ ախպեր:
ՍԱՀԱԿ — Գնանք, ինչ արած:
ՏԱՐՈՆ — Ուտելու ինչ ունեք՝ հանեք, դրեք սեղանին, մինչև գանք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Էս ինչի՞ եք հրամաններ տալիս, պարոն:
ԼԻԼԻ — Բնավորությունն ա էդպես, մի նեղանա: Տարո՛ն, շամպայն էլ կբերես, հա՞, ապելսին, շոկոլադ, մեկ էլ թե անանաս էղավ…
ՏԱՐՈՆ — Ահաաա՜: (Լուսինեին.) Ձե՞զ ինչ բերեմ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ամուսնուս:
ՏԱՐՈՆ — Պահ, էդքան իրար սիրում եք, հա՞: Լավ, կտեսնենք: (Սահակին.) Գնացինք, բախտավոր:
Տարոնն ու Սահակը դուրս են գալիս:
ԼԻԼԻ — Մի բան հարցնեմ, էլի, ոնց որ կինը` կնոջը, բայց չնեղանաս:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հարցրու:
ԼԻԼԻ — Էստեղ ո՞նց եք ապրում ախր, սիրուն կին եք, մաշկի խնամք ա, լոգանք ա, լվացք ա… (Մոծակին ձեռքից քշելով:) Ըհը, կծում են, հեսա կկարմրի-կուռի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չշարժվեք:
ԼԻԼԻ — Ինչի՞:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Կարիճ:
ԼԻԼԻ — Վայ, մամա ջան…
ԼՈՒՍԻՆԵ — (պոկելով բզեզին Լիլիի ոտքից): Կատակեցի, բզեզ է, մենք կարիճ չունենք: Ըհը՛: (Բզեզին մոտեցնելով:)
ԼԻԼԻ — Հեռու տար:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Էսպես էլ ապրում ենք:
ԼԻԼԻ — Դժվար չի՞ կնոջ համար: Տղամարդը հեչ, տղամարդը անասունի պես բան ա, ուր էլ դնես` կապրի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հեշտ չի, բայց դե ինչ արած: Ձեր քաղաքն էլ իր թերություններն ունի, աղմուկ, ծուխ, խառնաշփոթ… Էստեղ հանգիստ է:
ԼԻԼԻ — Ամենից հանգիստը դագաղի մեջ ա: Վայ, կներես:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մի բան էլ ես հարցնեմ: Ո՞նց եղավ, որ եկաք, եկաք ու ուղիղ մեր տուն մտաք ձեր մեքենայով. երևի ընթացքի ժամանակ համբուրվում էիք, չէ՞, ճիշտն ասա:
ԼԻԼԻ — Չէ, ի՞նչ համբուրվել, համբուրվելն էնտեղ էր, հյուրանոցում: Տարոնը հեռախոսով նամակ էր գրում, աչքը ճամփից կտրեց:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Պարզ է: Բա ասում էիք` աղվես…
ԼԻԼԻ — Ասել ե՞նք… Հա, ճիշտ ա, սկզբում աղվեսն էր, հետո նամակը… Թե՞ սկզբում նամակն էր… Բայց դուք մի անհանգստացեք, Տարոնը մի բան էլ ավել կտա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Երեխա ունե՞ք:
ԼԻԼԻ — Կարծեցիք, թե նրա կի՞նն եմ: Չէ: Բայց ինձ շատ ա սիրում, էսօր ասեց` վախ, մեռնեմ ճերմակ ծիծիկներիդ, ոնց եմ քեզ սիրում, Լիլիկս, ու կծեց… Էստեղ… Հա, սիրում ա, փող ա տալիս… Էդպես մի նայի, քուրիկ ջան, ամեն մարդ իրա ապրելու ձևն ա գտնում, ես ուրիշ ձև չունեմ: Ես չեմ կարող խրճիթում ապրեմ քո պես: Ճիշտ ա, ես էլ մայրաքաղաքացի չեմ, Չարենցավանից եմ, բայց Երևանը քաշեց-տարավ: Ոնց որ վիշապ լինի Երևանը, հիպնոսում, տանում ա: Բայց լավ վիշապ ա, անփոխարինելի: Չէ, երևի կարամ փոխարինեմ, բայց, ասենք, Մոսկվայով, Փարիզով, Նյու Յորքով…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Եղել ե՞ս:
ԼԻԼԻ — Միայն Մոսկվայում: Բայց Տարոնը խոստացել ա Դուբայ տանի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Իսկ ծնողնե՞րդ:
ԼԻԼԻ — Ծնողներս՝ ի՞նչ, իրենց համար յոլա են գնում, մեկ-մեկ ես եմ փող տալիս, մեկ-մեկ իրենք են աշխատում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Սեղանը մնաց: Ես տամ, դու դիր…
Լուսինեն պահարանից կերակուր է տալիս, Լիլին դնում է սեղանին:
ԼԻԼԻ — Ահագին էլ ուտելիք կա, ի՞նչ եք դժգոհում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բայց ե՞րբ եմ դժգոհել: Գյուղի տուն է, ոնց էլ լինի` ուտելիք կճարվի, հեչ որ չէ` լավաշ-պանիրը կա ու կա: Իսկ մենք ղաուրմա էլ ունենք, թթու, ըհը, կարմիր բիբար էլ կա, բադրջանի խավիար…
ԼԻԼԻ — Դրանք բոտուլիզմի բուն են, ես չեմ ուտի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ես ամբողջ ձմեռ կերել եմ, բան չի եղել, էնպես որ` փորձված է, կարող ես հանգիստ ուտել: Կամ էլ մի կեր, քո գործն է:
ԼԻԼԻ — (ձեռքը քսելով Լուսինեի ուսին): Ինչ լավ մաշկ ունես, ինչ էլ լավ հոտ ա գալիս… (Համբուրում է Լուսինեի ուսը:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մաշկ է, էլի…
ԼԻԼԻ — Դու բան չես հասկանում… (Գրկում է Լուսինեին:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ի՞նչ ես անում…
ԼԻԼԻ — Մի շփոթվի էդպես, քույրիկիս պես պաչում եմ, ի՞նչ վատ ա, քույրիկիս հիշեցի, քեզ պես սիրուն աղջիկ ա… չէ, դու ավելի սիրուն ես:
Գալիս են Սահակն ու Տարոնը՝ մթերապարկով:
ՏԱՐՈՆ — Հալալ ա Զաքարին, ամեն բան ուներ, մի քիչ մրթմռթաց, որ զարթնացրինք, բայց հենց փողի ծերը տեսավ` քնելը մոռացավ: Անանաս չուներ, Լիլո:
ՍԱՀԱԿ — Ոնց էլ ուտում եք էդ բեջուրա միրգը, ոնց որ խիարին շաքար ու ադեկալոն ցանես` ուտես: Խմիչքը շատ առանք, էսքանը խմել չի լինի, մեղք ենք:
ՏԱՐՈՆ — Չենք խմի` կմնա, ինչ ես իրար խառնվել, կարող ա էս քանի օրս մի հատ էլ մխրճվենք ձեր տուն, հը՞:
ՍԱՀԱԿ — Համեցեք:
ՏԱՐՈՆ — Հա, բերեք ընտանիքներով բարեկամանանք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դեռ մի էս առաջին այցելության տակից դուրս գանք…
ՏԱՐՈՆ — Այ մարդ, դե ասեցի` դուս կգանք, էլի, էս ինչ մարդ եք… (Գրպանից հանելով, հաշվելով փողը, մեկնելով Սահակին:) Ըհը, հազար դոլար, պրծա՞նք: (Ետ բերելով փողը:) Չէ, մի րոպե, ձեր օջախում շեֆը ոնց որ ինքն ա: Վերցրու, քուր ջան:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Իրեն տվեք:
ՏԱՐՈՆ — Վերցրու, ախպերս: Արա, դե մեկն ու մեկդ վերցրեք, մնաց ձեռիս՝ կփոշմանեմ, հա: (Փողը Լուսինեին մեկնելով:) Առ, քուրս, դու պահի, տղամարդիկ լավ փող պահող չեն, կտա խմելուն, աղջկեքին… Հանաք արի, քթներդ վռազ մի ծռեք: Ուֆ, շատ դժվար ա, երբ մարդիկ հումորից խեղճ են լինում: Դե լավ, տեսնում եմ` դեռ պատրաստ չեք փող վերցնելու, հետո կտամ: (Փողը գրպանն է տանում, դարձյալ դուրս բերում:) Մի հուզվեք, տալիս եմ, ըհը՛… (Տալիս է Լուսինեին:) Չնստե՞նք արդեն, շատ խոսեցինք: Ինչ էլ լավ սեղան են գցել աղջիկներս…
ԼԻԼԻ — Շամպայնը բացեք, ծարավ մեռա:
ՏԱՐՈՆ — (օղին բացելով): Սահակ ախպեր, բաց շամպայնը:
Սահակը անհաջող փորձում է բացել շամպայնը:
ԼԻԼԻ — Կյանքում շամպայն խմած չկա՞ս… Տուր էստեղ, է՛:
ՍԱՀԱԿ — Մի րոպե… Ըհը, ոնց որ էղավ: (Շամպայնը ժայթքում է աղմուկով:) Էս խմիչքը էնքան էլ չեմ սիրում…
ԼԻԼԻ — Շամպայնը ինձ նման ա, մի անգամ որ սիրեցիր, հա սիրելու ես: Լցրու:
ՏԱՐՈՆ — Դե, խմենք էսօրվա համար, էս հաջող օրվա կենացը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չեմ հասկանում, մեքենան ջարդել եք, մեր ցանկապատ-պատշգամբը ջարդել եք ու ասում եք` օրը հաջող է: Սրա հաջողը ո՞րն է:
ՏԱՐՈՆ — Մեքենան կսարքվի, տունն էլ կսարքվի, կարևորը մարդն ա, մեզ բան չի էղել, ողջ-առողջ նստած` խմում ենք: Պատկերացնո՞ւմ եք, ավտոն ավելի ուժեղ խփեի, կամ ձեզ ճխլեի, կամ էլ ես ջարդուխուրդ լինեի… Չէ, փառք աստծուն, ամեն բան լավ էղավ: Համ էլ ծանոթացանք, իմ նման ընկեր ունեցաք, քիչ ա՞… (Սահակին.) Ինչ սիրուն կին ունես, Սահակ ախպեր:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Շնորհակալ եմ:
ՍԱՀԱԿ — Հա, չեմ դժգոհում, տգեղ չի:
ՏԱՐՈՆ — Պա՛հ, տգեղ չի… էդ ի՞նչ գեղջկական մեծամտություն ա: Ոչ թե տգեղ չի, այլ չնաշխարհիկ ա, դու պիտի երջանիկ լինես, մոմ վառես, որ էս էծ ու ոչխարի, քար ու հողի, ցեխի, աթարի մեջ քեզ էս տեսակ մարգարիտ ա բաժին հասել:
ՍԱՀԱԿ — Մենք ոչխար չունենք:
ՏԱՐՈՆ — Լուրջ ես ասո՞ւմ, կներես, մեծապես սխալվեցի:
ԼԻԼԻ — (Սահակին): Մի կոմպլիմենտ էլ դու ինձ արա, էլի:
ՍԱՀԱԿ — Դե… Պարտադիր ա՞:
ԼԻԼԻ — Հա հենց, արժանի չե՞մ:
ՍԱՀԱԿ — Դե… Էն, էլի, որ ասեցիր…
ԼԻԼԻ — Ո՞րը:
ՍԱՀԱԿ — Շամպայնի նման ես…
ԼԻԼԻ — Էդքանին էլ շնորհակալ ենք:
ՏԱՐՈՆ — Ժողովուրդ, բա ձեր երեխաներն ո՞ւր են, զոքանչանոց եք ուղարկե՞լ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չունենք երեխա:
ԼԻԼԻ — Չի ստացվո՞ւմ:
ՍԱՀԱԿ — Շատ լավ էլ ստացվում ա, բայց չենք շտապում, ֆինանսական դժվարություններ ունենք:
ՏԱՐՈՆ — Էլ ոնց կլիներ:
ՍԱՀԱԿ — Մի հատ կարգին ոտի կանգնենք՝ նոր:
ՏԱՐՈՆ — Խեղճ երեխա, ձեր ոտի կանգնելուն սպասի, կարող ա էդպես էլ լույս աշխարհ չգա: Լավ, էդպես մի հուզվեք, կատակեցի: Համ էլ ի՞նչ իմանաք, կարող ա մեր ոտով ձեր տուն մեծ բախտ ա մտել:
ԼԻԼԻ — Էլի ի՞նչ անցկացրիր մտքովդ:
ՏԱՐՈՆ — Հեչ, էնպես… Դե խմեցինք, էս օրվա համար, էս հրաշալի գիշերվա համար, մեր ծանոթության համար, չքնաղ տանտիրուհու համար:
Խմում են:
ՏԱՐՈՆ — Երաժշտությունից-բանից ի՞նչ ունեք, միացրեք, էս լռությունը վրես ազդում ա:
ՍԱՀԱԿ — Չունենք:
ԼԻԼԻ — Հեռուստացույց էլ չունե՞ք:
ՍԱՀԱԿ — Չէ: Մենք դրա ժամանակը չունենք, ամբողջ օրը գործի մեջ ենք, գիշերվա կողմը հոգնած գալիս ենք, հազիվ մեզ գցում անկողին:
ՏԱՐՈՆ — Գցում ու քնում… Բա իրար չեք սիրո՞ւմ հեչ:
ՍԱՀԱԿ — Դե, պատահում է:
ՏԱՐՈՆ — Երևի` ձմեռով, երբ գործ չկա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Գործ ձմեռով էլ կա, ինչքան ասես:
ԼԻԼԻ — Ձեր վիճակը վիճակ չի, բա որ մարդ ռեգուլյար սեքս չունենա, էլ ինչի՞ համար ա աշխատում:
ՏԱՐՈՆ — Բայց ճիշտ ա ասում, իմ արև:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Եկեք փակենք էս անհարկի խոսակցությունը:
ՏԱՐՈՆ — Կարմրեց մեր քույրիկը… Ինչ էլ սազում ա…
ՍԱՀԱԿ — Ես միշտ մտածում եմ…
ՏԱՐՈՆ — Չէ հա:
ՍԱՀԱԿ — Մտածում եմ…
ՏԱՐՈՆ — Ապա, ապա, համարձակ…
ՍԱՀԱԿ — Մտածում եմ, ո՞նց ա, որ փողը ոմանց սիրում ա, կպնում ա, ոմանց էլ` չէ, չէ ու չէ, կուզե՞ս…
ՏԱՐՈՆ — Քամակով բոմբ գցի, չէ՞:
ՍԱՀԱԿ — Թեկուզ: Ինչ ուզում ես արա, գիշեր-ցերեկ աշխատի, քեզ պատեպատ տուր, քո ասածի պես` բոմբ գցի, չի կպնում, իսկ մի ուրիշը ձեռքերը գրպանները` պարապ-սարապ զվռնում ա, բայց փողը ճանճի պես գալիս` կպնում ա իրան:
ՏԱՐՈՆ — Չլինի՞ ինձ ես ակնարկում:
ՍԱՀԱԿ — Ի՞նչ իմանամ, ես քեզ չեմ ճանաչում:
ՏԱՐՈՆ — Էս միամիտ մարդը կարծում ա, թե փողը աշխատելով ա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բա ինչո՞վ, գողանալո՞վ:
ՏԱՐՈՆ — Ոչ էլ էդ: Էստեղ մեծ խորհրդավորություն կա, միստիկա: Փողը ի վերուստ է, փողը հենց էնպես արժեքավոր թուղթ չի, որ մարդն ա մոգոնել, փողը ի վերուստ է ստեղծվել մարդու համար: Ու որպեսզի փողը քեզ սիրի, նախ դու պիտի իրան սիրես, շատ պիտի սիրես, մի այլ ձևի պիտի սիրես, հասկանո՞ւմ եք: Դա ձեր իմացած սերը չի, ուրիշ տեսակի սեր ա, խոսքերով չեմ էլ կարա բացատրեմ, դա զգալ ա պետք, կարամ մենակ ասեմ, որ փողը պիտի սիրես քո քուր ու ախպորից, ծնողից առավել, քո սեփական անձից առավել, թե ուզում եք իմանալ` ձեր տեր աստծուց էլ առավել: Հա, ի՞նչ, աստծուց ի՞նչ խեր եք տեսել էսքան ժամանակ, ինչ խեր կա` փողից ա: Ու երբ փողն իմ ասածի պես կարենաք սիրեք, ինքն էլ ձեզ կսիրի պատասխան սիրով ու որտեղ էլ լինեք, ինչ էլ անեք` կգա, կկպնի, կգուրգուրի ձեզ: Այ էսպես, հարգելի սեղանակիցներ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հետաքրքիր տեսություն է:
ՏԱՐՈՆ — Հա, բա ո՞նց: Խմենք փողի կենացը, իրա ոգին հիմա էստեղ ֆռֆռում ա օդի մեջ, նայում ա, տեսնի՝ ո՞րս ենք արժանի իր սիրուն: Խմեք, մի խորշեք, էդ քաղքենիությանը վերջ տվեք, խմեք` արժանի եղեք իրեն, թե չէ լրիվ կնեղանա ձեզնից, էլ ոչ տրակտոր կառնեք, ոչ պարարտանյութ, ոչ սերմ ու անասուն, հա, մեկ էլ էն բանից… խոտհնձիչ: Պատկերացնո՞ւմ եք, էս նույնը արած լինեի մի քրջոտ ժիգուլիով, ինքս էլ` աղքատ-անփող, հիմա ո՞վ էր ձեր տան վնասը փոխհատուցելու, ո՞նց… Ինչ լավ ա, որ ես եմ, ու ես փող ունեմ: Իմ հերն ու իմ պապն իմ պես սիրել են փողը, էսի ժառանգական ա, ինձնից էլ կանցնի իմ տղուն, թոռանս:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ստացվում է, որ ում մոտ ժառանգական չի, էդպես էլ մնալու է անփող, հա՞:
ՏԱՐՈՆ — Ցավոք` այո: Բայց էստեղ մի բայց կա. մի անգամ մեկը պիտի ռիսկ անի ու սիրի փողը իրենից ու իր աստծուց առավել, փողի համար անձնազոհության պիտի գնա:
ՍԱՀԱԿ — Այսինքն…
ՏԱՐՈՆ — Քարվան կտրի, բանկ թալանի, ունեցողից խլի ու նման բաներ… Ու որ արեց, էդ արարքը կտպվի իր գենոմի մեջ, կդառնա ժառանգաբար փոխանցվող:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դուք ոչ միայն փողի, այլև գենետիկայի մեծ մասնագետ եք, ինչպես տեսնում եմ:
ՏԱՐՈՆ — Իզուր եք ձեռ առնում, իմ տաղանդները շատ են:
ԼԻԼԻ — Հանճարները:
ՏԱՐՈՆ — Ըհը: Որ լավ ծանոթանանք, դեռ շատ եմ զարմացնելու ձեզ: Փողի կենացը:
Խմում են:
ՏԱՐՈՆ — Ըհը, սիրո առաջին քայլը դեպի փողը կատարվեց, անցնենք առաջ: (Լիլիին.) Աղջի, հեռախոսդ քոքի, պարենք, էս լռությունը ներվերիս վրա ազդում ա:
Լիլին հեռախոսով երաժշտություն է միացնում, պարում են:
ԼԻԼԻ — Վայ, էլ չեմ դիմանում, շամպայնը էսպես ա, հենց խմում եմ, փուչիկս պայթացնում ա: Ո՞ւր ա…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դրսում:
ԼԻԼԻ — Ներսում չունե՞ք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չէ:
ՏԱՐՈՆ — Դրսում ռոմանտիկ ա, աստղերի տակ, ծառի քոքին:
ՍԱՀԱԿ — Ինչի՞ ծառի քոքին, կարգին փետից զուգարան եմ սարքել, պինդ:
ՏԱՐՈՆ — Դե ուղեկցիր գեղեցկուհուն, ջենթլմեն:
ԼԻԼԻ — Գնացինք, շուտ:
Լիլին ու Սահակը դուրս են գալիս:
ՏԱՐՈՆ — Գիտե՞ք, ես շատ կին եմ տեսել, ավելի ճիշտ` համտեսել… Դե, մի մեղադրեք, ջահել տղա եմ, կյանքը գնում է, ետ չես պահի, ինչո՞ւ ոչ…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ձեր գործն է, բան չասացի, ինչո՞ւ եք արդարանում:
ՏԱՐՈՆ — Ձեր պահվածքից է, էնքան խիստ տեսք ունեք, որ մարդ անկախ իրենից սկսում է արդարանալ: Նայում եմ ձեր աչքերին ու զղջում եմ, որ խոսեցի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Առանց աչքերիս նայելու խոսեք:
