ՀՈԳԵԴԱՐՁ / Արթուր ԷԴԱՐ

 

 

 

ՀՈԳԵԴԱՐՁ

Անավարտ դրամա, որ նրանց հետ պատահեց

 

Գործող անձինք

ՄԵԿԸ

ԸՆԿԵՐԸ

ԱՂՋԻԿ

Գործողության վայրը ցանկացած քաղաքի, ցանկացած առանձնատան սենյակներից մեկն է: Որն, իհարկե, պատուհան ունի:

 

Մութ սենյակ: Մտնում է մեկը: Առանց լույսը վառելու ծածկում է պատուհանը վարագույրով և մթության մեջ ինչոր բան փնտրում:

 

ՄԵԿԸ — Հիմա կտեսնեք, որ ինձ սպանելն այնքան էլ հեշտ բան չէ: Չէ՜… Ես կզրկեմ ձեզ այդ հաճույքից: Կզրկե՛մ… Այսօր էլ չե՛ք հասցնի, իսկ վաղն արդեն՝ չեք կարողանա: Այո, դուք տանուլ տվեցիք, պարոնայք, տանո՛ւլ տվեցիք: (Ինչ որ բան գտնելով): Ահա, գտա… (Կրակվառիչով վառում է մոմը): Այ այսպե՛ս… (Փորձում է մոմն ամրացնել սեղանին): Իսկ դուք դրսում ինձ սպասեք, միամիտներ… (Սկսում է զգեստապահարանը քչփորել): Դուք, պարոնայք, ժամանակից շուտ ինձ հաշվից հանեցիք: Դուք մոռացաք, թե ումի՛ց առաք ճարպկության ձեր առաջին դասերը… (Զգեստապահարանից փողկապներն է հանում և սկսում մեկըմյուսի հետ կապել): Հուսով եմ, ձեզ իմ փողկապներն այլևս պետք չեն գա, անկիրթ պնդաճակատներ… Ես ինքս կթքեմ ձեր վրա: Այո՛: Առաջի՛նը: Ես ձեզ կճզմե՛մ իմ ոտքերի տակ, ես ձեզ մոխի՛ր կդարձնեմ ու այն քամուն կտամ… Դուք ինձ դեռ երկար կհիշեք… (Փողկապներից օղապարան սարքած բարձրանում է սեղանի վրա, կապում ջահից): Իմ ջահն էլ գեղեցիկ է ու ամուր, ինչպես իմ փողկապները: Եվ ոչ թե ձեր այդ էժանագին ու ճմրթված կոստյումների նման, որ մի կտրուկ շարժումից  հազար կար է քանդվում… (Գործն ավարտելով): Այո, պարոնայք, ես կախվո՛ւմ եմ… Ես թքո՛ւմ եմ ձեր երեսին… (Փորձում է օղակը վիզը հագցնել): Հա՛, մոռացա ձեզ մի երկու տող գրել… (Իջնում, մոտենում է գրասեղանին):

ԸՆԿԵՐ — (մտնելով ներս, սրընթաց շարժվում է դեպի մյուս սենյակ: Ինքն իրեն խոսելով): Այո, ես նրան այդպես էլ կասեմ, ես ուղղակի կխնդրեմ նրան… (Մտնում է հարևան սենյակ):

ՄԵԿԸ — (որ անակնկալի էր եկել: Ձեռքին հայտնված ատրճանակը կրկին թաքցնում է): Գրո՛ղը քեզ տանի, վախեցրիր…

ԸՆԿԵՐ — (վերադառնալով): Դու այստե՞ղ ես…

ՄԵԿԸ — (անհանգիստ): Ո՞ր ճանապարհով եկար:

ԸՆԿԵՐ — Ինչպես միշտ՝ ետնաբակով:

ՄԵԿԸ — Ոչ ոք չհանդիպե՞ց քեզ:

ԸՆԿԵՐ — Ոչ մի կենդանի շունչ:

ՄԵԿԸ — (ներվային): Քեզ քանի՞ անգամ եմ զգուշացրել, որ մինչ այդ շիկահեր աղջկա հետ այստեղ գալդ զանգես ու պայմանավորվես ինձ հետ, հը՞…

ԸՆԿԵՐ — Հասկանում եմ… Ինչո՞ւ լույսը չես վառում:

ՄԵԿԸ — Իմ հարցին չպատասխանեցիր:

ԸՆԿԵՐ — Ասացի, որ… հասկանում եմ քեզ:

ՄԵԿԸ — Դա քիչ է, զանգե՛լ էր պետք:

ԸՆԿԵՐ — Ճիշտը որ ասեմ, այդ շիկահերի հետ այնքան էլ մի…

ՄԵԿԸ — (կտրուկ): Բարի գիշե՛ր…

ԸՆԿԵՐ — Իզուր ես զայրանում: Սա այն դեպքը չէ:

ՄԵԿԸ — Այսի՞նքն…

ԸՆԿԵՐ — Այն, որ շիկահերն ինձ հետ չէ:

ՄԵԿԸ — Ավելի՛ վատ: Ուրեմն կեսգիշերին ինձ այցելելն ընդհանրապես անիմաստ եմ գտնում ու զայրացուցիչ:

ԸՆԿԵՐ — Բայց… Չէ՞ որ… մենք ընկերներ ենք:

ՄԵԿԸ — (վրա տալով): Դու դա հիմա՞ ես հիշել միայն, հա՞, այս կեսգիշերի՞ն…

ԸՆԿԵՐ — Դե իհարկե, ո՛չ: Ես միշտ էլ քեզ իմ լավ ընկերն եմ համարել և…

ՄԵԿԸ — (ընդհատելով): Քեզ ի՞նչ է պետք: Ասա ու շուտ հեռացիր:

ԸՆԿԵՐ — Ներիր, բայց ես ուրիշ տեղ չունեմ գնալու: Դու պարտավոր ես լսել ինձ:

ՄԵԿԸ — Այս պահին ոչնչով պարտավորված չեմ զգում քո առաջ:

ԸՆԿԵՐ — Հասկանում եմ քեզ: Առանց այն էլ մեր մտերմության ամբողջ ընթացքում դո՛ւ ես միշտ օգնել ինձ, դո՛ւ ես ապահովել իմ առաջընթացը՝ առանց իմ կամքի ու միջամտության: Հիշո՞ւմ ես, ամեն անգամ, ինչ-որ մի գործ ինձ համար հաջողացնելուց հետո, թեթև կպնում էիր ուսիս ու նետում. «Դե՛, զինվոր, նստիր ձիդ ու թռիր մարտի դաշտ, քեզ սխրանքնե՛ր են սպասում…»: Իսկ այսօր ես պետք է քեզ խնդրեմ, որ օգնես ինձ, ե՛ս…

ՄԵԿԸ — (տեղի տալով): Քեզ հետ լուրջ բա՞ն է կատարվել…

ԸՆԿԵՐ — Ավելի լուրջ ոչինչ չի լինում… Ես որոշել եմ մեռնել…

ՄԵԿԸ — Ինքնատի՛պ որոշում է, հատկապես քեզ նման եսասեր անձնավորության համար: Բայց քեզ այդ հարցով օգնել չեմ կարող:

ԸՆԿԵՐ — Ո՛չ, կարո՛ղ ես:

ՄԵԿԸ — Ուրեմն անցիր վա՛ղը: Մենք կքննարկենք այդ խնդիրը և լուծում կգտնենք դրան:

ԸՆԿԵՐ — Դու ինձ ճիշտ չհասկացար…

ՄԵԿԸ — Այսի՞նքն:

ԸՆԿԵՐ — Ես հիմա՛ եմ ուզում անել այդ, հենց հիմա՛:

ՄԵԿԸ — Ա-յո՜… Ինքնատիպությամբ քեզ չես գերազանցի… Ինձ մնում է միայն ենթադրել, որ դա պատրաստվում ես անել այստե՞ղ, իմ տան մե՞ջ…

ԸՆԿԵՐ — Կռահեցիր:

ՄԵԿԸ — Իսկ դա ինչպե՞ս ես պատկերացնում:

ԸՆԿԵՐ – Ի՞նչը:

ՄԵԿԸ — Դե՜, որ…

ԸՆԿԵՐ — Չգիտեմ…

ՄԵԿԸ — Լավ, իսկ քո դիա՞կը… Ինչպե՞ս եմ նրա հետ վարվելու, հը՞: Մտածե՞լ ես այդ մասին:

ԸՆԿԵՐ — Դու ճարպիկ ես, մի բան կմտածես:

ՄԵԿԸ — …

ԸՆԿԵՐ — Դե՛, հանուն մեր ընկերության…

ՄԵԿԸ — Լա՛վ: Ասենք թե: Իսկ ինքնասպանության ի՞նչ ձև ես ընտրել:

ԸՆԿԵՐ — Բայց ես չասացի, թե ինքնասպան եմ լինելու:

ՄԵԿԸ — Ինչպե՞ս, ինքդ ասացիր, թե մեռնել ես ուզում՝ հենց այստեղ և հիմա՛…

ԸՆԿԵՐ — Մեռնել՝ այո, բայց ո՛չ ինքնասպան լինել:

ՄԵԿԸ — Այսինքն թե… (Գլխի ընկնելով): Ո՛չ, ո՛չ… Ես այդ չեմ անի, ո՛չ:

ԸՆԿԵՐ — Ե՛ս եմ խնդրում քեզ, հանուն ընկերության:

ՄԵԿԸ — Ո՛չ, հանուն սրբերի էլ չեմ անի, ո՛չ…

ԸՆԿԵՐ — Գրո՛ղը տանի, քանի՞-քանիսն են քո ճարպիկ ձեռքով կյանքից հեռացել: Եվ չես ուզում օգնել այն մարդուն, որն ի՞նքն է խնդրում այդ անել իր հետ…

ՄԵԿԸ —   Եվ մի՛ խնդրի՛ր, մի՛ խնդրիր… Արհեստի գործն ուրիշ է: Իսկ հենց այնպես վերցնել ու մա՞րդ սպանել… Ես դա անել չեմ կարող, ո՛չ:

ԸՆԿԵՐ — Ես խնդրում եմ քեզ:

ՄԵԿԸ — Ասացի՝ մի խնդրիր, և վերջ: Ես իմ սկզբունքներն ունեմ, որոնց դավաճանած չկամ:

ԸՆԿԵՐ — (վհատված): Ես գիտեմ…

ՄԵԿԸ — Ուրեմն խնդրելն էլ անիմաստ է դառնում: Եթե որոշել ես կյանքից ինքնակամ հեռանալ, ինքդ էլ պիտի լուծես քո խնդիրը, քո ձեռքով, պա՞րզ է:

ԸՆԿԵՐ — (հուսախաբ): Հասկանում եմ…

ՄԵԿԸ — Եվ հետո… Թե անկեղծ լինենք, ինքս էլ նույն խնդրի առաջ եմ կանգնած: Ինձ հարկավոր է անհապաղ ինքնասպան լինել:

ԸՆԿԵՐ — Անհապա՞ղ: Ինքնասպա՞ն…

ՄԵԿԸ — Այո… (Ցույց տալով ջահը): Տեսնո՞ւմ ես…

ԸՆԿԵՐ — (օղապարանին նայելով): Խելքդ թռցրե՞լ ես:

ՄԵԿԸ — Սկզբունքի հարց է:

ԸՆԿԵՐ — Լավ, բայց ինչո՞ւ ես որոշել հենց կախվել: Չէ՞ որ այն աշխարհը գնալու հազար ու մի հրաշալի միջոցներ գիտես:

ՄԵԿԸ —   Ուրեմն այդպե՛ս է պետք:

ԸՆԿԵՐ — Բայց ինչո՞ւ, ասա ինձ:

ՄԵԿԸ — Դու պատկերացնո՞ւմ ես, նրանք ինձ դեմերես պնդեցին, թե նույնիսկ կախվելու ժամանակ չեմ ունենա: Պատկերացնու՞մ ես նման անպատկառություն:

ԸՆԿԵՐ — Նրանք քեզ սպառնացին սպանե՞լ…

ՄԵԿԸ — Քիչ է ասել՝ սպառնացին: Նրանք ինձ արդեն սպանած կլինեին, եթե, իհարկե, նրանց թույլ տայի:

ԸՆԿԵՐ — Ուրեմն փախիր այստեղից: Ա՛յլ քաղաք, այլ երկի՛ր: Տար քեզ հետ քո խնայողություններն ու հանգիստ ապրիր քեզ համար:

ՄԵԿԸ — Չէ, այդպես էլ չհասկացար, որ պատվախնդրությունն ինձ համար  շատ ավելին արժե, քան կյանքը… Ինչևէ, բարի գալուստ դժոխք, սիրելի՛ բարեկամ:

ԸՆԿԵՐ — Ա-յո՜, համա թե խրվել ենք…

ՄԵԿԸ — Այդ դու ես խրվել, ես իմ պատվի գործն եմ անելու:

ԸՆԿԵՐ — Սպասիր, արի հասկանանք իրար: Դու հաստատ որոշել ես մահանա՞լ…

ՄԵԿԸ — Անխո՛ս…

ԸՆԿԵՐ — Ես նույնպես, հասկացի՛ր: Եվ ոչինչ չի լինի, որ կախվելուց առաջ ինձ այն աշխարհն ուղարկես:

ՄԵԿԸ — Կարծեմ այդ հարցն արդեն հանված է օրակարգից:

ԸՆԿԵՐ — (չհանձնվելով): Այդ դեպքում արի վիճակ գցենք:

ՄԵԿԸ — Ինչի՞ վրա:

ԸՆԿԵՐ — Շահում ես դու՝ կախվիր, երբ քեֆդ տա, շահում եմ ես՝ սպանում ես ինձ և հետո միայն… դե՜, ինքդ գիտես:

ՄԵԿԸ — Կյանքում դեռ ոչինչ Աստծուն չեմ գցել:

ԸՆԿԵՐ — Աստծո գործը չէ, այլ սատանայի:

ՄԵԿԸ — (մոլուցքի տրված): Սատանայի հետ սեղան չեմ նստել, բայց կուզենայի:

ԸՆԿԵՐ — Ահա, տեսնո՞ւմ ես: Առիթը մի՛ թող, որ չզղջաս…

ՄԵԿԸ — (երկնչելով): Լավ, թող այս անգամ սատանայի կամքը բախտորոշ լինի:

ԸՆԿԵՐ — Փորձը փորձանք չէ, բեր վիճակ գցենք:

ՄԵԿԸ — Իսկ ի՞նչ կերպ, ասա՛…

ԸՆԿԵՐ — Խաղաթղթերով: Խաղաթուղթ ունե՞ս…

ՄԵԿԸ — Այո: Բայց ի՞նչ կերպ…

ԸՆԿԵՐ — Շատ պարզ: Ում ընկնի Ագռավի աղջիկը՝ նա