ՏԱՐՈՆ — Չէ, հենց կնայեմ ու կխոսեմ: Որտե՞ղ կանգ առա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Որ շատ կին եք համտեսել, գլուխ էիք գովում:
ՏԱՐՈՆ — Այո: Բայց ձեզ նման կին չեմ հանդիպել, սպասեք, մի ընդհատեք, թողեք ավարտեմ: Ձեր հմայքը ուրիշ ա, ձեր հմայքը նման ա տատիս թխած փրփուր լավաշին, քաղցր գաթային…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մի խոսքով, ես նման եմ ձեր տատիկին:
ՏԱՐՈՆ — Մի ծաղրեք: Ասենք, ինչո՞ւ ոչ, գուցե նման եք, ես նրան ջահել չեմ տեսել, ասում են՝ գեղեցկուհի էր: Բայց իմ համեմատությունը ուրիշ զուգահեռով էր, ուզում էի մաքրության, բնականության հետ համեմատել: Իսկ երբ պատկերացնում եմ, թե այդ ամենի տակ ինչ վայրի կիրք է թաքնված, շունչս կտրվում է, գլուխս պտտվում, աչքերիս դեմ մթնում…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չափն անցաք:
ՏԱՐՈՆ — Դեռ չեմ էլ հասել չափին, Լուսինե, ու չեմ էլ հասնի, դուք անչափելի եք, անկեղծ եմ ասում, հավատացեք: Ի՞նչ ունեմ կեղծելու, կնոջ պակա՞ս… Փառք աստծու, հրեն, Լիլին, գեղեցկուհի չի՞:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Գեղեցիկ է:
ՏԱՐՈՆ — Բայց էդպես լիլիներ շատ կան, ինչքան ուզեմ, օրական կարող եմ փոխել: Իսկ դուք ուրիշ եք, բացառիկ, ոնց որ էգ հովազ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ինչ որ եմ, իմ ամուսնունն եմ:
ՏԱՐՈՆ — Վախ, էդ իզուր ասեցիր, լրիվ վատացրեց:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Վերջ տվեք: Փառք Աստծու, վաղը կգնաք` ու էլ երբեք չենք հանդիպի:
ՏԱՐՈՆ — Է՜ ոչ, ինձնից էդպես հեշտ չեք պրծնի, իմ սիրտը որ մի բանի կպավ…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հուսով եմ` կատակում եք:
ՏԱՐՈՆ — Չէ, ի՞նչ կատակ, սա շատ լուրջ է, չեք էլ պատկերացնում` ինչքան լուրջ: Ահա, մերոնք եկան ղունղունալով, ինչ էլ սազում են իրար:
Գալիս են Լիլին ու Սահակը:
ՏԱՐՈՆ — Շատ ուշացաք, կարող ա՞ ձեզ լավ չեք պահել:
ԼԻԼԻ — Ուֆ, սայթաքեցի, քիչ մնաց ընկնեի կեղտերի մեջ, լավ ա Սահակը հասցրեց` բռնեց:
ՏԱՐՈՆ — Որ հասցրեց, դա լավ ա: Բայց չհասկացա, դուռը բաց էիր թողե՞լ:
ԼԻԼԻ — Իբր փակ կա՞ որ…
ՍԱՀԱԿ — Փակ կա, ինքը պարզապես չգտավ, կողքից ա, ծռած մեխ ա, մի քիչ դժվար ա փակվում, բայց կա:
ՏԱՐՈՆ — Պարզ ա, սիրով գնացիք, սիրով եկաք:
ԼԻԼԻ — Խանդո՞ւմ ես:
ՏԱՐՈՆ — Էն էլ ոնց: Նստեք, նստեք խմենք, մի հատ էլ խմենք մեր ծանոթության համար, էս անակնկալ գիշերվա համար, որը կամաց-կամաց ավելի ու ավելի հետաքրքիր ա դառնում ոնց որ: Ողջ լինենք, դիմանանք կյանքի գայթակղություններին, այսինքն` ինչի՞ դիմանանք որ, ընդառաջ գնանք, վայելենք, թե չէ էս կյանքն էլ ո՞ւմ ա պետք:
ԼԻԼԻ — Մտքինդ ասա:
ՏԱՐՈՆ — Խմենք, ասեմ:
Խմում են:
ՏԱՐՈՆ — Ասում եմ` դուք որ էդքան սիրով գնում եք, չիշիկ եք անում, գալիս եք…
ՍԱՀԱԿ — Ի՛…
ՏԱՐՈՆ — Սպասի, մի բորբոքվի վռազ, էդ համբերությամբ ո՞նց ես պոմիդոր, խիար աճացնում, այ ախպեր, չեմ հասկանում: Ասում եմ, որ էդքան իրար հավանում եք, ես մի հետաքրքիր առաջարկ ունեմ առաջիկա գիշերվա համար:
ԼԻԼԻ — Ես ոնց որ թե կռահում եմ:
ՏԱՐՈՆ — Ու դեմ չես, չէ՞:
ԼԻԼԻ — Ոնց ասես, քո խոսքը, չէ, քո փողը օրենք ա:
ՏԱՐՈՆ — Ըհը, երկու հոգի համաձայն են, մնում են մյուս երկուսը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Պարզ խոսեք:
ՏԱՐՈՆ — Խոսում եմ, էլի, խոսելն էլ ո՞նց ա լինում, դուք էլ եք անհամբեր ձեր ամուսնու պես, Լուսինե: Ասում եմ… Ուշադիր լսեք ու միանգամից չբորբոքվեք, մի հատ լավ գցեք-բռնեք… Ասում եմ` փոխվենք զույգերով, Սահակը` Լիլիի հետ, ես էլ դե` ինչ մնաց:
Լուսինեն ապտակում է, անմիջապես էլ Սահակն է հարվածում Տարոնի դեմքին:
ՏԱՐՈՆ — Էսպես միանգամի՞ց, էսքան սիրով ու կրքո՞վ, չէի սպասում…
ԼԻԼԻ — Վախ, էս ոնց ուռեց վռազ, էս ի՞նչ արիք, վայրենիներ: Տուր պաչեմ, անցնի:
ՏԱՐՈՆ — (Լիլիին վանելով): Սպասի: (Սահակին.) Լավ բան չարիր, ախպերս, հայ գյուղացին իրա հյուրին չի խփի, տաբուն անցար: Դու հասկանո՞ւմ ես, որ սա առանց պատասխանի չեմ թողնի, հո հենց էնպես անտեր աչք չի՞, ով հասնի` խփի: Ձեռս քարի տակ չի, Սահակ, կարամ, օրինակ, հենց էստեղ գյուլլեմ, կարամ վաղը մարդ ուղարկեմ` տնով-տեղով, գոմով-անասունով վառեն-կորցնեն: Կարամ նույնիսկ գնամ դատաբժշկականի մոտ, գործ բացել տամ վրեդ, տանեն, տարիներով փակեն ճաղերի ետևում…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մի հատ խփելու համա՞ր:
ՏԱՐՈՆ — Այո, աղջիկ ջան, փողին մուննաթ, էնքան ծանոթ դատավոր ունեմ… Բայց գիտե՞ք, էսքան հնարավորություններիցս որը կընտրեմ… Ոչ մեկը: Ես կներեմ ձեզ, հա, ես բարի եմ, ներում եմ, ախպեր, գնացեք` հանգիստ ապրեք, իմ նման բարի մարդու եք հանդիպել: Բայց էն իմ առաջարկությունը մնում ա ուժի մեջ, խփելը պատասխան չէր, ավելին` թուլության նշան էր:
ՍԱՀԱԿ — Հավաքվեք ու գնացեք մեր տնից:
ԼԻԼԻ — Ո՞ւր, Սահակ, էս ուշ ժամին, գայլերը կուտեն մեզ, դու խիղճ ունե՞ս:
ՍԱՀԱԿ — Դու կարող ես մնալ…
ՏԱՐՈՆ — Այ թե ինչ, Լիլիին ուզում ես պահես, հա՞: Իմ Լիլին նրա դուրը եկել է: Դե որ էդպես է, չեմ հասկանում` ի՞նչ եք քաղքենիություն անում, քաղաքակիրթ աշխարհում ընդունված բան է, սովորական բան, զույգերը, որպեսզի իրար չհոգնացնեն, որպեսզի բնազդները թարմացնեն, մեկ-մեկ փոխվում են, ի՞նչ մի սարսափելի բան կա, մի քիչ ազատ նայեք կյանքին, էլի, քսանմեկերորդ դարն ա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դուք ինձ դուր չեք գալիս, պարոն, էս փաստարկը հերիք է՞:
ՏԱՐՈՆ — Ինչ ասեմ, լուրջ փաստարկ է ոնց որ: Բայց Լիլին ձեր ամուսնուն դուր է գալիս, հանուն սիրելի ամուսնու` գնացեք էդ քայլին, թող նա իրեն լավ զգա: Ձեր ամուսինը չի՞, ձեր հարազատը չի՞…
ՍԱՀԱԿ — Ինձ իմ կինն ա դուր գալիս, ու վերջ էս խոսակցությանը:
ՏԱՐՈՆ — Հազար դոլար տվեցի էն գերան-մերանին, մի երկու էդքան էլ կտամ… Հը՞… Լավ, երեք էդքան… Չէ՞…
ՍԱՀԱԿ — Ես իմ կնոջը չեմ ծախում:
ՏԱՐՈՆ — Չասեցի` ծախել, ապրանք է, ինչ է… (Լուսինեին.) Ինչ տգեղ է արտահայտվում ձեր ամուսինը: Ծախել: Ստրկատիրության դաժան ժամանակներն անդարձ անցել են, տղա ջան: Հինգ… Չէ, տասը հազար դոլար: Հենց հիմա էլ կտամ, ավտոյի սեյֆում ա: Մի րոպե, էլի միանգամից վրա չտաք, տուժված մարդ եմ, մտածեք` նոր: Իսկ ես ու Լիլին դուրս գանք: (Լիլիին.) Զուգարանի տեղն իմացար, չէ՞, աղջիկ ջան: Մենք ձեզ մի քանի րոպեով լքենք, կներեք:
Տարոնն ու Լիլին դուրս են գալիս:
ՍԱՀԱԿ — Հանգիստ ապրում էինք, էս մի երկու ժամվա մեջ էս ի՞նչ կատարվեց…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Տասը հազարի մասին ե՞ս խոսում:
ՍԱՀԱԿ — Էս ամեն ինչի: Լսել էի, որ կյանքը անակնկալներ մատուցելու բնավորություն ունի, բայց անձամբ ինձ չէր մատուցել. ըհը՛: Տասը հազար դոլար մենակ կինոներում եմ տեսել, էն էլ երևի կեղծ փողեր են, կինոյում նկարելու համար: Սրանն էլ կեղծ չլինի՞:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Լինի, չլինի` մեզ ի՞նչ, իրա փողերն են:
ՍԱՀԱԿ — Հա, էլի, չենք տեսել, չենք էլ տեսնի, թքած: Բայց եքա փող ա, չէ՞: Մարդ ունենա, վարկը փակի, էն Հուսիկի օպելը առնի` ապրանք տանի քաղաք` բաժանի խանութներին, հետո գա, փողերը հավաքի… Չէ, էնպես եմ ասում, Լուսո ջան, ասենք թե մի օր, մի ինչ-որ տեղից գտնենք, ասենք թե ժառանգություն ստանանք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մեզ ո՞վ ա ժառանգություն թողնելու, Սահակ, մեզ ժառանգություն թողնողը հաստատ պարտքեր ա թողնելու:
ՍԱՀԱԿ — Ճիշտ որ…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ես միշտ երազել եմ` էս մեր ճանապարհի վրա տուն սարքենք, մի պստիկ պանդոկ բացենք` ազգային խոհանոցով, թոնիրով… Հենց տեղում թխվի, եփվի, այցելուի աչքի առաջ, ես ու դու էլ, ազգային տարազներով, մատուցենք: Որ տեղն իմացան, սովորեցին` հաստատ կգան, տուրիզմը հիմա զարգանում ա:
ՍԱՀԱԿ — Հա, կաշխատեր: Միսը` մերը, կաթն ու մածունը` մերը, բանջարեղենը` մերը, էկոլոգիապես անարատ, համով, գնացող-էկողը հաստատ կուզի մտնի, հաց ուտի, մի երկու աշխատող էլ կվերցնեինք… Լավ, է՛, խորացանք, չկա` չկա, հաշվենք` չի էլ եղել, էլի ես ու դու, մեր պրոբլեմները, կապրենք, մինչև հիմա ո՞նց ենք ապրել:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Վատ, վատ ենք ապրել, Սահակ:
ՍԱՀԱԿ — Հա դե, բայց ի՞նչ արած:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հեչ: Էն լպստածն ասում ա` էս ո՞նց ես ապրում էսպես, քսանմեկերորդ դարում:
ՍԱՀԱԿ — Կասի, երես առած աղջիկ ա, դրա նման մեկը մեր գյուղում էլ կար, հիշո՞ւմ ես, Նոյեմը, փախավ քաղաք, հետո էլ իմացա` Թուրքիայա գնացել, փող աշխատելու: Սրա վերջն էլ ա Թուրքիան:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Լավ, արի փակենք էս պարապ խոսակցությունը:
ՍԱՀԱԿ — Փակ ա: Հիմա ի՞նչ ես ասում, ես դրա վզին մի հատ էլ չտա՞մ` տնից հանեմ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ոնց կուզես, տան տղամարդը դու ես:
ՍԱՀԱԿ — Բայց շառ ա, տեսա՞ր ինչ էր ասում` դատարան, բան… Մենակ բանտ նստելն էր պակաս մեզ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Աստված ոչ անի: Համ էլ մեղք են, ո՞ւր գնան էս գիշերով, մեզ չի սազի, հայ քրիստոնյայի տուն ա:
ՍԱՀԱԿ — Դե, աղջիկը չէ, աղջիկը մեղք ա, տուժված աղջիկ ա, թող մնա, բայց էն լպիրշը թող ռադ լինի` իրա ավտոյի մեջ քնի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Լսի, Սահակ, անկեղծ, դուրդ գալիս ա՞ Լիլին:
ՍԱՀԱԿ — Չէ հա, դու էլ… Աղջիկ ա, էլի… Հա, էլի որ վատը չի, բայց դե ի՞նչ կապ ունի, քիչ սիրուն աղջիկ կա՞ էս աշխարհում:
Լուսինեն ծիծաղում է:
ՍԱՀԱԿ — Ինչի՞ ես ծիծաղում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հեչ, դու էլ գիտես:
ՍԱՀԱԿ — Չէ, չգիտեմ, ասա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Գիտես:
Գալիս են Տարոնն ու Լիլին:
ՏԱՐՈՆ — Ըհը… (Հազար դոլար հանելով գրպանից:) Էս ձեզ, ձեր ծախսերին, կարգին սարքեք, քծիպություն չանեք, անունն էլ դրեք Տարոնի անվան շքամուտք:
ՍԱՀԱԿ — (փողը վերցնում է, ձեռքին անվճռական պահում): Ոնց որ տվել էիր… (Լուսինեին.) Չէ՞…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հա, տվել եք:
ՏԱՐՈՆ — Հա՞…
ԼԻԼԻ — Տվել ես, ես վկա եմ:
ՏԱՐՈՆ — Այ քեզ բան… Դե լավ, որ մտքովս անցել ա, մի հատ էլ վերցրեք, շքեղ կսարքեք, կամ էլ ինձնից ձեզ նվեր կառնեք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Պետք չի, շնորհակալ ենք: (Ամուսնու ձեռքից վերցնում է փողը, տալիս Տարոնին:)
ՏԱՐՈՆ — (վերցնում է): Ըհը, տեսա՞ք, փողն իրա թևով եկել-կպել էր, դուք հրաժարվեցիք ինքնակամ, բա էլ ինքը ձեզ ո՞նց սիրի: (Սահակին.) Բայց դու ոնց որ տվայտվում էիր, ախպերս, դու կամաց-կամաց մոտենում ես փողին: Բերեք շամպայն խմենք, շամպայնը թարմացնում ա: Լցրու, Սահակ: Հանձինս քեզ` բոլոր ազնիվ մարդկանց կենացը, այսինքն` ոչ մեկի, էդպես մարդ չկա, սարքել են, որ տատանումների չափը չափեն, խմենք էդ սարքածի կենացը, մի օր գուցե իրականանա: (Ծիծաղում է:)
Խմում են:
ՏԱՐՈՆ — (հազալով): Բկիս մնաց: Լսեք, դրսում մի հատ միտք առաջացավ, ձեր զուգարանը տեղով մտքի ստիմուլ ա: Մտածեցի` էս ձեր տան դեմը որ մի հատ կաֆե սարքեք, գիտե՞ք ոնց կաշխատի, վանք գնացող-եկող տուրիստները` լիքը, մի քիչ վանքից հեռու է, բայց դե տուրիստական կազմակերպությունների հետ որ լեզու գտնեք, շահագրգռեք՝ կբերեն:
ՍԱՀԱԿ — Կաշխատեր, հա: Լուսոյիս երազանքն ա:
ՏԱՐՈՆ — Կեցցե Լուսինեն, բիզնեսի մտածողություն ունի: Ազգային ձևով ամեն բան սարքվի, թախտերով, կարպետներով, բալիշներով, դուդուկ-քամանչայով… Ես լավ բիզնես ունեմ, թե չէ էստեղ մի տուն կառնեի, կսարքեի:
ՍԱՀԱԿ — Ի՞նչ բիզնես ա որ:
ՏԱՐՈՆ — Ինչ ասես, ունիվերսալ, որ պահին ինչը ձեռնտու եղավ, էն էլ անում եմ: Համ էլ ասեմ` որ գնաս, դու էլ անե՞ս: Կատակ արի, դու դա անել չես կարող, ինչքան էլ պատմեմ, էնպես որ արի չպատմեմ իզուր: Արի գնանք ծխենք դրսում, սիգարետ առանք, չէ՞, ոնց որ…
ՍԱՀԱԿ — Հա, առել ենք:
Սահակն ու Տարոնը դուրս են գալիս ծխելու:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դու չե՞ս ծխում:
ԼԻԼԻ — Ծխում եմ, բայց հիմա չեմ ուզում: (Ուշադիր նայելով Լուսինեին:) Չեմ հասկանում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ես էլ:
ԼԻԼԻ — Տղամարդիկ թեև անասուն են, բայց իրանց հասկանալը միշտ չի, որ հեշտ ա: Էդքան փող երևի աշխարհի գեղեցկության մրցույթի հաղթողին կարելի է տալ: Դրանք կոտոշները որ տնկեցին… հատկապես` Տարոնը: Օգտվի, էլի, տասը հազար դոլար ես իսկի մի տարում չեմ աշխատի, ի՞նչ ես կողի ընկել, մի անգամ ա` տուր-պրծի: Ասեմ որպես գաղտնիք` մի մեծ բան չի, էնպես, խուտուտ ա տալու` գնա, իրա մեծ-մեծ խոսալուն մի նայի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Լսի, Լիլի…
ԼԻԼԻ — (ընդհատելով): Բարոյական ճառ չկարդաս, քուր, մեկ ա` չեմ հասկանա, ես դրա վրայով վաղուց անցել եմ, սուտ բան ա, թույլերն են մոգոնել, որ ուժեղներին դեմ անելու գոնե ինչ-որ բան ունենան: Տասը հազար, մի թափից, պատկերացնո՞ւմ ես, քո էդ խեղճը մինչև կյանքի վերջը խոտ հնձի, կով կթի, էդքան փող չի ունենա: Չէ, վատ տղա չի, դրա մասին չի խոսքը, բայց դե… Դու ինձ հասկանում ես: Հենց իրա համար էլ լավ կլինի, ինչքան հոգսից կազատվի, մի հատ պատկերացրու: Ես քեզ կօգնեմ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Պետք չի ինձ օգնել, դու քե՛զ օգնի…
ԼԻԼԻ — Մի կատաղի, Լուսինե ջան, հանգիստ: Չնայած` էդ կատաղելդ լավ նշան ա: (Շոյում է Լուսինեի մազերը:) Ինչ լավ հոտ ա գալիս քեզնից:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Խոտն ա, խոտից ա… (Հեկեկում է:)
ԼԻԼԻ — Դե, քեզ մի տանջի, սիրուն ջան, էղածը մի բան չի: (Գրկում է, համբուրում:)
Լսվում են ներս եկող տղամարդկանց ձայները:
ԼԻԼԻ — Գալիս են:
Լուսինեն կարգի է բերում իրեն:
ՏԱՐՈՆ — Մի հատ էլ չխմե՞նք: (Լցնում է շամպայնը:) Էս ձեր հրաշալի հյուրասիրության համար, ձեր բարի վերաբերմունքի համար. այ մարդ, տունը քանդողի նկատմամբ է՞լ էսքան բարություն… Ճիշտ ա, մի երկու հատ զարկեցիք քիթ-բերնիս, բայց ոչինչ, ես չեմ նեղանում, ձեր կենացը:
Խմում են: Տարոնը աննկատ աչքով է անում Լիլիին:
ԼԻԼԻ — Էլի փուչիկս պայթացնում ա էս շամպայնը:
ՏԱՐՈՆ — Վայ, մեռնեմ էն նուրբիկ փուչիկիդ:
ԼԻԼԻ — Քեզ ինչ կա… (Սահակին.) Չես ուղեկցի՞, կյանք, անտեր շներ կան, վրա կտան, կուտեն, մեղք կլինեմ հոգուդ վրա:
ՍԱՀԱԿ — Գնանք, հա, լիքը շուն կա էս կողմերը: (Լուսինեին.) Մենք գնանք…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Գնացեք: Սահա՛կ… Լավ, ոչինչ, գնացեք:
Լիլին և Սահակը դուրս են գալիս:
ՏԱՐՈՆ — Ռեպ սիրո՞ւմ ես, Լուսինե… Ափսոս, չկա, ավտոյի մեջ ա, միացնեինք, լսեինք… Բայց ե՛ս կարամ քեզ համար երգեմ, իմ գրածն ա, երգե՞մ… «Ես քեզանից գերված, կույր-կույր գալիս եմ քո ետևից, դու ինձ տանում ես կործանման, չգիտեմ` ետ կգա՞մ նորից, դու խիղճ չունես, դու անաստված ես, այ դաժան աղջիկ, բայց ես մեռնում եմ քեզ համար, ես մեռնում եմ քեզ համար, ես մեռնում եմ քեզ համար…»:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (ընդհատում է): Չեմ սիրում ռեպ, ու դու էլ մի երգի, հա՞:
ՏԱՐՈՆ — Լավ, չես ուզում՝ չեմ երգի: Մի հատ ծխեմ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մի ծխի, ես ծխի հոտը չեմ տանում, կամ էլ գնա` դրսում ծխի:
ՏԱՐՈՆ — Չէ, էլ չեմ ուզում, անցավ, սիրտս ուրիշ բան ա ուզում, շատ ա ուզում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դրանք գալու միտք չունե՞ն:
ՏԱՐՈՆ — Դժվար գան: Ո՞ր տղամարդը կդիմանա Լիլիի հմայքներին, եթե տղամարդ ա, իհարկե, քոնը տղամարդ ա, չէ՞:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Տղամարդ ա:
ՏԱՐՈՆ — Ուրեմն չի դիմանա: Լիլին, գիտե՞ս, ոնց ա խելքամաղ անում, մտցնում ծոցը, պատմե՞մ…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Պետք չի:
ՏԱՐՈՆ — Իսկական կին ա, ամեն բան գիտի իրա ասպարեզից, մատդ շարժես` ինքը հասկանում ա ուզածդ: Դրա համար էլ իրեք հարուր դոլար եմ տալիս մի օրվա համար: Բայց կա մարդամեկը, ում տասը հազար եմ տալիս առանց ափսոսալու, ուրախությամբ եմ տալիս, մի բան էլ ինքս եմ խնդրում-աղաչում, ընդամենը մի գիշերվա համար, էն էլ` կարճ գիշեր, կեսն արդեն կերել ենք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բայց ինչի՞դ ա, պարզապես հակառակության ես ընկել, պատիվդ գետնով տալ չես ուզում:
ՏԱՐՈՆ — Չէ, այ մարդ, է, ինչ պատիվ, պատվի խաթր ես էդքան փող ծախսողը չեմ, պատվով լիներ` հիմա փողի տեր չէի լինի: Չէ: Ես ռոմանտիկ տղա եմ, դու ինձ չես ճանաչում, ես շատ ռոմանտիկ տղա եմ, ես որ սիրեցի` վերջ, մեռնելով էլ լինի` կհասնեմ: Հա, ի՞նչ անենք, ես էլ էդ տեսակ եմ, սիրեք ինձ` ոնց կամ, ես էլ ձեզ կսիրեմ՝ ոնց կամ: Կյանք ա, անցնում ա, թռնում ա, հետո կզղջանք՝ ուշ կլինի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ինչի, մեռնո՞ւմ ես, ծանր հիվա՞նդ ես:
ՏԱՐՈՆ — Բայց ինչ անդիմադրելի ես, երբ էդպես չարանում ես, աչուկներդ պլպլում են չարությունից, ուզո՞ւմ ես՝ ես մեռնեմ… Մեռնե՞մ ոտքերիդ տակ… (Հանելով ատրճանակը գրպանից:) Կրակեմ գլխիս ու արնաշաղախ ընկնեմ էդ սիրուն ոտքերիդ տակ… Ի՞նչ ես էդպես նայում, կարծում ես չեմ անի՞:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ի՞նչ իմանամ, գժի նման ես, արիր` արիր:
ՏԱՐՈՆ — Կանեմ, չկասկածես: (Գրպանից հանում է փողի տրցակը, ատրճանակի հետ դնում սեղանին:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բայց քո նմանները իրանց չեն սպանի, ավելի շուտ` ուրիշներին կսպանեն:
ՏԱՐՈՆ — Երկուսն էլ կարող եմ, ինձ էլ, ուրիշներին էլ: Բայց ասեմ` իմ հարցով էնքան էլ չեմ շտապում, հլա դեռ ջահել եմ, ափսոս եմ, հլա դեռ շանսերս շատ են:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Լսի, գուցե ամուսնանա՞ս:
ՏԱՐՈՆ — Ինչի՞, լավ էլ ամուսնացած եմ, երկու երեխա ունեմ, երկու տղա: Բայց դա ի՞նչ կարևոր ա, հո չե՞նք ամուսնանում, որ ամուսնության գերին դառնանք, հո կյանքը ամուսնությունով կանգ չի՞ առնում: (Տեսնելով, որ Լուսինեն ժամացույցին է նայում:) Համոզվեցի՞ր, որ չեն գալու, Լիլին նրան մարագ տարավ, հիմա խոտերի մեջ տնքալով թավալ են տալիս: Ասե՞մ, Լիլին ոնց ա տնքում, թեև նկատել եմ` մեկ-մեկ դերասանություն ա անում, բայց լավ ա անում շան աղջիկը…
Տարոնը փնտրում է լույսի անջատիչը, գտնում` անջատում է լույսը:
ՊԱՏԿԵՐ ԵՐԿՐՈՐԴ
Նույն տունը: Լուսինեն հագնվում է: Գալիս է Սահակը:
ՍԱՀԱԿ — Տրակտորը բերին տղերքը: Բարի առավոտ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բարև: (Երկուսով նայում են սեղանին դրված փողին, Լուսինեն գլխի շարժումով ցույց է տալիս:) Վերցրու, պահի:
ՍԱՀԱԿ — Քաշին դրանց ավտոն, մատոռն աշխատեց, պատկերացնո՞ւմ ես, շիթը, կռիլոն էր ծռվել, դզմզեցինք, գնաց: (Փողի մասին:) Դո՛ւ պահի, դու էս քունջուպուճախը ինձնից լավ գիտես:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Քունջուպուճախով չի, սաղ կյանքդ քունջուպուճախով ես ուղղորդվել, այ սարեցի, բանկ պիտի տարվի, էսքան փողը տանը չեն պահի:
ՍԱՀԱԿ — Դե, կտանենք իրար հետ, էլի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (դառը քմծիծաղով): Լավ աշխատեցինք էս գիշեր:
ՍԱՀԱԿ — Դե լավ, դու էլ… Պատահեց, լինում է… Սենց բանե՞ր են լինում աշխարհում ամեն օր:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Էդ քեզ Լիլին է ասե՞լ:
ՍԱՀԱԿ — Չէ, Տարոնը: Դե հիմա հո մեզ չե՞նք սպանելու…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չէ:
ՍԱՀԱԿ — Պիտի մոռանանք, հանենք մեր գլխից:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Վախենամ` չկարենանք, Սահակ, ոնց էլ լինի` ժամանակ առ ժամանակ դուրս է գալու…
ՍԱՀԱԿ — Պիտի աշխատենք, ինչ եղել` եղել է, սատանեն մեզ հյուր եկավ էս գիշեր, ու պարզվեց` ինքը մեզնից ուժեղ էր:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ես կարծում եմ, սատանեն մեր մեջ ա միշտ, իրան առիթ էր պետք, էս գիշեր առիթ եկավ մեր տուն, ու մենք բաց չթողինք էդ առիթը:
ՍԱՀԱԿ — Լուսո, արի մոռանանք, հա՞, էս պահից մոռանանք` էլ չխոսենք էդ մասին:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Փորձենք:
ՍԱՀԱԿ — Թուղթ ու գրիչ բեր` հաշվարկ անենք, թվերը լավ են մոռացնում մնացած ամեն բան: Ուրեմս էսպես` հազարը վարկն ենք մարում… Դու գրի, գրի… Երկու հազար տալիս ենք` Հուսիկի ավտոն ենք առնում, որ լավ բազառ անենք` մի հինգ հարուր էլ գուցե գցենք, կարգին պինդ ավտոյա, ահագին մեզ քոմագ կլինի: Որ մի պուճուր տրակտոր էլ կարենանք առնենք, էլ դեմներս խաղ չի լինի, կդառնանք իսկական ֆերմեր:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Թունաքիմիկատները, պարարտանյութը, անասունների կերը…
ՍԱՀԱԿ — Հա, գրի, հիմա հաշվեմ` գրի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Սահակ, բայց իմ ուշքումիտքը ճամփի վրա պանդոկ սարքելն ա, արի դու սկզբից դրա հաշվարկներն արա:
ՍԱՀԱԿ — Դե, էն, ինչ որ հաշվեցինք` անհրաժեշտ բաներ են, բայց մի վեց-յոթ հազար կմնա, կարծում եմ` հերիք ա, քարը, բանը կառնենք` ինքներս կսարքենք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բա որ չհերիքե՞ց:
ՍԱՀԱԿ — Դե…
Ուժեղ դղրդյուն, տունը ցնցվում է:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (սարսափած): Նորի՞ց…
Դարձյալ դղրդյուն:
ՍԱՀԱԿ — Չէ, էս ավտոյի խփած չի, էս ինչ-որ ուրիշ բան ա…

Կարինե
ԽՈԴԻԿՅԱՆ
ԵՐԿՈՒ ՕՐ «ԴՐԱԽՏՈՒՄ»
(Իրոնիկ դետեկտիվ 2 գործողությամբ)

Գործող անձինք
ԴԱՐՅԱՆ — խոշոր գործարար, 50-ն անց
ՆԱՆՈՐ — նրա երկրորդ կինը` 28 տարեկան
ԱՎԵՏ — Դարյանի ուսանողական ընկերը, փաստաբան,
50-ն անց
ԱՆԵՏ — Դարյանի դասընկերուհին, դատավոր
ԱՍՏՐԱ — Նանորի ընկերուհին, 28 տարեկան
ԴԵՆ — Աստրայի ամուսինը, 30-ն անց
ԱՐՄԱՆ — Դարյանի ռեֆերենտը, 30 տարեկան
ԼՈՒՍԻՆԵ — հյուրատան տնօրենը, 50-ն անց
ՄԱՆԵ — հյուրատան ավագ մենեջերը
ՄԱՔՍ — խոհարարը
ՍԱՐՈ — սպասավոր
ԱՆՈՒՇ — սպասուհի
Գործողությունը կատարվում է մեր օրերում, մեզանից ոչ հեռու:
ԱՌԱՋԻՆ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆ
ՏԵՍԱՐԱՆ. Հյուրատան նախասրահը: Բեմի կենտրոնում, քիչ խորքում տնօրենի սեղանն է:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (հեռախոսով): Ցավում եմ, բայց այսօր հյուր չենք ընդունում… Վաղը նույնպես: Իսկ նոյեմբերի 1-ից մեր հյուրատան դռները բաց են… Իհարկե, նաև ու առաջին հերթին ձեզ համար, տիկին Գոհար, դուք մեր ամենահաճելի կենվորներից եք: Ի դեպ, ինչպե՞ս է իրեն զգում ձեր գեղեցկուհի Զազան… Ի՜նչ եք ասում, էլի՞ մեդալ է ստացել: Ասել եմ ու էլի կասեմ, այդպիսի նազանք, որ ունի ձեր եգիպտական կատուն, չունի ոչ մի պոդիումի գեղեցկուհի, նույնիսկ Նաոմի Քեմփբելը: Իմ կողմից շոյեք նրա հմայիչ դնչիկը, մինչև ես բախտ կունենամ անելու նույնը… Եվ նորից եմ խնդրում, ներողամիտ եղեք… Շնորհակալ եմ, որ մտնում եք իմ դրության մեջ… Այո, երկու օր, ընդամենը երկու օր, որից հետո ես այցելում եմ էքստրասենսիս, պսիխոթերապևտիս, մասաժիստիս ու պլաստիկ վիրաբույժիս… Պատկերացրեք, երկու օրում կնճիռներ են հայտնվում… Դե, ուրեմն ձեզ սպասում ենք նոյեմբերի 1-ին: Ցտեսություն: (Անջատում է կապը: Դիմում է Անուշին, որն այս խոսակցության ընթացքում աչքերն առաստաղին հառած` ուշադիր լսում էր:) Լսեցի՞ր:
ԱՆՈՒՇ — Հենց մտածում եմ, որ էդ տկլոր կատուն պիտի ֆռֆռա աչքիս առաջ` ափսոսում եմ, որ Հայաստանում կանանց մենաստան չկա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դու մենաստանում փակվողը չես, իսկ Գոհարը հոգյակ է: Ինչ վերաբերվում է սֆինքս կատուներին…
ԱՆՈՒՇ — (շարունակելով նրա տոնով): …շատ խելացի ու քնքուշ էակներ են: (Իր տոնով:) Չեք համոզի, Զազան այլանդակ ու հիստերիկ կենդանի է: (Կանխելով Լուսինեի դժգոհությունը:) Բան չասացի: Ու որ էլի բան չասեմ` գնում եմ: (Ուղղելով սպիտակ գոգնոցը` ուղղվում է դեպի կողքի դուռը:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — Անուշ, Սարոյին ասա` կաղնու մոտի նստարանն ու շուրջը լավ կարգի բերի:
ԱՆՈՒՇ — Եթե արդե՛ն կարգի չի բերել:
ԼՈՒՍԻՆ — Ես ասացի` լա՛վ կարգի բերի: Դենը երկու օրից մեկ ու կեսը այդ նստարանին նստած է անցկացնում:
ԱՆՈՒՇ — Մոռացաք ասել` խմած է անցկացնում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (սթափեցնող շեշտով): Մեր հաճախորդներին չենք քննարկում:
ԱՆՈՒՇ — (իբր` մեղավոր շեշտով): Երբ ենք քննարկե՞լ որ… (Մտնում է կողքի դռնով:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — (մեղմ ժպիտով): Երեսառա՛ծ… (Հեռախոսազանգ:) «Դրախտ» հյուրատուն… Ցավոք, ազատ սենյակ չկա: Հասկանում եմ, բայց… Մենք հավասարապես ուշադիր ենք բոլոր հաճախորդների նկատմամբ: Ոչ բոլորի՞… (Սիրալիր տոնը թեթևակի «խստանում է»:) Չեմ հասկանում, ինչ եք ակնարկում… Ես ձեզ խորհուրդ եմ տալիս զանգել երկու օրից, ու կհամոզվեք, որ մեր կողմից ուշադրության պակաս չեք զգա: Ամենայն բարիք: (Անջատում է կապը:)
Գալիս է Մանեն:
ՄԱՆԵ — Զանգերը չե՞ն դադարում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Չեմ հասկանում, ինչո՞ւ հանկարծ բոլորն ուզում են հենց այս երկու օրվա համար սենյակ պատվիրել:
ՄԱՆԵ — (խորամանկ ժպիտով): Չե՞ք հասկանում…
ԼՈՒՍԻՆԵ — (հեռախոսազանգ): «Դրախտ» հյուրատուն: Ազատ համար չունենք: Անգամ ամենափոքրը… Ներե… (Հեռախոսը սեղանին շպրտելով:) Չբարեհաճեց մինչև վերջ լսել: Ինչ էիր ասո՞ւմ…
ՄԱՆԵ — Ասում եմ` զանգողների մեծ մասը երևի լրագրողներ են:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դրա՜նք էին պակաս:
ՄԱՆԵ — Պարզ չէ՞, որ երբ Աստրան իր բլոգում գրեց ու նրա հարյուր հազարից ավելի բաժանորդներն իմացան, որ միլիոնատեր Դարյանի կինը…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Երկրո՛րդ կինը:
ՄԱՆԵ — …ծննդյան տարեդարձը տոնում է այստեղ, մեր հյուրատունը պիտի դառնար լրագրողների թիրախը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ըհը, քթներն ամեն տեղ խոթեն, փորփրեն ու ձեռքի հետ էլ պարզեն, որ վեց բարձրաշխարհիկ հյուրերին հինգ հոգով ենք սպասարկում:
ՄԱՆԵ — Ստիպված ենք, Նանորի կարգադրությունն է, նա կարծում է, որ այդպես ինֆորմացիայի հոսք չի լինի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մեր կողմից` չեղավ, ինֆորմացիան նրա ամենամոտիկ ընկերուհին տարածեց: (Հեռախոսազանգ:) «Դրախտ» հյուրատուն… Քիչ առաջ դուք չէի՞ք զանգողը… Այո, ես լավ լսողություն ունեմ, մորս երազանքն էր, որ հոբոյ նվագեմ սիմֆոնիկ նվագախմբում: (Հեռախոսն անջատելով:) Աչքիս` լրագրող էր:
ՄԱՆԵ — (դարակից հանելով ամսագիրը): Նրանցից մեկն արդեն գրել է` միլիոնատերը, նրա գեղեցկուհի կինը, գլամուրային բլոգերն ամուսնու հետ, սկանդալային դատավորը, ամենաբարձր հոնարար ստացող փաստաբանը՝ և հասարակության այս խայտաբղետ էլիտար սերուցքը երկու օր բոլորի աչքից հեռու պիտի թուլանա ու հաճույք ստանա «Դրախտ» հյուրատանը: Ի՜նչ պակաս գովազդ է մեզ համար:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հատկապես, որ ոչինչ չեմ վճարել դրա համար: (Վերցնում է ամսագիրը, նայում հպանցիկ): Ե՞րբ ես հասցնում սրանք կարդալ:
ՄԱՆԵ — Սրանց հերոսների մեծ մասը մեր հաճախորդներն են, որոնց մասին ամեն ինչ պիտի իմանանք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Կրեատիվ ես մտածում` կասեր Մաքսը: (Հեռախոսազանգ:) «Դրախտ» հյուրատուն: (Այլ տոնով:) Պարոն Արմա՞ն, իհարկե, սպասում ենք: Ինչպես միշտ` երրորդ հարկը փակ է, առաջինում սպասարկող անձնակազմն է: Երկրորդ հարկում չորս լյուքս համարները մեր հյուրերի տրամադրության տակ են: Նաև ձեզ համա՞ր… բայց… Ախ, պարոն Դարյանի կա՜մքն է… Ուրեմն` ձեր համարն արդեն ձեզ է սպասում: (Հեռախոսն անջատելով:) Վերջին պահին Դարյանը որոշել է իր ռեֆերենտին էլ բերել: Հետաքրքի՜ր է…
ՄԱՆԵ — Դարյանը որոշել է խախտե՞լ ավանդույթը: Ես կասեի` շա՛տ հետաքրքիր է:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դարյանի պրոբլեմն է: (Այլ տոնով:) Չէ, հենց ի՛մ պրոբլեմն է` վեցի փոխարեն յոթ քմահաճ հաճախորդ պիտի սպասարկենք: Որտե՛ղ տեղավորենք սրան:
ՄԱՆԵ — Երկրորդ հարկի ձախակողմյան վերջին համարում: Ե՛վ մոտ կլինի իր շեֆին, և՛ մյուսներից հեռու, որովհետև այդ Արմանը ի վերջո սովորական գրագիր է:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ապրես, արագ ես կողմնորոշվում, մի քիչ ավելի ինքնավստահ էլ որ լինես, աջ ձեռքս կդառնաս:
Մանեն ժպտալով դուրս է գնում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (ներքին հեռախոսով): Խոհանո՛ց:
ՄԱՔՍ — (բարձրախոսից): Խոհանոցը լսում է` ի դեմս շեֆ խոհարար Մաքսի, որն էս պահին ձեռքի տակ ունի ընդամենը մի օգնական:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Առաջին անգամը չէ: Բայց առաջին անգամն է, որ հյուրերը յոթն են լինելու:
ՄԱՔՍ — Թեկուզ տասնյոթը: Արվեստ է երկուսի համար պատրաստելը, դրանից հետո սկսվում է արհեստը: Էնպես որ, իմ արհեստանոցը կազմ-պատրաստ է: Իսկ քո գժանոցը ե՞րբ կսկսվի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (նայելով ժամացույցին): Ուր որ է…
ՄԱՔՍ — Չմոռանաս կարմիր գորգը փռել: (Կապն անջատվում է:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — (անսպասելի տաք ժպիտով): Զավզա՛կ:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Ներս են մտնում Աստրան ու Դենը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (ընդառաջ գնալով): Ուրախ եմ կրկին ձեզ ընդունել…
ԱՍՏՐԱ — (թեթև քամահրանքով ընդհատում է): Նույնչափ ուրախ եմ ես… (Նայելով Դենին:) Մե՛նք ուրախ ենք: Դուք համարյա չեք փոխվել:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Իսկ դուք միշտ նույն գեղեցկուհին եք:
ԱՍՏՐԱ — Գեղեցկուհին պահեք Նանորի համար: Ու նրա ներկայությամբ ուրիշին այդպես չդիմեք: Ձեր բիզնեսի ապագայի մասին եմ մտածում:
ԴԵՆ — (Լուսինեին): Չհավատաք: Նա միայն իր ապագայի մասին է մտածում:
ԱՍՏՐԱ — (ատամների արանքից): Չեմ հասկանում, ինչու եմ մինչև հիմա քեզ կողքիս պահում:
ԴԵՆ — (ծույլ արհամարհանքով): Ասե՞մ… Բայց տիկին Լուսինեն թող ականջները փակի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (կարծես ոչինչ չի լսել): Մեկ վայրկյան…
Լուսինեն մոտենում է սեղանին, ու զանգի կոճակը սեղմելուն պես հայտնվում է Սարոն, անվավոր սայլակի վրա բերում է կոկտեյլներ ու դուրս է գնում: Դենը մի բաժակը միանգամից խմում է, հետո վերցնելով երկրորդ բաժակը, արդեն ավելի հանգիստ խմելով նստում է բազմոցին:
ԱՍՏՐԱ — (թունոտ): Օրը նոր է սկսվում:
ԴԵՆ — Ոմանց համար արդեն ավարտվել է:
Գալիս է Մանեն:
ՄԱՆԵ — (Աստրային): Ձեր իրերն արդեն վերևում են:
ԴԵՆ — Անցած տարի դուք չկայիք:
ԱՍՏՐԱ — (Դենին): Կա՛ր: (Մանեին.) Մանե, այդպես չէ՞: (Կոկետ:) Թե՞ սխալվում եմ:
ՄԱՆԵ — Ճիշտ են ասում ձեր մասին, որ եթե մեկին մի անգամ տեսնեք` էլ չեք մոռանա:
ԱՍՏՐԱ — (երկիմաստ): Եթե միայն այդ մեկը հայացքիս արժանի է:
ՄԱՆԵ — (ժպտալով): Շնորհակալություն բարի խոսքի համար: (Տեսնելով, որ Դենը դատարկ բաժակը աղմուկով կողքի հրեց, սայլակի ներքևի դարակից խմիչքով բաժակ է վերցնում ու տալիս է նրան: Վերադառնալով` ընթացքից դիմում է Աստրային, որը չի կարողանում թաքցնել Դենին ուղղված զայրալից հայացքը:) Ալկոհոլ համարյա չկա:
ԴԵՆ — (կում է անում, դեմքը ծամածռում է, ցուցադրական ակնարկում է Մանեին:) Սրա՞ն երբ հասցրիր մշակել:
Մանեն, ասես չլսելով վիրավորանքը, դուրս է գնում:
ԱՍՏՐԱ — Նրա տեսակը ծնված օրից է մշակված: (Լուսինեին.) Ավետն արդեն այստե՞ղ է:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դուք առաջինն եք:
ԱՍՏՐԱ — Օհո՜… մշտապես առաջինը հայտնվող Ավոկադոն սկսել է ուշանա՞լ: Վատ նշան է:
ԴԵՆ — Իրեն է՞լ ես ասելու Ավոկադո:
ԱՍՏՐԱ — Անպայման: (Լուսինեին): Ավետ-Ավո պլյուս ադվոկատ` չի՞ ստացվում Ավո-կադո:
ԴԵՆ — Գուցե ստացվում է, բայց նա խոստացել է վիզդ պոկել:
ԱՍՏՐԱ — Իսկ դու դրա՞ն ես սպասում:
Լուսինեն կարծես նրանց չի լսում, ինչ-որ թղթեր է ստուգում սեղանի ետևում կանգնած:
ԴԵՆ — Թե՞ նրա հետ էլ լեզու կգտնես, քո լեզուն շա՜տ ճարտար է: (Այլ տոնով:) Գնամ մաքուր օդ շնչելու:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (հայացքը` թղթերին): Լանչից չուշանաք:
ԴԵՆ — Ուզում եք ասել` լճին չհասնեմ:
ԱՍՏՐԱ — Չես հասնի: Այնտեղ խմիչք չկա:
ԴԵՆ — Խմիչք ամեն տեղ կա: (Ծոցագրպանից հանելով տափաշիշը` կում է անում ու դուրս է գնում:)
Աստրան բաժակը աղմուկով դնում է սայլակին, գնում դեպի աստիճանները:
ԱՍՏՐԱ — (բարձրանալով): Դենը խմում է սովորականից ոչ ավելի: (Գնում է:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — (քթի տակ, թունոտ): Ինչպե՜ս չէ… Մյուս տարի կգա լրիվ հարբեցող դարձած: Եթե, իհարկե, շարունակես կողքիդ պահել:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Ավետը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բարով եկաք: Ուրախ եմ…
ԱՎԵՏ — Չշարունակեք: Ամեն տարի նույն բառերը լսելը ժամանակի անիմաստ կորուստ է: (Ինքնագոհ:) Էլի ես եմ առաջինը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (մեղավոր ժպիտով): Ներեցեք, բայց Աստրան… այս անգամ երկրորդն եք:
ԱՎԵՏ — Գրո՛ղը տանի, հիմա էլ կգրի, որ սկսել եմ ուշանալ ու դա վատ նշան է: Ամուսինը դեռ նո՞ւյնն է:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (զուսպ): Ներեցեք…
ԱՎԵՏ — Ահ, մոռացել էի ձեր պրոֆեսիոնալ տակտի մասին: (Բարձրանում է աստիճաններով:) Հետաքրքիր է, ի՞նչ եք մտածում մեր մասին, երբ մենակ եք մնում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (համենայնդեպս հավաստիանալով, որ Ավետը վերևում է ու չի լսում, քթի տակ): Ես նույնիսկ ինձ եմ վախենում ասել, թե ի՛նչ եմ մտածում…
Լուսինեն սեղմում է զանգը: Հայտնվում է Սարոն ու դուրս է տանում սայլակը:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Անետը` ձեռնափայտով, հենվել է Մանենի թևին:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (ընդառաջ գնալով ու ձեռքը բարևելու պատրաստ առաջ պարզած): Բարի օր, սիրելի Անետ:
ԱՆԵՏ — (բարևելու համար առաջ է պարզում ձեռնափայտը): Բարև, բարև…
ԼՈՒՍԻՆԵ — (առաջին անգամը չէ, որ ձեռքի փոխարեն սեղմում է ձեռնափայտը): Նորից ձեր հոդացավը…
ԱՆԵՏ — Տարվա այս եղանակին առանց ձեռնափայտ չեմ կարող:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բայց նույնիսկ այդպես…
ԱՆԵՏ — (ընդհատելով): …կարողանում եմ ինձ հարգել տալ: (Ակնարկելով Մանեին.) Նո՞ր է:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մանեին չե՞ք հիշում:
ԱՆԵՏ — (անտարբեր): Պիտի հիշե՞մ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Անցած անգամ մոռացել էր չիզքեյքը բերել ձեր սենյակը:
ԱՆԵՏ — Հիշեցի: Եթե մարդը դեպքի հետ է կապված` կհիշեմ, բայց այնպես… ինչի՞ս է պետք: (Մանեին, որ այդ ընթացքում մեղմ ժպտում էր, ասես ասվածը իրեն չէր վերաբերում:) Վերելակը աջ կողմո՞ւմ է:
ՄԱՆԵ — Ձախ:
ԱՆԵՏ — Տեղանքն էլ չեմ հիշում, ավելորդ գլխացավանք է: (Գնում են:)
Լուսինեն կողքի սենյակից ճաշակով ձևավորված փունջ է բերում, դնում սեղանին: Գալիս է Սարոն` քարշ տալով պատկառելի մեծության ճամպրուկ:
ՍԱՐՈ — (հևալով): Մենակ իմանամ, թե սրա մեջ ինչ կա:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Մասաժի պորտատիվ սարք:
ՍԱՐՈ — Ինչատի՞վ…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Եթե ասեմ` դյուրակիր, կհասկանա՞ս: Բարձրացրու վերև, Անետը առանց մասաժի քնել չի կարող: (Շեշտով:) Բայց դու ոչինչ չգիտես:
ՍԱՐՈ — Ես ինչ գիտե՞մ որ… (Ճամպրուկը տանում է դեպի վերելակը:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — (անսպասելի տաք ժպիտով): Դու բան չիմանա՞ս…
Գալիս է Մանեն:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ե՞վ…
ՄԱՆԵ — Բազմոցին նստեցրի, ոտքերը բարձրացրի, դրեցի սեղանիկին, հրամայեց լանչից առաջ ուղեկցել ճաշասենյակ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ավելի է գիրացել: Միայնակ կինը գիշերը մխիթարվում է սառնարանի դուռը բացել-փակելով:
ՄԱՆԵ — Տիկին Լուսինե՞…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Երբեմն կարո՞ղ եմ ասել` ինչ մտածում եմ… թեև դա նոնսենս է: Գնամ, Մաքսի արվեստի գործերը ստուգեմ, քանի պրիմադոննան չի հայտնվել: (Գնում է:)
Մանեն նայում է շուրջը, աննշան թերություններ է շտկում, հետո նստում է անկյունում, փակում աչքերը:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Արմանը, խոսում է հեռախոսով:
ԱՐՄԱՆ — «Դրախտում» եմ… Իսկապես չգիտեմ, ինչու շեֆը հանկարծ որոշեց… Հույս չունենաս, թերթիդ համար ասելու ոչինչ չեմ ունենա… Եթե նույնիսկ լավ վճարես: Փողի կարիք ո՞վ չունի, իսկ ինձ շատ մեծ փողեր են պետք: Վերջ տուր, ի՞նչ ծիտիկներ, նախ` երկուսն էլ ամուսինների հետ են, իսկ չամուսնացածը… ավելի լավ է չասեմ: Ու նրանցից ամեն մեկը մի վհուկ է…
Մանեն տեղից բարձրանալով, իբր անզգույշ` հրում է բազկաթոռը:
ԱՐՄԱՆ — (աղմուկ լսելով, շրջվում, տեսնում է Մանեին, հեռախոսի մեջ): Հետո կզանգեմ: (Անջատում է հեռախոսը, ուսումնասիրում աղջկան:)
ՄԱՆԵ — (անտեսելով նրա զննող հայացքը): Դուք Արմանն եք:
ԱՐՄԱՆ — Բայց դուք տիկին Լուսինեն չեք:
ՄԱՆԵ — Օգնականն եմ:
ԱՐՄԱՆ — Փորձով կկիսվե՞ք:
ՄԱՆԵ — Ի՞նչն է ձեզ հետաքրքրում:
ԱՐՄԱՆ — Ի՞նչ ռեժիմով ենք ապրելու: Կոնկրետ` ես:
ՄԱՆԵ — Հյուրերը կարող են անել սրտի ուզածը: Սպասարկող անձնակազմը չի կարող լքել հյուրատան տարածքը, նույնիսկ մեր հեռախոսները երկու օր կպահվեն տիկին Լուսինեի սեյֆում, գաղտնիության նկատառումով:
ԱՐՄԱՆ — Աստրայի գրառումից հետո այդ ամենը ավելորդ չէ՞:
ՄԱՆԵ — (սառը): Անկախ հանգամանքներից, մեր հյուրատան ներքին կանոնակարգը չի խախտվում:
ԱՐՄԱՆ — Պարզ է… Ի՞նչ եք կարծում, իմ հեռախոսն է՞լ կբանտարկվի սեյֆում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (գալիս է, ընթացքից): Դուք Արմանն եք:
ԱՐՄԱՆ — Ես եմ ու արդեն սկսում եմ հասկանալ, թե ինչո՞ւ աշխարհի լավագույն հյուրանոցները թողած` իմ տերերը նախընտրում են ձեր հյուրատունը:
ՄԱՆԵ — (կիսաձայն): Հենց նոր ձեր հեռախոսը ուղարկեցիք բանտ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (չհասկանալով): Մանե՞…
ԱՐՄԱՆ — (ակնդետ նայելով Մանեին): Վատ չէր… (Լուսինեին): Ես ասացի` իմ տերերը: Բայց եթե դա այդպես է, ինչո՞ւ ձևացնեմ:
ՄԱՆԵ — Համաձայն եմ, լավ ծառան ձևացնել չի կարող:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (խիստ): Ճիշտ չսկսեցիք ձեր ծանոթությունը: (Մանեին.) Հիմա մուտքի մոտ պիտի լինեիր:
ՄԱՆԵ — Ներեցեք… իհարկե… (Արագ դուրս է գնում:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — (Արմանին): Վատ չէր լինի, եթե ձե՛ր տերերին դիմավորեիք նրանց մեքենայի մոտ:
ԱՐՄԱՆ — (դռան մոտ շրջվելով): Դուք ամեն ինչ ու բոլորին դնում եք իրենց տեղը: (Գնում է:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — Շուտ հասկացողներից է: (Վերցնում է փունջը, առաջ է գալիս:)
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս են Նանորն ու Դարյանը, նրանց հետևում է Արմանը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (փունջը տալով Նանորին): Այս անգամ էլ երջանկացրիք ձեր ներկայությամբ:
ՆԱՆՈՐ — (փունջն անփույթ դնելով սեղանին, Դարյանին): Ասա, որ երեկ ենք եկել Վիեննայից:
ԴԱՐՅԱՆ — Որ այսօր այստեղ լինենք: (Արմանին.) Քեյսը վերցրու մեքենայից, վարորդին ազատ արձակիր:
Արմանը գնում է:
ՆԱՆՈՐ — Միայն չասես, որ աշխատելու ես:
ԴԱՐՅԱՆ — Դու չես տեսնի, որ աշխատում եմ:
Գալիս է Սարոն` մատուցարանի վրա բերելով երկու բաժակ:
ՆԱՆՈՐ — (վերցնելով բաժակներից մեկը` տալիս է ամուսնուն): Խմում ես առանց մեկնաբանության: Լուսինե՞…
ԼՈՒՍԻՆԵ — (ռոբոտի վարժվածությամբ): Կոկտեյլ «Առողջություն»,- երկու բաժին ուրց, մեկ բաժին դաղձ, դանակի ծայրով` կոճապղպեղ:
ՆԱՆՈՐ — (Դարյանին): Ինձանից հետո կարող ես վստահել միայն Լուսինեին: Եթե, իհարկե, վստահելու ընդունակ ես: (Վերցնելով իր բաժակը:) Խնձոր, գազար…
ԼՈՒՍԻՆԵ — …նեխուր, դանակի ծայրով` դարչին: Կոկտեյլ «Գեղեցկություն»:
ՆԱՆՈՐ — (Դարյանին): Մի օր գիրք կգրեմ` իմ գեղեցկության ու քո առողջության գաղտնիքը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Կարծում եմ` հետաքրքիր կլինի:
ՆԱՆՈՐ — (հայացքը չկտրելով Դարյանից): Կլինի մեզ նման, ուրեմն` անհետաքրքիր:
Գալիս է Արմանը, ձեռքին` քեյս:
ԴԱՐՅԱՆ — (Նանորին): Քանի չես սկսել թատրոնդ` մենք կաշխատենք: (Արմանին.) Ավետին կանչիր:
Երկուսով բարձրանում են վերև:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ծրագիրը վերջին անգամ նայե՞նք:
ՆԱՆՈՐ — (բաժակը դնելով սեղանիկին): Եթե առաջարկելու ուրիշ բան չունեք…
Մոտենում են սեղանին, նայում թղթերը:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Դենը` նկատելիորեն խմած:
ԴԵՆ — Ո՜ւմ եմ տեսնում` աննման Նանորը… Ուրեմն Ծննդյան տոները կարելի է համարել բացված:
ՆԱՆՈՐ — (ուսի վրայից նայելով, անփույթ): Դե՞ն…
ԴԵՆ — Մի ժամանակ ինքն էր: Ի՞նչ ես քրքրում թղթերը, ամեն ինչ կրկնվելու է անցած տարիների պես:
ՆԱՆՈՐ — Սիրտդ նոր բա՞ն է ուզում:
ԴԵՆ — Հին բան կա, որ տասը նոր արժե:
ՆԱՆՈՐ — (ակնդետ նայելով): Լսել եմ, օրվա բոլոր ժամերին կարող ես վիսկի առաջարկել:
ԴԵՆ — Ուզո՞ւմ ես… (Հանելով տափաշիշը:) Մի քիչ մնացել է:
ՆԱՆՈՐ — Անցած տարի տափաշիշը չկար:
ԴԵՆ — Իսկ նախանցած տարի ուրիշ բան կար… հիշեցնե՞մ: (Փլվում է բազմոցին:)
ՆԱՆՈՐ — Ավելի լավ է` մոռանաս:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Աստրան` զգեստափոխված:
ԱՍՏՐԱ — (գնահատելով իրավիճակը): Ձեր հանդիպման ջերմությունից վարդերը կցրտահարվեն:
ՆԱՆՈՐ — Արդեն ցրտահարվել են: (Գրկվում, համբուրվում են օդի մեջ:) Վիեննայից քեզ մի փոքրիկ բան եմ բերել:
ԱՍՏՐԱ — Նվե՞ր…
ՆԱՆՈՐ — Կարող ես նվեր համարել:
ԴԵՆ — Ուրեմն նախազգուշացում է:
ՆԱՆՈՐ — (Դենին): Համարյա գուշակեցիր:
ԱՍՏՐԱ — Էլ ի՞նչ ես ձգում, միանգամից ասա, որ կատաղած ես վրաս:
ՆԱՆՈՐ — Պարզապես չէի սպասում:
ԴԵՆ — Իզուր: Նրանից ամեն ինչ պիտի սպասես:
ԱՍՏՐԱ — (Դենին` քամահրանքով): Մեզ մենակ թող:
ԴԵՆ — (ծուլորեն տեղից ելնելով): Տափաշիշս լիցքավորեմ: (Գնում է կողքի դռնով:)
ԱՍՏՐԱ — Ընդամենը մի քանի տող եմ գրել բլոգում:
ՆԱՆՈՐ — Ու մի քանի տողով ինչ շուն ասես` վրաներս ես բաց թողել:
ԱՍՏՐԱ — Թեթև ռեկլամը նույնիսկ քեզ չի խանգարի:
ՆԱՆՈՐ — Ռեկլամի կարիք չունեմ:
ԱՍՏՐԱ — Կարծո՞ւմ ես…
Հայացքներով մենամարտում են, հետո միաժամանակ ժպտում:
ՆԱՆՈՐ — (ասես ոչինչ չի ասվել): Անետին տեսե՞լ ես:
ԱՍՏՐԱ — Շատ պե՜տքս է…
ՆԱՆՈՐ — Ինձ էլ պետք չէ, բայց էթիկետը, ավելի ճիշտ` Դարյանը պահանջում է, որ տեսնեմ: (Գնալով դեպի աստիճանները:) Դենին ճնշում ես:
ԱՍՏՐԱ — Իսկ դու երես ես տալիս: Վարդերը մոռացար:
ՆԱՆՈՐ — (հրամայական): Հետո սենյակս կբերես: (Գնում է:)
ԱՍՏՐԱ — (կամաց ու թունոտ): Ինչպես տիրուհին կասի: (Համար է հավաքում:) Կարոտել եմ… Գիտեմ, որ զբաղված ես, բայց հիշիր, որ կա-րո-տել-եմ…
Անջատում է հեռախոսը, ծաղկեփունջը վեր է նետում ու հանգիստ հետևում, ինչպես է այն շրմփում հատակին: Այդ պահին ներս մտած Լուսինեն հատակից վերցնում է փունջը, փորձում նախկին տեսքի բերել:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ե՛ս կբարձրացնեմ վերև: (Նայում է ժամացույցին:) Հինգ րոպերից լանչի զանգը կլինի:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Կողքի դռնից գալիս է Դենը` տափաշիշը ձեռքին:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (Դենին): Մաքսը ձեր պաստա կարբոնարան է պատրաստել:
ԴԵՆ — Մաքսին` ռեսպեկտ: (Գնում է դեպի դուռը:)
ԱՍՏՐԱ — (թունոտ): Իսկ եթե հանկարծ նկատեն բացակայությունդ:
ԴԵՆ — Կմխիթարվեն քո ներկայությամբ: (Գնում է:)
ԱՍՏՐԱ — Միայն իմանայի` որտեղ է քարշ գալու:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Առաջին անգամ որ եկաք… հինգ տարի առաջ էր, Աստված իմ…
ԱՍՏՐԱ — (թունոտ): Միայն չասեք, որ ժամանակը շատ արագ է թռչում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (թեթև ժպիտով): Արդեն ասացիք… Դենը զբոսանքից եկավ ու ասաց. «Ես գտա աշխարհի ամենահանգիստ անկյունը, համոզված եմ, այնտեղ նույնիսկ օձ չկա»: (Կծու:) Փնտրողը նրան կգտնի ծեր կաղնու կողքի նստարանին:
ԱՍՏՐԱ — Ի՞նչ է կատարվում հետը, չեմ հասկանում… (Մտնում է կողքի դռնով:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — (կիսաձայն): Թե՞ չես ուզում հասկանալ:
Սեղմում է պատին ամրացված վահանակը` սրահը արձագանքվում է պղնձե զանգի ղողանջով:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Ճաշասենյակ: Լանչը ֆուրշեթի ձևաչափով է: Սարոն խմիչքն է մատուցում, Անուշը` ուտեստեղենը: Դենից ու Անետից բացի բոլորն այստեղ են:
ԴԱՐՅԱՆ — (բարձր): Նանորին ուզում եմ համոզել, որ սա մեր վերջին հավաքը լինի «Դրախտում»:
ԱՎԵՏ — Համոզել Նանորի՞ն… նույնիսկ քո ուժերից վեր է:
ԴԱՐՅԱՆ — Վա՞տ կլիներ, եթե հիմա Մոնակոյում լինեինք: Կանայք խանութները կսրբեին…
ՆԱՆՈՐ — Կազինոները` ձեր գրպանները:
ԴԱՐՅԱՆ — Վատ տարբերակ չէ: (Ավետին նայելով` հատուկ շեշտով:) Գոնե տեսնում ես, թե ո՛վ է տանում փողերդ:
ԱՍՏՐԱ — Խանութների պահով լավ կլիներ, բայց Նանորը թույլ կտա՞, որ ամուսինը իր ծննդյան օրը տարված լինի ուրիշով:
Լարված լռություն:
ԱՎԵՏ — (կեղծ ժպտալով): Եթե անգամ այդ ուրիշը թղթախաղի սեղանն է:
ԴԱՐՅԱՆ — Իզուր չեն ասում, որ սատանայի փաստաբանն ես:
ԱՎԵՏ — (շինծու անփութությամբ): Հիմա ես ուրիշ անուն ունեմ:
ՆԱՆՈՐ — (կասկածելի հետաքրքրությամբ): Ու ես տեղյակ չե՞մ…
ԱՍՏՐԱ — (Նանորին` հակահարվածի անցնելով): Թե՞ ձևացնում ես, որ մոռացել ես:
ՆԱՆՈՐ — (Աստրային` նույն տոնով): Հիշեցի, բլոգումդ հյուրերիս թվարկելիս Ավետին դարձրել էիր Ավոկադո: (Ավետին.) Ես միայն կրկնում եմ ուրիշի գրածը:
ԴԱՐՅԱՆ — (կանխելով Ավետին): Ավետ, համարենք, որ Աստրան անհաջող սրամտել է, ու թեման փակենք:
ԱՎԵՏ — (դժվարությամբ իրեն զսպելով): Միայն Նանորի ժպիտի դիմաց:
Նրա ասելուց հետո բոլորի հայացքներն ուղղվում են Նանորին, որը մթնած նայում է Դարյանին:
ՆԱՆՈՐ — (զգաստանալով` ժպտում է): Ավետ, ես գնահատեցի մեծահոգությունդ:
Գալիս է Անետը` Մանեին հենված, բայց առանց ձեռնափայտի:
ԴԱՐՅԱՆ — (նրան ընդառաջ գնալով` համբուրում է ձեռքը): Ստիպում ես քեզ կարոտել:
ԱՆԵՏ — Դու ի՛նձ չես կարոտում, այլ մեր դպրոցական տարիները, երբ ես նիհար էի, իսկ դու` առանց ճաղատի:
ԴԱՐՅԱՆ — Ու երկուսով մի պաղպաղակի փող էինք ունենում:
Դարյանը Անետին օգնում է նստել, մոտենում է Ավետին: Մանեն աննկատ դուրս է գնում:
ԱՍՏՐԱ — (կողքանց մոտենալով Անետին, կամաց): Լավ չէ երիտասարդ կնոջ ներկայությամբ խոսել ամուսնու ճաղատի մասին:
ԱՆԵՏ — (կամաց): Երիտասարդ կինը մինչև հիմա չէ՞ր տեսել ճաղատը: (Բարձր:) Նանոր, աչքիս նիհարել ես:
ԱՍՏՐԱ — (արդեն գնում է դեպի Դարյանը, բարձր, որ բոլորը լսեն): Նա գիշերները ոմանց պես չիզքեյք չի ուտում:
ՆԱՆՈՐ — (կեղծ վրդովմունքով): Աստրա՜, ինչպե՞ս կարելի է… (Մոտենում է Անետին:) Անետ, սիրելիս, պետք չէ հուզվել, Աստրան ձեզ նկատի չուներ:
ԱՆԵՏ — (զգացվում է, որ հազիվ է իրեն զսպում): Ինչո՞ւ պիտի հուզվեմ չեղած բանի համար: (Նանորի տոնով:) Իսկ մոտիկից ավելի ես նիհարել:
ՆԱՆՈՐ — Այս երեկոյի առաջին կոմպլիմենտը դուք արեցիք:
ԱՆԵՏ — Շատ չոգևորվես, Դարյանը ոսկորի հետ միս էլ է սիրում:
ՆԱՆՈՐ — Ի՞նչ գիտեք:
ԱՆԵՏ — Երբ մենք ավարտական երեկոյին վալս էինք պարում, դու դեռ չէիր ծնվել:
ՆԱՆՈՐ — Հրաշալի է, սա էլ` երկրորդ կոմպլիմենտը:
ԱՆԵՏ — Երրորդը հարց կլինի: Էլի մեքենան գժի պե՞ս ես վարում:
Նանորի դեմքը մթնում է:
ԱՎԵՏ — (մոտենալով նրանց): Ո՞ւմ եք բամբասում, աղջիկներ:
ՆԱՆՈՐ — (կարողանում է ժպտալ): Միայն ոչ քեզ, դու հոգյակ ես, ինչպես կասեր տիկին Լուսինեն: (Անետին` մարտահրավերով:) Ես պաշտո՛ւմ եմ արագությունը: (Նրանց թողնելով` մոտենում է Արմանին:)
ԱՎԵՏ — (հայացքով ուղեկցելով Նանորին): Չե՞ս խնայում:
ԱՆԵՏ — Մեկ-մեկ պետք է, որ չափը ճանաչի:
ԱՎԵՏ — Այդ մեկը` դժվար: (Այլ տոնով): Իսկ դու հոտառությունդ ես կորցրել:
ԱՆԵՏ — Հույս չունենա՛ս:
ԱՎԵՏ — Վերջին դատավարությանդ մասին կուլուարներում խոսում են:
ԱՆԵՏ — Միշտ էլ խոսել են:
ԱՎԵՏ — Մի օր կծիկի ծայրը որ քաշեն…
ԱՆԵՏ — Կծիկը մի քանի ծայր ունի, ու միայն մեկն է իմ ձեռքում:
ԱՎԵՏ — Սպառնո՞ւմ ես:
ԱՆԵՏ — Չէ, շանտաժ է:
ԱՎԵՏ — Նկատի կունենանք, իսկ դու չասես, որ չեմ զգուշացրել: (Մոտենում է խմիչքի սեղանին:)
Անետը նայում է նրան քամահրական քմծիծաղով:
ՆԱՆՈՐ — (Արմանին` ժպիտի տակ թաքցնելով տագնապը): Ես սպասում եմ…
ԱՐՄԱՆ — Ինձ ճիշտ հասկացեք…
ՆԱՆՈՐ — Ուզո՞ւմ եք աշխատել մեզ մոտ:
ԱՐՄԱՆ — Կարծեմ զղջալու առիթ չեմ տվել:
ՆԱՆՈՐ — Հիմա էլ առիթ չեք տա: Դե՞… ի՞նչ թղթեր էիք նայում:
ԱՐՄԱՆ — Կտակը…
ՆԱՆՈՐ — Ե՞վ…
ԱՐՄԱՆ — Դարյանը ձեր անունը հանեց կտակից:
Նրանց է մոտենում Դարյանը:
ԴԱՐՅԱՆ — Էլի ի՞նչ սյուրպրիզ է պատրաստում գեղեցկուհի տիկինս:
ՆԱՆՈՐ — (լսածից դեռ ուշքի չեկած, ուստի և նյարդային): Ի՞նչ է իմ սյուրպրիզը քոնի դիմաց:
ԴԱՐՅԱՆ — Չգիտեմ` ինչ նկատի ունես, բայց քո փսփսոցը Արմանի հետ հանկարծ սյուրպրիզ չդառնա ինձ համար:
Արմանը շփոթված կողքի է քաշվում:
ՆԱՆՈՐ — (ապշած): Չհամարձակվե՛ս խանդել:
ԴԱՐՅԱՆ — (երկիմաստ): Քեզ համար վատ չէր լինի, եթե խանդեի: Եթե միայն խանդեի… (Նանորին թողնելով` մոտենում է Աստրային:)
Նանորը խմիչք է վերցնում, առանձնանում է անկյունում: Բոլորը, Դարյանից ու Աստրայից բացի, գողունի հայացքներ են նետում մե՛կ Նանորի, մե՛կ Աստրայի հետ խոսող Դարյանի վրա:
ԴԱՐՅԱՆ — Ո՞ւր է:
ԱՍՏՐԱ — Խմում է:
ԴԱՐՅԱՆ — Այստեղ չէ՞ր կարող խմել:
ԱՍՏՐԱ — Ուրիշ բան չունե՞ս ասելու:
ԴԱՐՅԱՆ — Ոչ հիմա ու ոչ այստեղ:
ԱՍՏՐԱ — Ե՞րբ ու ո՞րտեղ:
ԴԱՐՅԱՆ — Լսիր, իսկապե՞ս դուք մտերիմ ընկերուհիներ եք եղել:
ԱՍՏՐԱ — Հիմա էլ մտերիմ ընկերուհիներ ենք, բայց դա չի խանգարում, որ քնես ինձ հետ:
ԴԱՐՅԱՆ — (կարծես հաճույք է ստանում իր հեգնանքից): Ըհը, ես քնում եմ քեզ հետ, իսկ դու այդ ընթացքում խզբզում ես բլոգիդ մեջ:
ՆԱՆՈՐ — (բարձր): Ավետ, Մաքսի ֆիրմային կանապեներից կհյուրասիրե՞ք:
ԱՎԵՏ — Սիրով: (Ափսեի մեջ ուտեստ է դնում, մատուցում նրան:) Երջանկություն է ձեզ ծառայելը: (Ավելի կամաց:) Փոխանցումն արվել է:
ՆԱՆՈՐ — (ժպիտն ու աշխուժությունը հակառակ են նրա խոսքին): Ծննդյան նվե՞ր:
ԱՎԵՏ — Նվերը հետո: Սա գործարք է, որից իմ բաժինն ունեմ:
ՆԱՆՈՐ — Այս անգամ չունես:
ԱՎԵՏ — Չե՞ս կարծում, որ ախորժակդ չափավորելու ժամանակն է:
ՆԱՆՈՐ — Դո՞ւ պիտի չափավորես: (Բարձր:) Դարյան, ես գիտեմ, ինչ սյուրպրիզ անեմ քեզ համար: (Ափսեն տալիս է Ավետին ու դուրս է գնում:)
Կարճ դադար:
ԱՆԵՏ — (բարձր): Դարյան, հերիք է խելքահան անես աղջկան, մոտ արի, բան եմ ասելու:
ԱՍՏՐԱ — Անետ, ինչո՞ւ են բոլորը խելոք հնազանդվում ձեզ:
ԴԱՐՅԱՆ — Բացատրենք էլ` չես հասկանա: (Մոտենում է Անետին, նախապես նրա համար խմիչք վերցնելով:)
ԱՍՏՐԱ — (մոտենալով Արմանին, ցուցադրական մտերմությամբ նրան թևանցուկ է անում): Անետ, դեմ չե՞ք լինի, եթե ես էլ խելքահան անեմ այս ջահելին:
ԱՆԵՏ — Իզուր ժամանակ կկորցնես: Նա այնքան հիմար չէ, որքան թվում է: Թեև միշտ էլ կարելի է փորձել ջահել ու սիրունիկ տղաներին: (Դարյանին` կամաց:) Վերջին դատավարությունը հեշտ չի մարսվի:
ԴԱՐՅԱՆ — Ինչքա՞ն է պետք մարսել տալու համար:
ԱՆԵՏ — Դատախազը, ատենակալները… մի երկու լրագրող էլ` կողքից:
ԴԱՐՅԱՆ — Շատ չե՞ս ասում:
ԱՆԵՏ — Դատը շահելուց չասացիր, որ շատ է:
Հայացքներով մենամարտում են:
ԴԱՐՅԱՆ — (տեղի տալով): Քաղաք վերադառանանք` կստանաս:
ԱՆԵՏ — Արմանի հետ չուղարկես:
ԴԱՐՅԱՆ — Այսի՞նքն…
ԱՆԵՏ — Կոնկրետ ոչ մի բան, ներքին ձայնս է:
ԴԱՐՅԱՆ — Տղան մի տարի է` աչքիս առաջ է:
ԱՆԵՏ — Բայց` ոչ իմ:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է շքեղ զգեստափոխված Նանորը: Հերթով նայելով ներկաներին, վերցնում է բաժակը:
ՆԱՆՈՐ — Ուշադրությո՛ւն…
ԱՍՏՐԱ — Անակնկալներն սկսվում են:
ՆԱՆՈՐ — Բարեկամներս, սա մեր վերջին հանդիպումն է «Դրախտում»: (Դարյանին.) Տեսա՞ր, համոզելու կարիք չեղավ: (Բոլորին:) Դե, ի՞նչ կասեք:
ԱՎԵՏ — Կասեմ, որ հրաշքներ դեռ պատահում են:
ԱՍՏՐԱ — (թունոտ քաղցրությամբ): Առավել ևս, որ գիտեմ, թե ինչքան թանկ է քեզ համար «Դրախտը», չէ՞ որ այստեղ առաջին անգամ հանդիպեցիր Դարյանին:
ՆԱՆՈՐ — (Աստրային): Այո, դու գիտե՛ս, թե ինչքան թանկ են ինձ համար այս հյուրատան հետ կապված հուշերս: (Դարյանին): Սիրելիս, սյուրպրիզի համար շնորհակալություն կհայտնես Աստրային, ավելի ճիշտ` նրա բերանբացությանը: Այն պահից, երբ իմ գաղտնի ծննդյան տարեդարձները հայտնի դարձան բոլորին, «Դրախտը» կորցրեց իր իմաստը:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Աղմուկով բացվում է դուռը, ներս է գալիս հարբած Դենը:
ԴԵՆ — (պղտոր հայացքը պտտում է ներկաների վրա, մի կերպ պահելով հավասարակշռությունը): Ներկայացումն սկսվե՞լ է: Ու բոլորն ունեն իրենց դերն ու խաղում են պրոֆեսիոնալից լավ: (Նանորին.) Մի գլուխ սյուրպրիզ ես խոստանում, բայց ամեն տարի նույն թատրոնն է: (Հայացքը գամում է Դարյանին:) Բայց մեկ էլ տեսար` ռեժիսորը փոխվեց: Այդ ժամանակ նույնիսկ միլիոնները չեն օգնի: (Վտանգավոր ճոճվում է, Արմանը հասնում, բռնում է նրան: Արմանին:) Այստեղ ի՞նչ ես անում: Դու մեզնից մեկը չես դառնա: Երբե՛ք չես դառնա: Դրա համար էլ քե՛զ կասեմ… (Իբր` կամաց է ասում, բայց լսելի է բոլորին:) Դրախտը կարող է դժոխք դառնալ:
Համր տեսարան: Առաջինը լռությունը խախտում է Աստրան. ծիծաղում է սկզբում անվստահ, հետո աստիճանաբար ծիծաղը դառնում է բարձր ու նյարդային: Մյուսները միանում են նրան:
Բոլորը ծիծաղում են` Դենից բացի… Բեմը մթնում է: Կարճատև դադար:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Խավարում վերևից գլորվող ծանր մարմնի աղմուկ,
խուլ ճիչ, աղեկտուր տնքոց ու… լռություն:
ԵՐԿՐՈՐԴ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆ
ՏԵՍԱՐԱՆ. Նախասրահը: Լուսինեն նյարդային շարժումով համար է հավաքում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ալո… ալո, հիվանդանո՞ցն է… մեր հյուրը… արդե՞ն… շնորհակալ եմ: (Անջատում, համար է հավաքում` պատասխանող չկա, անջատում, նայում է հեռախոսի սև էկրանին:)
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Մաքսը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հերիք ներս ու դուրս անես… (Հեռախոսազանգ:) Պարոն Դարյա՞ն, բուժքրոջ հետ խոսեցի, վիրահատությունն ավարտվել է: Արմանին զանգեցի` չի պատասխանում: (Հեռախոսն անջատում, չտեսնող հայացքով նայում է Մաքսին, հետո սթափվելով:) Գնա, մի երկու ժամ քնի:
ՄԱՔՍ — Մի երկու ժամի համար չարժե պառկել:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Վաղը… այսինքն` արդեն այսօր տոնական ճաշ պիտի տաս:
ՄԱՔՍ — Ճաշն էլ կտամ, տորթն էլ` վրադիր: (Դադար:) Բայց մտածում եմ` կարո՞ղ է հետաձգեն: Լավ-վատ` մի ամբողջ դատավոր է ջարդուփշուր եղել:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ջարդուփշուրը այն բառը չէ… (Մտազբաղ:) Եթե ողջ մնա…
ՄԱՔՍ — Վատ չի լինի, եթե ողջ մնա, գոնե կիմանանք, թե գիշերվա կեսին ո՞ւր էր գնում: (Խորամանկ շեշտով:) Կամ` ո՞ւմ մոտ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (հայացքով խեթելով): Ավելի լավ է` քնես:
ՄԱՔՍ — Հասկացա ու չքվեցի: (Շեմին շրջվելով:) Բայց քեզ իսկապե՞ս չի հետաքրքրում` ո՛ւմ մոտ… (Արագ, որ Լուսինեն չարձագանքի` մտնում է կողքի սենյակ:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — Զավզա՛կ…
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Մանեն, գունատ է, խամրած:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ի՞նչ արիք:
ՄԱՆԵ — Սպասուհու հետ աստիճանները մինչև մաքրեցինք… ինչքան արյուն էր…
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ճակատն էր պատռվել, լավ է, քունքին չէր դիպել: (Այլ տոնով:) Սենյակում աչքիդ բան չընկա՞վ:
ՄԱՆԵ — Ի՞նչ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ի՞նչ իմանամ, մի բան, որ հուշեր, թե ինչու էր սենյակից դուրս եկել:
ՄԱՆԵ — Անկողնուն ձեռք տված չէր… Սեղանի վրա հյութն էր, նարնջի կճեպներն ու… (Ձայնն իջեցնելով:) Ափսեն:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (չլսելով): Ի՞նչը…
ՄԱՆԵ — Չիզքեյքի ափսեն: Դատարկ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (զարմացած): Ամբողջը կերե՞լ էր:
ՄԱՆԵ — (հոգոց հանելով): Ըհը…
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս են Ավետն ու Արմանը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Կապրի՞…
ԱՎԵՏ — Կապրի, բայց… վայ էն ապրելուն:
ԱՐՄԱՆ — Ողնաշարն է կոտրվել:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ճակա՞տը…
ԱՐՄԱՆ — Կարեցին, դա ոչինչ է կոտրված ողնաշարի դիմաց:
ՄԱՆԵ — Միայն այդքա՞նը…
ԱՎԵՏ — (զարմացած նայելով նրան): Դրանից ավել ի՞նչ լիներ…
ՄԱՆԵ — (զգալով ասածի անհեթեթությունը): Ուզում էի ասել` մի ուրիշ բան…
ԱՐՄԱՆ — Մի ուրիշ բանը անուն ունի՞:
ՄԱՆԵ — Ներեցեք… (Համարյա դուրս է վազում:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — (արդարացնող շեշտով): Արյունոտ աստիճանները մաքրելը հեշտ բան չէ:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Վերևից իջնում է Աստրան:
ԱՍՏՐԱ — Մեկն ինձ կասի՞, թե ժամը մեկին տիկին դատավորը ո՞ւմ հետ էր գնում հանդիպման:
ԱՎԵՏ — (թունոտ): Վատ թեմա չէ բլոգիդ համար:
ԱՍՏՐԱ — Նույնիսկ շատ լավն է, բայց Նանորի համբերության հետ խաղալն ավելի վտանգավոր է: (Արմանին` երկիմաստ:) Անետը շատ է սիրում սիրունիկ տղաներ…
ԱՐՄԱՆ — (անխռով): Ձեր ամուսնո՞ւն նկատի ունեք:
ԱՎԵՏ — (գոհ): Բրավո: (Աստրային.) Անետի վայնասունից հետո բոլորս դուրս թռանք` Դենից բացի:
ԱՍՏՐԱ — Դենը իր տպավորի՛չ ելույթից հետո բարձրացավ վերև ու այնպես լակեց, որ կեսօրից շուտ խելքի չի գա: (Լուսինեին.) Մաքսին ասեք, որ նախաճաշին հերկուլես եմ ուտելու:
ԼՈԻՍԻՆԵ — Անտառային հատապտուղներով: Ծրագրում փոփոխություն կլինի՞:
ԱՍՏՐԱ — Ի՞նչ փոփոխության մասին է խոսքը:
ԱՎԵՏ — (սարկազմով): Դե իհարկե, եղած-չեղածը կիսամեռ Անետն է:
ԱՍՏՐԱ — (Ավետին): Չեմ հասկանում, ինչ նկատի ունեք, բայց լավ ճանաչելով Նանորին կարող եմ ասել, որ նա տոնական տորթի մոմերը անպայմա՛ն պիտի հանգցնի:
ԼՈՒՍԻՆ — (մեղավոր շեշտով): Պարզապես մտածեցի…
ԱՍՏՐԱ — Մտածելը ձեր գործը չէ: Ընդամենը Անետն է աստիճաններից գլորվել… Նորություն կա՞:
ԱՐՄԱՆ — Ողնաշարն է ջարդվել:
ԱՍՏՐԱ — (առաջին պահ անակնկալի է գալիս, բայց արագ սթափվում է: Լուսինեին): Ուրեմն` տոնական ընթրիքը կրկնակի լավ պետք է կազմակերպեք: Նանորին պոզիտիվ է պետք: (Գնում է դեպի աստիճանները: Հընթացս:) Արման, առավոտյան Անետին ծաղիկներ տարեք, միայն ոչ քրիզանթեմներ: Խեղճը կուրախանա: (Գնում է:)
Տհաճ լռություն:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (Արմանին, Ավետին): Ծանր գիշեր էր… Չե՞ք ուզում հանգստանալ:
ԱՐՄԱՆ — Ես սուրճ կխմեի:
ԱՎԵՏ — Իսկ ես նոր զգացի` ինչպես եմ հոգնել: (Բարձրանում է աստիճաններով:)
ԼՈՒՍԻՆԵ — (զանգում է): Մանե, սուրճ բեր պարոն Արմանին: (Դադար:) Եթե Անետը ծանրամարմին չլիներ, գուցե այդպես չվնասվեր…
ԱՐՄԱՆ — Աչքիս առաջ է, ինչպես շեֆը Անետին գրկեց, հասցրեց բազմոցին: Իսկ երկու սանիտար հազիվ նրան տարան պատգարակով:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Բա ի՞նչ եք կարծում, մանկության ընկերներ են…
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Մանեն` մատուցարանի վրա բերելով սուրճով բաժակը:
ԱՐՄԱՆ — Ահա և սուրճը: (Հեռախոսազանգ:) Այո, դոկտոր… ի՞նչ հաղորդեմ շեֆին… Հենց այդպե՞ս… (Հեռախոսն անջատելով` կանանց:) Չեք հավատա…
Մանեի ձեռքից բաժակն ընկնում է հատակին, աղջիկը սարսափած նայում է Արմանին:
ԱՐՄԱՆ — Անետը ուշքի է եկել ու…
ՄԱՆԵ — Մահացե՞լ է:
ԱՐՄԱՆ — Ինչո՞ւ պիտի մահանա:
ՄԱՆԵ — Բա էլ ի՞նչ…
ԱՐՄԱՆ — Կրկնել է Դենի ասածը:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (հմայված պես): Դենի ասա՞ծը…
ԱՐՄԱՆ — Ըհը… «Դրախտը կարող է դժոխք դառնալ»:
Համր տեսարան:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Ուշ նախաճաշ: Ժամացույցը` 11-ն անց 30 րոպե: Սեղանի մոտ միայնակ նստած Ավետը անխռով սուրճ է խմում: Մտնում է Նանորը:
ՆԱՆՈՐ — (առանց ձևականության): Չասացի՞, բաժինդ չես ստանա:
ԱՎԵՏ — Ես ծախսեր ունեմ:
ՆԱՆՈՐ — Ես` ավելի շատ: Ինչո՞ւ ես թաքցնում, որ Դարյանը ինձ կտակից հանել է: Կարծում էիր` չե՞մ իմանա:
ԱՎԵՏ — Իհարկե, կիմանայիր, բայց ոչ ինձնից:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Սարոն` սրճեփով, սեղանի սպասքն է կարգավորում:
ԱՎԵՏ — (Սարոյի ներկայությունից ստիպված` աթոռը առաջ է քաշում, նստեցնում է Նանորին, ինքն էլ է նստում: Հարգալից տոնով): Ցավում եմ, որ ձեր ծննդյան օրը մթագնվեց ցավալի դեպքով:
ՆԱՆՈՐ — (փորձելով պահել պատշաճ տոնը): Եղածը եղել է: Իհարկե, վատ է, որ Անետը հիվանդանոցում է, բայց գոնե ողջ է:
ԱՎԵՏ — Դա շատ հարաբերական է, մնացած կյանքը… ի՞նչ կյանք, միայն տառապանք է:
Սարոն դուրս է գնում:
ՆԱՆՈՐ — (նախկին տոնով): Այդ տեքստը պահիր, Դարյանի մոտ կօգտագործես: Իսկ ինձ հանգիստ թող: Վերջապես, ծննդյանս օրն է…
ԱՎԵՏ — (տեղից բարձրանալով): Ես հիմա… (Արագ գնում է դեպի դուռը:)
ՏԵՍԱՐԱՆ. Դուռը բացվում է, Ավետը բախվում է Աստրայի հետ, համարյա զզվանքով ետ է քաշվում, որ նա ներս մտնի, որից հետո գնում է՝ դուռն աղմուկով փակելով:
ԱՍՏՐԱ — (նրա ետևից նայելով): Չէ, սա հեշտ ներող-մոռացողներից չէ, ավոկադոն կարող է կոկորդումս մնալ: (Նանորին է մեկնում փոքրիկ փաթեթ:) Ինչ լավ է, որ դու ծնվել ես:
ՆԱՆՈՐ — (վերցնում է նվերը, թեթև գրկում): Ինչ լավ է, որ դու կաս: (Մի պահ նայում են իրար ու առաջին ու վերջին անգամ անկեղծ են ծիծաղում:) Առաջին անգամ ե՞րբ ասացինք այդ խոսքերը:
ԱՍՏՐԱ — Տաս տարի կա՞…
ՆԱՆՈՐ — Մի քիչ էլ` ավել: (Ուզում է բացել նվերը:)
ԱՍՏՐԱ — Հետո կբացես:
ՆԱՆՈՐ — Երեկոյան զգեստս հագնելուց առա՞ջ, թե՞ հետո:
ԱՍՏՐԱ — Իհարկե, հետո:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Ավետը` փոքրիկ տուփով:
ԱՎԵՏ — (տալով նվերը:) Գուցե արժանի չէ ձեր փայլին, բայց արժանի է ձեր համեստությանը:
ԱՍՏՐԱ — Այն հոնորարներով, որ պլոկում եք Դարյանից, ամենափայլուն նվերը կարող էիք գնել: (Նանորի ձեռքից ճանկում է տուփն ու բացելով, ի ցույց դնում ոսկե բարակ շղթայով ապարանջանը:) Այսքանն էլ հազիվ…
ԱՎԵՏ — (որ իզուր էր փորձում խլել տուփը` անզոր ու անսքող չարությամբ): Լեզուդ պոկել չեմ կարող, բայց մի օր վիզդ անպայմա՛ն կպոկեն… ուրիշները…
Նրա պոռթկումից անակնկալի եկած կանայք լուռ են… Դադար:
ՆԱՆՈՐ — (առաջինը սթափվելով, խաղացկուն` Ավետին): Միայն մտքովդ չանցնի նրա սպանությունը պատվիրել: Քո դեմ վկայություն կտամ: (Դեռևս տեղում սառած Աստրայի ձեռքից վերցնում է շղթան, մոտենում է Ավետին ու նրան հանձնելով` թույլ է տալիս կապել դաստակին, որից հետո թեթևակի համբուրում է նրա այտը:) Հրաշալի նվեր է, հավատա:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Այդ պահին ներս է մտնում Դարյանը:
ԴԱՐՅԱՆ — Ի՜նչ հուզիչ տեսարան…
ԱՍՏՐԱ — (կծու): Խանդեցի՞ր:
ՆԱՆՈՐ — (ավելի շատ Աստրային «հարվածելու» միտումով` շատ քաղցր է պատասխանում ամուսնուն): Դարյան, սիրելիս, այսօր կարող ես ինձ խանդել, թույլ եմ տալիս: (Մոտենում, ցուցադրական համբուրում է Դարյանին:)
ԱՎԵՏ — Իսկ նվե՞րը…
ՆԱՆՈՐ — (համբույրի միջից): Նվերը գիշերն եմ ստացել:
ԱՍՏՐԱ — Անետի վայրէջքից առա՞ջ, թե՞ հետո:
ՆԱՆՈՐ — (իրենից վանում է Դարյանին, գնում, նստում, սուրճ է խմում: Անխռով տոնով:) Առաջ ու հետո:
ԴԱՐՅԱՆ — Հա՞… ինչ-որ չեմ հիշում: (Անտեսելով Նանորի չարացած հայացքը` դիմում է Ավետին:) Նոր խոսեցի բժշկի հետ:
ԱՎԵՏ — Ի՞նչ ասաց:
ԴԱՐՅԱՆ — Ինչ արդեն ասել էր:
ԱՍՏՐԱ — Դարյան, Անետը ո՞ւր էր գնում այդ ժամին:
ԴԱՐՅԱՆ — Ինչո՞ւ ես ինձ հարցնում:
ԱՍՏՐԱ — Այստեղ միակ մարդն ես, որ ամեն ինչի պատասխանը գիտե:
ԴԱՐՅԱՆ — Ես էլ կուզեի, որ այդպես լիներ: (Նայելով մթնդած Նանորին:) Ինչո՞ւ ես այդպես նայում:
ՆԱՆՈՐ — Գոնե հինգ րոպե կարո՞ղ եք ձևացնել, որ ծննդյանս օրն է:
ԴԱՐՅԱՆ — (մոտենում, համբուրում է ձեռքը): Ներիր մեզ, խնդրում ենք… Անետը բոլորիս խելքը տարավ:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Դենը` արդեն հարբած:
ԴԵՆ — Սիրող ամուսինները աշխարհի իններորդ հրաշալիքն են… կամ իններորդ ալիքը:
ԱՍՏՐԱ — Որն իր հետ քշում-տանում է ամենքին ու ամեն ինչ:
ԴԵՆ — Պարզվում է` հիշում ես ասածներս, երբ ուզում ես:
ԴԱՐՅԱՆ — (Դենին ու Աստրային): Մենակ որ մնում եք, ինչպե՞ս եք դիմանում իրար: (Նստում է, Նանորը նրան սուրճ է լցնում:) Դեն, գուցե վերջապես շնորհավորե՞ս Նանորին:
ԴԵՆ — Ախ, հա… դե, իհարկե… (Մոտենում է Նանորին:) Կար ժամանակ, երբ Աստրան ամբողջ օրը վազում էր` հերթական ռեպորտաժը եթեր տալու համար, իսկ դու հագուստներ էիր հորինում, ամբողջ գիշեր կարող էիր նստել ու կարել հերթական զգեստը` «ճ» կլասի մի ստուդիայում ցուցադրելու համար: Երկու ընկերուհիներ, որոնք որոշել էին նվաճել աշխարհը…
ԴԱՐՅԱՆ — Խմիչքը լեզուդ բացել է:
ԴԵՆ — (ասես Դարյանին չլսելով, բայց դիմելով նրան): Հետո Նանորը քեզ հանդիպեց, այստեղ: Մենք խմբով մտել էինք մի բաժակ սուրճ խմելու, դու ընտանիքով հանգստանում էիր: Նախկի՛ն ընտանիքով… (Գրպանից ծալված թուղթ հանելով` տալիս է Նանորին:) Պիտի որ գնահատես ինֆորմացիան: (Տեսնելով, որ նա ուզում է բացել թուղթը:) Ինձնից հետո: (Ուղղվում է դեպի դուռը:) Նանոր, ընթրիքին կուշանամ:
ԱՍՏՐԱ — Կարող ես ընդհանրապես չգալ:
ԴԵՆ — Չեմ կարող, տափաշիշս պիտի լիցքավորեմ: (Շեմից:) Բարի ժամանց դրախտում… կամ դժոխքում` ինչպես կուզեք: (Գնում է:)
ԱՎԵՏ — (դադարից հետո): Լրիվ է ձեռքից գնացել:
ԱՍՏՐԱ — Քո գործը չէ՛:
ԴԱՐՅԱՆ — Մե՛ր գործն է: Պետք է մի բան անել, թե չէ կորցնում է իրականության զգացումը:
ՆԱՆՈՐ — (մտախոհ): Ես կասեի` սրվում է իրականության զգացումը:
Մի պահը չորսը նայում են իրար:
ԱՍՏՐԱ — Ի՞նչ եք լարվել, նա միշտ էլ փալաս է եղել: (Նանորին.) Ասում էի, չէ՞, ես գնամ դատարան, ո՞ւմ պետքն էր, թե ով եմ ու ինչ կապ ունեմ քեզ հետ: (Ավետին.) Դու էլ պակասը չէիր… (Նմանակելով:) «Դենը լավագույն տարբերակն է, ամեն ինչ հաշվարկված է, քանի որ դատավորը Անետն է ու ամեն ինչ կանի տեղը տեղին: Արե՞ց… Արեց, որովհետև Անետն է: Իսկ Դենը մի օր հարբած ինչ ասես` դուրս կտա ու դրանից հետո կսկսվի իսկական սկանդալը:
ՆԱՆՈՐ — (որ կարդում էր գրությունը, մռայլվում է, հետո թափահարելով թուղթը, անբնական աշխուժությամբ): Ուզո՞ւմ եք իմանալ, ինչ է գրված:
Սպասողական լռություն:
ՆԱՆՈՐ — (դադարը պահելուց հետո): Տորթը կտրելուց առաջ կասեմ: (Աստրային.) Տղամարդիկ մեզ կներեն, եթե նրանց լքենք:
ԴԱՐՅԱՆ — Կներենք, միայն թե չափավոր կբամբասեք:
ՆԱՆՈՐ — Ինչո՞ւ է քեզ թվում, որ իմ միակ հոգսը քո անձը քննարկելն է:
ԴԱՐՅԱՆ — Որովհետև քո միակ հոգսը ես եմ:
Նանորն ուզում է ինչ-որ բան ասել, բայց դուրս է գնում, Աստրան ամբողջ տեսքով ցույց տալով, որ ստիպված է հետևել ընկերուհուն` կամաց փակում է դուռը:
ԴԱՐՅԱՆ — (կանանց դուրս գալուն պես ժպիտը մարում է, չոր): Ինձ ասելու բան չունե՞ս:
ԱՎԵՏ — Նանորին կտակից հանելը… Կարո՞ղ է` դավաճանում է:
ԴԱՐՅԱՆ — Ինձնից առաջ դու կիմանայիր:
ԱՎԵՏ — Ուրե՞մն…
ԴԱՐՅԱՆ — Շատ արագ սովորեց փողին: Բայց հիմա դա չենք քննարկում: Հարցս կրկնեմ` ինձ ասելու բան չունե՞ս:
ԱՎԵՏ — Երեկ բոլոր հարցերը չքննարկեցի՞նք:
ԴԱՐՅԱՆ — Բացի մեկից: Անկախ աուդիտ եմ հրավիրել:
ԱՎԵՏ — Ե՞րբ:
ԴԱՐՅԱՆ — Անցած շաբաթ:
ԱՎԵՏ — Ինչո՞ւ ես չգիտեմ:
ԴԱՐՅԱՆ — Որովհետև դո՛ւ չպիտի իմանայիր:
ԱՎԵՏ — Չեմ հասկանում… անկեղծորեն…
ԴԱՐՅԱՆ — Համարյա անկեղծ զարմացար: (Այլ տոնով:) Պարզվում է, երեք տարի է խոշոր գումարներ եմ վճարում իրավաբանական խորհրդատվության համար: Պատահաբար չգիտե՞ս այդ իրավաբանական գրասենյակի հասցեն:
ԱՎԵՏ — Ինչո՞ւ պիտի իմանամ:
ԴԱՐՅԱՆ — Փոխանցումները դու ես արել:
ԱՎԵՏ — (ինչ-որ բան որոշելով): Ես կբացատրեմ…
ԴԱՐՅԱՆ — Առանց բացատրության: Վաղը երեկոյան բոլորը, մինչև վերջին սենթը, փոխանցվի հաշվեհամարիս:
ԱՎԵՏ — Բայց…
ԴԱՐՅԱՆ — Տոկոսներով: Ինչքան է կազմել` կիմանաս Արմանից: Խարդախությունը բացահայտողը նա է: (Հասնելով դռանը, առանց շրջվելու:) Միայն չասես, որ մենակ ես գործել: (Գնում է:)
ԱՎԵՏ — (կարճ մտորումից հետո զանգում է): Ես ճաշասրահում եմ: (Նյարդային ետուառաջ է անում:)
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Արմանը:
ԱՐՄԱՆ — Լսում եմ:
ԱՎԵՏ — (առանց ձևականության): Քո հաշվով սխալվեցի: Մտածեցի` սիրուն մռութով ջահել է, իսկ դու` ոչ ավել ու ոչ պակաս, ֆինանսական խարդախություն ես բացահայտում:
ԱՐՄԱՆ — (ինքն էլ չի խաղում): Շեֆն ի՞նչ ասաց:
ԱՎԵՏ — (չարախինդ): Համենայնդեպս, ինձ չես փոխարինի:
ԱՐՄԱՆ — Դրանից վատը կա: Կարգին տոկոս է ստացվել:
ԱՎԵՏ — Դեռ կզղջաս, որ հանդիպել ես ինձ: (Ավելի կատաղելով Արմանի ժպիտից` դուրս է գնում` դուռը շրխկացնելով:)
Արմանը սուրճ է լցնում ու վերցնելով կարկանդակը` կանգնած, ախորժակով ուտում է:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Մանեն:
ՄԱՆԵ — Ի՞նչ է պատահել պարոն փաստաբանին, ինքն իրեն նման չէր:
ԱՐՄԱՆ — Լուն է կծել:
ՄԱՆԵ — Նրան լուն է կծել, իսկ դուք չեք կշտացել խոհանոցում մատուցած նախաճաշից:
ԱՐՄԱՆ — Կշտացել եմ, բայց ախորժակից չեմ բողոքում:
ՄԱՆԵ — (նայելով ափսեներին): Դենը էլի չի նախաճաշի:
ԱՐՄԱՆ — Հիմա նրա նշանաբանն է` երկու վիսկին մի բուտերբրոտ է: Աստրայի նման կին ունեցողին այլ բան չի մնում:
ՄԱՆԵ — Բայց դուք… շա՜տ ուրիշն եք:
ԱՐՄԱՆ — Շնորհակալություն:
ՄԱՆԵ — Հաճոյախոսություն չէր: Սկզբից խելոք մանչուկ երևացիք, բայց կարգին ինտրիգան եք:
ԱՐՄԱՆ — Ոչ միայն:
ՄԱՆԵ — Վտանգավոր տի՞պ եք:
ԱՐՄԱՆ — Չեք պատկերացնում` ինչքան վտանգավոր եմ: Աչքիցս ոչինչ չի վրիպում: Օրինակ` դուք արդեն մեկ անգամ վրիպել եք:
ՄԱՆԵ — (լարվելով): Չեմ հասկանում…
ԱՐՄԱՆ — Անետի հաշվով:
ՄԱՆԵ — Ազատե՛ք սրահը, ընթրիքին պիտի պատրաստվենք:
ԱՐՄԱՆ — Ի՞նչ եք ձեզ կոտորում, նախկին փայլն ու ապլոմբը չի լինի: Նախ` ընդհանուր տրամադրությունը էն չէ, հետո էլ` Անետը չի լինի, Դենը կուշանա…
ՄԱՆԵ — (իբր ցավակցական): Իսկ դուք կճաշեք ոչ թե այստեղ, այլ խոհանոցում, սպասարկող անձնակազմի հետ:
ԱՐՄԱՆ — Ձեզ հետ միասին: (Հեռախոսազանգ:) Այո, արդեն եկա: (Գնում է դեպի դուռը:)
ՄԱՆԵ — (անթաքույց ծաղրով): Տե՞րն էր, թե՞ տիրուհին:
ԱՐՄԱՆ — Ես մեկ տիրոջ ծառա եմ: (Աղմուկով փակում է դուռը:)
Մանեն նրա ետևից լեզու է ցույց տալիս: Հեռախոսազանգ:
ՄԱՆԵ — Մա՞քս… հիմա ի՞նչ ժյուլիենի ժամանակն է… Ավե՞տն է պատվիրել: Լավ, գալիս եմ: (Գնում է:)
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Աստրան, տեսնելով, որ մենակ է, համար է հավաքում:
ԱՍՏՐԱ — (շտապով): Չանջատես, կարճ կկապեմ: Եթե մինչև ընթրիքը չհանդիպենք` ես ամեն ինչ կասեմ Նանորին: Հա, կորցնելու ոչինչ չունեմ: Ու չեմ զղջա…
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Մանեն` մատուցարանի վրա բերելով արծաթե փակ սկուտեղ ու սոուսի փոքրիկ, կափարիչով աման, դասավորում է սեղանին:
ԱՍՏՐԱ — (հետևելով նրան): Սա ի՞նչ է…
ՄԱՆԵ — Ավետը ժյուլյեն է պատվիրել:
ԱՍՏՐԱ — Պահ, գուրմանիս տեսեք… Գիտե՞ք, հայերեն ինչպես է գուրմանը:
ՄԱՆԵ — Համադամասեր: (Զանգում է` չտեսնելու տալով Աստրայի կոտրատվելը:) Պարոն Ավետ, ժյուլյենը սեղանին է… (Անջատում է հեռախոսը:) Նա Դարյանի մոտ է ու շուտ չի պրծնի շեֆի ձեռքից:
ԱՍՏՐԱ — (ձեռքը մեկնելով սոուսի ամանին): Իսկ սա՞ ինչ է:
ՄԱՆԵ — Սոուս է: (Տեսնելով, որ Աստրան ուզում է բացել կափարիչը, ավելորդ շտապողությամբ կանխում է նրան:) Մաքսը սխտորը չի խնայել:
ԱՍՏՐԱ — (ձեռքը ետ քաշելով): Ատո՛ւմ եմ սխտորը:
Մանեն գնում է: Աստրան բացում է արծաթե սկուտեղի կափարիչն ու նայում ուտեստին…
ՏԵՍԱՐԱՆ. Ճաշասենյակում շատ բան չի փոխվել: Ընդամենը արծաթե կափարիչն է ընկած հատակին, սեղանին չկա սոուսի ամանը, իսկ սեղանի վրա կիսաթեք պառկած է Նանորը: Բացվում է դուռը, ներս է մտնում Ավետը, բայց շեմի մոտ, դեմքով միջանցքը կանգնած շարունակում է խոսակցությունը:
ԱՎԵՏ — Դարյան, թող հանգիստ ուտեմ, հետո էլի քո տրամադրության տակ եմ: (Փակում է դուռը, շրջվում ու տեսնում է սեղանն ու Նանորին:) Ինչպես կասեր դասականը` մարդը ժամանակս կերավ, կինը` ճաշս: (Մոտենալով:) Նանո՞ր… (Ձեռքը հպում է Նանորին, նա սկսում է սահել ներքև: Բարձր:) Նանո՜ր…
Ներս է ընկնում Դարյանն ու քարանում է շեմին…
ՏԵՍԱՐԱՆ. Ճաշասենյակն է: Նանորին տեղափոխել են բազմոցին, նա ծածկոցով ծածկված է: Սեղանից մեկ քայլ առաջ, աթոռներին նստած են Դարյանը, Ավետը, Աստրան, Արմանը: Նրանցից ձախ (բազմոցն աջ կողմում է) կողք-կողքի նստած են Լուսինեն, Մաքսը, Մանեն, Սարոն ու Անուշը:
ԴԱՐՅԱՆ — …Ասացի` ոչ մի զանգ: Ոչ մի ոստիկանություն:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Պարոն Դարյան, սա հյուրատուն է, մենք պարտավոր ենք… (Դարյանի հայացքից կծկվելով:) Վախենամ` մեզ չհասկանան:
ԴԱՐՅԱՆ — Ի՛նձ կհասկանան: Որովհետև այստեղ սպանություն է կատարվել ու ձեզնից մեկը մարդասպանն է:
ՄԱՔՍ — (իբր` ինքն իրեն): Բայց ինչո՞ւ միանգամից սպանություն: Կարող է` կաթված է… կամ ինքնասպանություն…
ԱՍՏՐԱ — Նանորն ու` ինքնասպանությո՞ւն:
ԱՎԵՏ — Ի՞նչ կաթված, եզի պես առողջ էր… (Շփոթված ներկաների հայացքներից:) Այսինքն` առողջից առողջ էր ու հանկարծ` կաթվա՞ծ…
ԴԱՐՅԱՆ — (խուլ ձայնով): Նրան սպանել են:
ԱՐՄԱՆ — Եթե այդքան վստահ եք… (Դարյանը ծանր նայում է նրան:) Ուրեմն կասկածում եք մեզնից մեկին:
ԴԱՐՅԱՆ — Ասենք թե…
ԱՐՄԱՆ — Ուրեմն կարող եք ասել, թե ում էր դա ձեռնտու:
ԴԱՐՅԱՆ — (կարծես առաջին անգամ է Արմանին տեսնում): Մտքերդ հետաքրքիր ընթացք են ստանում:
ԱՐՄԱՆ — Մասնավոր խուզարկու չեմ, եթե դա եք ակնարկում: Բայց տրամաբանությունից ուժեղ եմ:
ԱՎԵՏ — Շատ արագ չսկսեցի՞ր տրամաբանել, թե՞ լավ նախապատրաստված ես:
ԱՍՏՐԱ — Դու էլ պակաս չէիր նախապատրաստվել:
ԱՎԵՏ — Ի՞նչ ես դուրս տալիս:
ԱՍՏՐԱ — Չեն կրակել, դանակով չեն խփել, մնում է ժլուլյենը: Ինչպե՛ս եղավ, որ քո պատվիրած ժյուլիենը Նանորը կերավ:
ԱՎԵՏ — Իրեն հարցրու: (Նորից շփոթվելով բոլորի հայացքներից, Դարյանին:) Այս կինը ում ասես` կգժվեցնի: (Աստրային.) Եթե նույնիսկ իմ ժյուլիենը ինքն է կերել, հետո՞ ինչ…
ԱՍՏՐԱ — Հետո այն, որ բոլորն սպասում են տոնական ընթրիքին, իսկ դու հատուկ ժյուլյեն ես պատվիրում: Ժյուլյենի համար Նանորի խելքը գնում էր, ու դա բոլորը գիտեն, նաև՝ դու:
ԱՐՄԱՆ — (Աստրային): Թույլ կտա՞ք: (Ավետին.) Հարցն ավելի ճիշտ ձևակերպեմ: (Հարկավոր դադարը պահելուց հետո:) Ձեր փոխանցած գումարները Նանորի հե՞տ էիք կիսում:
ԱՍՏՐԱ — (սուլում է): Չէ հա… (Դարյանին.) Նանորը քեզ փիտրե՞լ է…
ԴԱՐՅԱՆ — (արհամարհական): Գողանում էր քիչումիչ:
ԱՎԵՏ — Գողանալը մի բան է, սպանելը` հանցանք:
ՍԱՐՈ — (կամաց` Անուշին, բայց բոլորին լսելի): Ստացվում է` գողանալը հանցանք չէ:
ԱՆՈՒՇ — Մի բան գիտե, որ ասում է:
ՄԱՔՍ — (անսպասելի տեղից բարձրանում, մոտենում է սկուտեղին): Թողեք, հենց հիմա կուտեմ մնացածը ու կհամոզվեք, որ…
ԱՐՄԱՆ — (տեղից վեր թռչելով, բռնում է թևից): Ո՛չ մի դեպքում, սա իրեղեն ապացույց է: Նստեք ձեր տեղը: (Մաքսը դժգոհ հնազանդվում է:) Ո՞վ է այստեղ բերել սկուտեղը:
ՄԱՆԵ — (անվստահ ձայնով): Ես:
ԱՐՄԱՆ — Սենյակում ո՞վ կար:
ԱՍՏՐԱ — (շատ վստահ): Ե՛ս:
ԱՐՄԱՆ — Առաջինը ո՞վ դուրս եկավ սենյակից:
ՄԱՆԵ — (ավելի վստահ): Ես:
ԱՍՏՐԱ — (արդեն` անվստահ): Դա ոչինչ չի նշանակում:
ԱՐՄԱՆ — Եթե ընդունում ենք, որ ժյուլյենը թունավորված էր…
ԱՍՏՐԱ — Բայց ինչո՞ւ պիտի սպանեի ամենամտերիմ ընկերուհուս:
ԴԱՐՅԱՆ — Նրա ամուսնու հետ ամուսնանալու համար:
Շփոթված լռություն:
ՄԱՔՍ — (Լուսինեին, բայց լսելի է բոլորին): Ճի՞շտ լսեցի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Հիմա հասկացա՞ր, թե Դենն ինչու է խմում:
Աստրան կարծես կորցրել է խոսելու ունակությունը:
ԱՐՄԱՆ — Արդեն երկու կասկածյալ ունենք: (Դարյանին.) Շարունակե՞նք:
ԴԱՐՅԱՆ — Անպայման:
ԱՍՏՐԱ — Սպասեք… (Դարյանին): Այո, ես ուզում եմ ամուսնանալ քեզ հետ, բայց դա չի նշանակում, որ կարող եմ սպանել ընկերուհուս:
ՍԱՐՈ — (կամաց` Անուշին, բայց բոլորին լսելի): Ամուսնանալ կարող է, սպանել` ոչ:
ԱՆՈՒՇ — Ուրեմն` կարող է, որ ասում է:
ԱՐՄԱՆ — Վերջին անգամ ո՞վ է տեսել Նանորին:
Լռություն: Վերջապես Մանեն համարձակություն է ստանում:
ՄԱՆԵ — Այստեղից դուրս գալուց հանդիպեցի Նանորին:
ԱՍՏՐԱ — (տեսնելով, որ բոլորը կասկածանքով են նայում, վրդովված): Ես էլ էի ուզում դուրս գալ, բայց Նանորը ներս մտավ: Ասաց, որ Ավետը սնկով ժյուլյեն է պատվիրել, բայց քանի որ Դարյանի մոտ խցանվել է, ինքը կուտի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (հոգոցով): Ժյուլյենը Նանորի թուլությունն էր:
ԱՍՏՐԱ — Եվ ոչ միակը: Հետո ես գնացի:
ԱՐՄԱՆ — Ինչո՞ւ:
ԱՍՏՐԱ — Որովհետև ուտել չէի ուզում:
ԱՐՄԱՆ — (Մանեին): Միայն ժյուլյե՞ն բերեցիք:
ԱՍՏՐԱ — Նաև սոուսը:
ՄԱՔՍ — (զարմացած): Ի՞նչ սոուս:
ԱՐՄԱՆ — (նայելով սեղանին): Սոուս չկա: (Մանեին.) Ո՞ւր է սոուսը:
Մանեն բարձրանում է, սեղանին մոտենալու համար պիտի անցնի Նանորի կողքով, կոշիկի հետ տանում է հատակին հասնող ծածկոցը, որը դանդաղ բացում է հանգուցյալի դեմքը: Մանեն սկսում է դանդաղ փլվել հատակին:
ԱՐՄԱՆ — (հասնում, նստեցնում է աթոռին): Հետո կուշաթափվեք: Հիմա ասացեք, երբ դուրս եկաք, սոուսը սեղանի՞ն էր:
Մանեն մի կերպ հաստատական օրորում է գլուխը:
ՍԱՐՈ — (աշակերտի նման ձեռք բարձրացնելով): Ինձ խոսք հասնո՞ւմ է: Տիկին… հանգուցյալը ինձ կանչեց ու ասաց, որ սոուսը սեղանից ու սենյակից տանեմ:
ԱՐՄԱՆ — Ինչո՞ւ:
ԱՍՏՐԱ — (հոգոց հանելով): Նա էլ է ատում սխտորը: Ատում էր…
ԱՐՄԱՆ — (Սարոյին): Շարունակիր:
ՍԱՐՈ — Շարունակելու բան չմնաց: Ամանը տարա խոհանոց, ուզեցի դնել սառնարանը…
ՄԱՔՍ — (անսպասելի պոռթկում է): Շատ ճի՛շտ արեցիր, որ տարար: Էդ սոուսը անհամատեղելի է ժյուլյենի հետ: (Մանեին.) Քեզ ո՞վ էր ասել, որ սոուսն էլ բերես:
ՄԱՆԵ — (հազիվ լսելի): Ոչ ոք: (Խելոք ուշաթափվում է:)
ԴԱՐՅԱՆ — (անտարբեր): Տարեք այստեղից, նյարդերը թույլ են:
Սարոն ու Անուշը դուրս են տանում Մանեին:
ՄԱՔՍ — (շարունակելով «եփ գալ», Լուսինեին): Պետք չէր օգնականներիս բաց թողնել, որովհետև նրանց մտքով չէր անցնի ծովամթերքով ժյուլյենի հետ մատուցել իմ սխտորով սոուսը…
ԱՎԵՏ — Ի՞նչ ծովամթերք, տանե՛լ չեմ կարող այդ ծովային հրեշներին: Ես սնկով եմ պատվիրել:
ՄԱՔՍ — (արդարանալով): Սունկը դուրըս չեկավ: (Լուսինեին.) Հազար եմ ասել, էդ խարդախներից սունկ չվերցնես, լսողն ո՞վ է:
ԱՐՄԱՆ — (տեղը նստեցնելով «մարտի պատրաստվող» Լուսինեին): Մաքս, վերադարձեք ծովամթերքին:
ՄԱՔՍ — Վերադառնամ, որովհետև ծովամթերքը թարմ էր, ես էլ էնպես պատրաստեցի, որ պարոն Ավետը տարբերությունը համարյա չզգար:
Գալիս է Սարոն, աննկատ նստում է իր տեղը:
ԴԱՐՅԱՆ — (ասես արթնանալով ծանր քնից, Մաքսին): Սնկի փոխարեն ծովամթե՞րք էր:
ՄԱՔՍ — (փիլիսոփայական համակերպվածությամբ): Խոհանոցում հաճախ են էդպիսի կազուսներ լինում ու պրոֆեսիոնալիզմը էդ դեպքերում է պետք գալիս:
ԱՎԵՏ — Ու տարբերությունը չէ՞ր զգացվում:
ՄԱՔՍ — (չզսպելով ինքնագոհությունը): Հատուկ համեմունքներ ավելացրի, իսկ կաթնային կրեմը էնպես եթերային ստացվեց, որ…
ԴԱՐՅԱՆ — Լռե՛ք: (Աննպատակ ետուառաջ է անում, ներկաները զարմացած հետևում են նրան:) Անկարելի է… (Դեռ ուշքի չեկած` փլվում է աթոռին:) Անհեթեթ, անիմաստ մահ…
ԱՍՏՐԱ — Գուցե բացատրե՞ս…
ԴԱՐՅԱՆ — Նանորը սարսափելի ալերգիա ուներ: Ծովամթերքներից: Մի անգամ հազիվ փրկվեց, Նեապոլում էինք: Այնտեղ իմացանք ալերգիայի մասին, որովհետև դրանից առաջ կերած չկար:
ԱՍՏՐԱ — Մինչև քեզ հանդիպելը այնքա՜ն բան չէր կերել: (Ի պատասխան բոլորի հայացքների:) Հա, մի ժամանակ Նանորն ու ես հազիվ էինք ծայրը ծայրին հասցնում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ու երբ սկսել է սպազմից խեղդվել, կողքին մեկը չի եղել… խե՜ղճ աղջիկ…
Դարյանը գլուխն առնում է ձեռքերի մեջ, մնացածները շփոթված իրար են նայում, Աստրան սրբում է մի հատիկ արցունքը…
ՍԱՐՈ — (ասես շարունակում է հենց նոր կիսատ թողած խոսքը): Սոուսը դրսում թողնել չի կարելի: Դնելու էի սառնարանը, բայց, հակառակի պես, ոտքիս մկանը ձգվեց: Վերջերս հաճախ է լինում, ժամանակ չկա, որ բժշկի գնամ: Իսկ մկանը որ ձգվում է, ոտքս ծալվում է: Հասցրի աթոռից բռնվել, բայց ամանը ձեռքիցս ընկավ… (Վախեցած:) Բայց կտորները աղբամանի մեջ են, կարող եմ բերել:
ԴԱՐՅԱՆ — (դեռ իր մտքերի հետ` Արմանին): Ի՞նչ է ասում:
ԱՐՄԱՆ — Կարևոր` ոչինչ: (Սարոյին.) Կարիք չկա, արդեն պարզեցինք, ինչ է եղել:
ՄԱՔՍ — (նոր գիտակցված վախով): Ինձ կբռնե՞ն…
ԱՐՄԱՆ — Հետաքննությունը ցույց կտա:
ԴԱՐՅԱՆ — Ինձ մենակ թողեք:
Հերթով դուրս են գալիս: Մնում է Դարյանը:
ԴԱՐՅԱՆ — (բացում է ծածկոցը, նայում Նանորին:) Սա էլ` քո ծննդյան օրը…
ՏԵՍԱՐԱՆ. Դուռը բացվում է, ներս է նայում Ավետը:
ԱՎԵՏ — Հիմա կարո՞ղ են ոստիկանությանը տեղյակ պահել:
ԴԱՐՅԱՆ — Թող անեն, ինչ ուզում են: Իսկ դու ներս արի: (Փակում է կնոջ դեմքը, նստում, ակնդետ նայում է նստել չհամարձակվող Ավետին:) Ո՞ւմ գաղափարն էր:
ԱՎԵՏ — (գլխով ցույց տալով հանգուցյալին): Նրանը:
ԴԱՐՅԱՆ — Դե, իհարկե, հիմա պաշտպանվել չի կարող: Ինչի՞ն էր պետք փողը:
ԱՎԵՏ — Փողը միշտ էլ պետք է:
ԴԱՐՅԱՆ — Քի՞չ էի տալիս:
ԱՎԵՏ — Պետք եղածից ավելին:
ԴԱՐՅԱՆ — Իսկ երբ ամուսնացանք, ինչքան համոզեցի, որ իր նորաձևության սրահը բացի իմ փողերով: Հետո՛ ամեն ինչ փոխվեց:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Աստրան:
ԱՍՏՐԱ — Դենը չկա:
ԱՎԵՏ — Առաջին անգա՞մն է:
ԱՍՏՐԱ — Տափաշիշը հազիվ չորս ժամ է հերիքում, որից հետո հայտնվում է նոր բաժին լցնելու համար: Արդեն վեց ժամ է անցել:
ԴԱՐՅԱՆ — (զանգում է): Արման, արի:
Դադար: Սպասում են:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Արմանը:
ԴԱՐՅԱՆ — Գտեք Դենին:
Ներս է ընկնում Լուսինեն:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Դենին բան է պատահել:
ԱՐՄԱՆ — Ինչի՞ց եզրակացրիք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Իր մշտական տեղում չի:
ԱՎԵՏ — Որտեղի՞ց գիտեք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (պայթում է): Ես ամեն ինչ գիտեմ: Իմ տարածքում ամեն ինչ իմ հսկողության տակ է: Եթե իմ տեղում լինեիք` կիմանայիք, որ մինչև նստարանը մանր ավազ լցրած արահետ է, իսկ ավազի վրա ոտնահետք չկա:
ԱՎԵՏ — Հետո՞ ինչ…
Դրսից աղմուկի ձայն է լսվում:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Ներս է նայում Անուշը, ժեստերով հասկացնում է Լուսինեին` դուրս գալ:
ԴԱՐՅԱՆ — Ներս արի ու խոսիր:
ԱՆՈՒՇ — (մտնում է, հուզվելով բոլորի ուշադրությունից` անսպասելի շուտասելուկով վրա է տալիս): Չեք պատկերացնի` ինչից փրկվեց Սարոն: Մկանը էլի ձգվեց, վերջերս շատ է լինում, ամեն անգամ ասում եմ` գնա բժշկի, բայց նա ե՞րբ է իմ խոսքին… (Նկատելով Լուսինեի սաստող հայացքը:) Ինչ էի ասո՞ւմ… հա, ուրեմն Սարոս մի կերպ հասավ նստարանին, նստեց, բայց հենց էդ պահին հիշեց, որ ջրի պոմպը չէր անջատել, տեղից ելավ ու… ի՞նչ տեսնենք: Սողալով վեր է բարձրանում:
ԱՍՏՐԱ — Ո՞վ:
ԱՆՈՒՇ — Օձը:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Դուռը բացվում է, ներս է ընկնում Սարոն:
ՍԱՐՈ — (շնչակտուր): Լճում… Դենը…
Բոլորը կարկամած նրան են նայում:
ԱՍՏՐԱ — Դե՞նը:
ՍԱՐՈ — Հա:
ԱՍՏՐԱ — Ոչ:
ՍԱՐՈ — Հա՛: Մեռածը էլ ո՞նց է լինում:
Ներս եկած Մանեն, լսելով վերջին բառերը, հենվում է պատին ու դանդաղ սկսում է սահել ներքև:
ԱՎԵՏ — (ակնարկելով ուշաթափվող Մանեին): Էլի՞…
ԱՐՄԱՆ — Սովորություն է դառնում:
Անուշն ու ոտքը մի կերպ քարշ տվող Սարոն Մանեին դուրս են տանում: Լուսինեն հետևում է նրանց:
ԱՍՏՐԱ — (Ավետին): Սիգարետ տուր:
Ավետը սիգարետ է տալիս, նախապես վառելով:
ԱՍՏՐԱ — (չդիմելով ոչ մեկին): Ի՞նչ է կատարվում այստեղ:
ԱՎԵՏ — Այստեղ` չգիտեմ, բայց դու հիմա լճի ափին պիտի լինեիր:
ԱՍՏՐԱ — Կեղծ տեսարանների սիրահար չեմ: Նրա համար դա լավագույն լուծումն էր:
ԴԱՐՅԱՆ — Թե՞ քո:
ԱՍՏՐԱ — Բոլորի՛ս: (Գնում է դեպի դուռը:) Իսկ Դենը չէր սխալվում` մեր թատրոնի ռեժիսորը փոխվել է: (Արմանին.) Կուղեկցե՞ս մինչև լիճը: (Գնում են:)
ԴԱՐՅԱՆ — Կիսամեռ Անետը, մեռած Նանորը, խեղդված Դենը… Գիտե՞ս, հաջորդը ով է:
ԱՎԵՏ — Իհարկե, չգիտեմ:
ԴԱՐՅԱՆ — Կարող եմ հուշել:
Համր տեսարան:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Ճաշասրահը նախկին տեսքն է ստացել: Ծածկոցով փակված Նանորը չկա: Դարյանը նստած ծխում է: Գալիս է Արմանը:
ԴԱՐՅԱՆ — Ի՞նչ ասացին:
ԱՐՄԱՆ — Դենի մարմնի վրա բռնության հետքեր չկան, բայց վիսկին մինչև կոկորդն է լցված: Տեղանքը նախնական զննելուց հետո կարծում են, որ հնարավոր է դժբախտ պատահար. սայթաքել է թաց ջրիմուռների վրա ու…
ԴԱՐՅԱՆ — Ուրեմն` պատահականություն է… թե՞ ինքնասպանություն:
ԱՐՄԱՆ — Ավելի լավ է` պատահականություն:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Սարոն, գրություն է տալիս Դարյանին, դուրս է գնում:
ԴԱՐՅԱՆ — (առանց գրությանը նայելու տալիս է Արմանին): Ավետից է: Կարդա:
ԱՐՄԱՆ — (կարճ երկմտանքից հետո): «Բանկից զանգեցին: Դու կարող էիր ավելի դաժան վարվել, բայց բավականացար ինձ սնանկացնելով: Դրա համար շնորհակալ պիտի լինեմ մեր ուսանողական ընկերությանը: Ինչպես պայմանավորվել ենք` մեր ճամփաները այլևս չեն հատվի»:
ԴԱՐՅԱՆ — (դադարից հետո): Ավետը այդպես էլ նամակ գրել չսովորեց: Վարորդը եկե՞լ է: (Արմանը հաստատական գլխով է անում:) Այստեղ անելիք չունենք:
Շեմին հանդիպում է Աստրային, առանց նրան նայելու գնում է:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Աստրա, Արման:
ԱՍՏՐԱ — Ե՞րբ եք գնում:
ԱՐՄԱՆ — Գուցե Դարյանին հարցնեք:
ԱՍՏՐԱ — Ուզո՞ւմ ես աշխատել նրա մոտ:
ԱՐՄԱՆ — Լավ է չասացիք` մեզ մոտ:
ԱՍՏՐԱ — Շուտով կասեմ: Դե՞…
ԱՐՄԱՆ — Արդեն գնում ենք:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Լուսինեն: Աստրան դուրս գնալուց նրա կողքով այնպես է այնպես, որ մի կողմ հրի:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (ուսը շփելով): Խեղճ Դեն… իսկ ինքը ողջ մնաց:
ԱՐՄԱՆ — Հիմա կասեք, որ ոտքս բարի չէր:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ոչ, սա Դենի անեծքն էր:
ԱՐՄԱՆ — Կարծո՞ւմ եք:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Համոզված եմ: Այնքան ուժեղ անեծք էր, որ նույնիսկ ինձ հասավ:
ԱՐՄԱՆ — Ձե՞զ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Եթե լավագույն աշխատողս վերջնահաշիվ է պահանջում, հեռախոսն առած իրերն է հավաքում…
ԱՐՄԱՆ — Մանե՞ն:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (մի պահ ուշադիր նայում է Արմանին, հետո իբր՝ իմիջիայլոց): Այս պատմության մեջ մի բան այն չէր: Իսկ Մանեն հրաշալի աղջիկ է, ու չհամարձակվե՛ք նրան սիրահետել, նա հոգյակ է: (Զարմացած թողնելով Արմանին` գնում է:)
Արմանը կարճ մտորումից հետո դուրս է գնում:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Դռան ետևում քաշքշուկ է, վերջապես հայտնվում է Մանեն և նրան ուղղորդող Արմանը:
ՄԱՆԵ — Հանգի՛ստ թողեք ինձ…
ԱՐՄԱՆ — Միայն չուշաթափվես…
ՄԱՆԵ — (վերջապես ձեռքն ազատելով): Անտա՛շ:
ԱՐՄԱՆ — Իսկ դու այնպես ես տաշված, որ բռնել չի լինում:
ՄԱՆԵ — Ո՞վ է ձեզ թույլ տվել դու-ով խոսել:
ԱՐՄԱՆ — Իմ կատարած հետաքննությունը:
ՄԱՆԵ — Ի՞նչը…
ԱՐՄԱՆ — Ճիշտ լսեցիր: Անետի ընկնելու ու քո հարցի միջև ուղիղ կապ կար:
ՄԱՆԵ — Մի ապուշ հարց տվեցի ու ընկա կրա՞կը:
ԱՐՄԱՆ — Ամեն ինչ սկսվեց այդ հարցից: Ես էլ ի՛նձ հարց տվեցի` ուրիշ ինչի՞ էիր սպասում դու:
ՄԱՆԵ — (դեռ փորձելով խաղալ): Ինչի՞:
ԱՐՄԱՆ — Ասենք` Անետի թունավորվելուն:
ՄԱՆԵ — (արդեն` այլ տոնով): Ի՜նչ էլ հնարեցիք…
ԱՐՄԱՆ — Չե՞ս ուզում իմանալ, ինչը նրան փրկեց թունավորումից:
ՄԱՆԵ — (հասկանալով, որ խաղալն անիմաստ է): Շատ եմ ուզում:
ԱՐՄԱՆ — Աստրայի խայթոցը… Նա բոլորի ներկայությամբ հայտարարեց, որ Անետը գիշերը չիզքեյք է ուտում:
ՄԱՆԵ — (հոգոցով): Այդ անիծվա՛ծ չիզքեյքը…
ԱՐՄԱՆ — Առավոտ վաղ գնացի հիվանդանոց, ծաղիկներ տարա, վարդեր, որոնք այնքան ուրախացրին գիտակցության եկած Անետին, որ նա պատասխանեց հարցերիս: (Հատուկ լռում է:)
ՄԱՆԵ — (համբերությունը հատած): Դե՞…
ԱՐՄԱՆ — Հենց ձեռքը տարել է ափսեին, հիշել է Աստրայի ասածը, դուրս է եկել պատշգամբ ու թխվածքը շպրտել է թփերի մեջ: Դրա համար էլ ափսեի մեջ մի փշուր չէր մնացել:
ՄԱՆԵ — (լարվածությունից դողալով): Տեր Աստված…
ԱՐՄԱՆ — Կանչե՜ք տեր Աստծուն, նա դեռ շատ է ձեզ պետք գալու:
ՄԱՆԵ — (հուզիչ հույսով): Կարծո՞ւմ ես:
ԱՐՄԱՆ — Անցանք դու-ի՞: Կոնտակտը կհեշտանա: (Դադարից հետո, կտրուկ:) Սոուսի մեջ է՞լ մկնդեղ էր: Ասում ես «Այո» կամ «Ոչ»:
ՄԱՆԵ — (հազիվ լսելի): Այո:
ԱՐՄԱՆ — Ու եթե Նանորը սխտորը չատեր` կմեռներ քո մկնդեղից: Բախտդ բերեց, որ առաջինը ժյուլյենը կերավ:
ՄԱՆԵ — Սոուսի մեջ սխտոր չկար, միայն մկնդեղ էր, իսկ այդպես ասացի, որ Աստրան հանկարծ չուտեր:
ԱՐՄԱՆ — Ի՜նչ բարի ես: Նանորի համար նախատեսված թույնը նրա ոխերիմ ընկերուհուն չես տալիս: (Նոր մտքից` ապշահար:) Բայց ի՞նչ իմացար, որ Ավետի ժյուլյենը Նանորն էր ուտելու:
ՄԱՆԵ — Երբ սուրճը տարա, Դարյանը այնպես էր պատին դեմ տվել Ավետին իր փաստաթղթերով, որ պարզ էր` նա այնտեղից շուտ դուրս չէր գա: Իսկ Նանորին իբր պատահաբար ասել, որ Մաքսը ժյուլյեն է պատրաստել, դժվար չէր: Նա Ավետի ձեռքից էլ կխլեր…
ԱՐՄԱՆ — Դու բոլո՞ր հաճախորդներին ես այդպես ուսումնասիրում:
ՄԱՆԵ — Միայն նրանց, բայց հիմա սարսափում եմ, որ մտածում եմ…
ԱՐՄԱՆ — Դու սարսափողը չես: Օրինակ` օձից:
ՄԱՆԵ — Սովորական լորտու էր:
ԱՐՄԱՆ — Բայց Դենը մահից ավելի օձից էր վախենում:
ՄԱՆԵ — Ես չգիտեմ, ինչ էր ինձ հետ կատարվում…
ԱՐՄԱՆ — Իսկ ես գիտեմ: Ֆեյսբուքում Մանե անունով շատ կան, բայց Հովյան ազգանունը հազվադեպ է: Մի քիչ էլ խորացա ու պարզեցի, որ երեք տարի առաջ թողել ես իրավաբանական ինստիտուտն ու հյուրանոցային գործ ես սովորել: Ու ռեզյումեդ ուղարկել ես միայն «Դրախտ» ու այնքան ես սպասել, մինչև ազատ տեղ է բացվել: Մնացածը դու կասես:
ՄԱՆԵ — (դադարից հետո, դժվարությամբ բառեր գտնելով): Երեք տարի առաջ, մայիսի 22-ին, հարբած վարորդը վրաերթով սպանեց եղբորս: Նա վերջին զանգի երեկույթին էր գնում: Դատավարության ժամանակ վարորդի կողմից վկան պատմեց, որ եղբայրս ոչ թե մայթին է եղել, այլ անցել է փողոցի արգելված մասով, փաստաբանն էլ ապացուցեց, որ հարբածը եղբայրս է եղել: Իսկ դատավորը դահլիճից ազատ արձակեց վարորդին: (Դադար:) Վարորդը Նանորն էր, վկան` Դենը, փաստաբանը` Ավետը, դատավորը` Անետը:
ԱՐՄԱՆ — Իսկ ծախսերը փակեց Դարյանը:
ՄԱՆԵ — Իզուր բողոքարկեցինք: Մորս սիրտը չդիմացավ: Հայրս նրա մահից հետո լռեց: Խռովեց աշխարհից ու չի խոսում: Նույնիսկ ինձ հետ: Ես մնացի մենակ: Սկսեցի հետևել նրանց ու տեսնում էի, ինչպես են ապրում անհոգ, երջանիկ, մոռացած սպանված եղբորս… Այդպես հայտնաբերեցի «Դրախտը»: Մնացածը արդեն գիտես: Հիմա գնամ:
ԱՐՄԱՆ — Ո՞ւր:
ՄԱՆԵ — Ես գնում էի քննիչի մոտ, երբ ինձ բռնեցիր ու այստեղ բերեցիր:
ԱՐՄԱՆ — Ճիշտ արեցի: Ի՞նչ էիր ասելու քննիչին: Սոուսի ամանի կտորները, թփերից քերած-հանած չիզքեյքը չկան, անհետացել են:
ՄԱՆԵ — Ինչպե՞ս թե:
ԱՐՄԱՆ — (բազմանշանակ): Այդպես էլ է պատահում. սոուսի և չիզքեյքի մեջ եղած մկնդեղը ցնդում է՝ սոուսի ու թխվածքի հետ:
ՄԱՆԵ — Բայց դա նշանակում է…
ԱՐՄԱՆ — Իրեղեն ապացույցը թաքցնե՞լ: Ոչ մի դեպքում: Քո մկնդեղը իր առջև դրված խնդիրը չի լուծել ու… լիկվիդացվել է:
ՄԱՆԵ — Իսկ զամբյո՞ւղը:
ԱՐՄԱՆ — Ի՞նչ զամբյուղ:
ՄԱՆԵ — Լորտուն զամբյուղի մեջ էր:
ԱՐՄԱՆ — Լորտուն ազատ ֆռֆռում է, զամբյուղը` չգիտեմ: Ու էլի քո բախտից Դենը ոչ թե իր մշտական ծառի տակ էր գնացել նստելու, այլ լճում հարբած լողանալու:
ՄԱՆԵ — (անսպասելի պահանջկոտ): Բա որտե՞ղ է զամբյուղը:
ԱՐՄԱՆ — Ի՞նչ իմանամ: Էլի հարց ունե՞ս:
ՄԱՆԵ — Ի՞նչի համար ես արել այդ բոլորը…
ԱՐՄԱՆ — Մի օր երևի հասկանամ: (Նայելով Մանեին:) Էլի՞ հարց…
ՄԱՆԵ — (կարճ դադարից հետո): Ո՞ւմ հետ էր հանդիպելու Անետը:
ԱՐՄԱՆ — (առաջին անգամ շփոթվում է): Ինձ: Ի՞նչ ես այդպես նայում, հիվանդանոցում ասաց, որ գալիս էր ինձնից գիրք վերցնելու: Թե ինչպես էր տեսել, որ մոտս դետեկտիվ կա` չգիտեմ:
ՄԱՆԵ — (երկիմաստ): Դրա համար ձեռնափայտ չէր վերցրել, այցը կարող էր վերածվել ինտիմ հանդիպման: Ուրեմն ճիշտ են ասում, որ նա սիրում է ջահել, սիրունիկ մռութներ…
ԱՐՄԱՆ — Դե, դե…
ՄԱՆԵ — Իսկ եթե ցած չգլորվե՞ր…
ԱՐՄԱՆ — Ե՛ս կգլորեի նրան:
Դռնից ներս է նայում Սարոն:
ՍԱՐՈ — Շեֆը կանչում է:
ԱՐՄԱՆ — (Մանեին): Տեղիցդ չշարժվես, հիմա կգամ: (Գնում է:)
Հեռախոսազանգ: Մանեն նայում է էկրանին, դողացող ձեռքով սեղմում է կոճակը:
ՄԱՆԵ — Հայրի՞կ… դու զանգեցի՛ր… Ես լավ եմ: Չէ, ճիշտ եմ ասում, ամեն ինչ նորմալ է… Ի՞նչ, հեռուստացույցո՞վ ասացին… Ուրեմն` արդեն գիտես: Ճիշտ է, վարորդը, վկան, դատավորը… Պատժվել են, հայրիկ: Եթե հանդիպենք, քեզ պատմելու շատ բան ունեմ… Ես էլ, հայրիկ, ես էլ քեզ շատ եմ սիրում: (Անջատում է, լալիս է:)
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Արմանը: Տեսնելով, որ նա լալիս է, շրջվում է դեպի պատուհանը:
ԱՐՄԱՆ — Ամիսներ առաջ մեկը զանգել էր Դարյանին ու ասել, որ նրա թիկունքում Ավետը ֆինանսական մութ գործարքներ է անում:
ՄԱՆԵ — (արցունքները սրբում, շրջվում է Արմանի կողմը): Ես էի զանգել: Անցած տարի ինձ հաջողվեց լսել Ավետի ու Նանորի խոսակցությունը: Մնացածը դժվար չէր կռահել: Իսկ զարմիկիս համար ցանկացած բանկային համակարգ մտնելը խաղ ու պար է: Էլի հարցեր կա՞ն:
ԱՐՄԱՆ — Մնացին Աստրան ու Դարյանը:
ՄԱՆԵ — Որ նրանք սիրեկաններ էին, հեշտ իմացա, Աստրան առանց մեքենայի էր գնում գաղտնի հանդիպումների բնակարանը, նրան հետևելը հեշտ էր: Նա Դարյանի ամենամեծ պատիժը կդառնա, առանց իմ միջամտության:
ԱՐՄԱՆ — Չգիտեմ` հիանո՞ւմ եմ քեզնով, թե՞ սարսափում:
ՄԱՆԵ — Ոչ հրեշ եմ, ոչ հրեշտակ: Ես ուզում էի իրավաբան դառնալ, օրենքը պաշտպանել, բայց տեսա, թե ինչպես են այդ օրենքը օգտագործում այս աշխարհի հզորներն ու երբեք չեն պատժվում:
ԱՐՄԱՆ — Ու որոշեցիր ինքդ պատժել:
ՄԱՆԵ — Հիմա ուրախ եմ, որ ոչինչ չստացվեց, բայց եթե նրանք իմ ձեռքով սպանվեին, չէի զղջա:
ԱՐՄԱՆ — Գիտե՞ս, ինչ եմ մտածում, դատական նիստերին մասնակցել ես ու նրանք քեզ պիտի որ տեսած լինեին:
ՄԱՆԵ — Ոչ միայն: Նրանցից ամեն մեկի հետ խոսել եմ, խնդրել եմ, նրանք տեսել են արցունքներս, լսել են անեծքներս…
ԱՐՄԱՆ — Ու չէի՞ր վախենում, որ մեկնումեկը քեզ կճանաչի:
ՄԱՆԵ — Հասկանո՞ւմ ես, նրանք նայում ու չեն տեսնում մեզ: Մեզ նմաններին…
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Լուսինեն:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Տաքսին սպասում է ձեզ: (Կանխելով նրանց:) Ես եմ պատվիրել: Մանե, հուսով եմ, չես մոռանա ինձ զանգել, բայց շաբաթը մեկ անգամից ոչ ավելի: Ասենք, դու էլ զբաղված կլինես, վստահ եմ, շարունակելու ես ուսումդ: Լավ իրավաբան… չէ, հետաքննիչ կդառնաս: (Արմանին.) Աստրան տիրոջդ տարավ: Պիտի բավարարվես տաքսիով: Արագացրեք, հաշվիչն աշխատում է:
Մանեն ու Արմանը Լուսինեի «գրոհից» սսկված, դուրս են գնում: Լուսինեն կարգի է բերում սենյակը:
ՏԵՍԱՐԱՆ. Գալիս է Սարոն, ձեռքին` զամբյուղ:
ՍԱՐՈ — Անուշը ձեր սենյակն էր հավաքում ու… (Առաջ բերելով զամբյուղը:) Այգու նստարանի տակից սա ո՞նց է հայտնվել ձեր պահարանում:
ԼՈՒՍԻՆԵ — (դադարից հետո, ակնդետ նայելով ու երկիմաստ շեշտով): Սարո, Անուշին կասես, որ ոչ մի զամբյուղ չի եղել նստարանի տակ, իսկ դու սա կբարձրացնես ձեղնահարկ ու կմոռանաս դրա գոյության մասին: Եղա՞վ:
ՍԱՐՈ — (մելանխոլիկ): Հա, ոնց որ միշտ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Սպասիր… մեջը մի անգամ էլ ստուգիր:
ՍԱՐՈ — Ստուգել եմ: Դատարկ է:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Ուրեմն` այս անգամ էլ փորձանքը մեր կողքով անցավ:
Սարոն գնում է: Հեռախոսազանգ:
ԼՈՒՍԻՆԵ — Այո՞… Հյուրատուն «Դրախտ»: (Հաղթական գոհունակությամբ:) Մենք սպասո՛ւմ ենք ձեզ…

You may also like...

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով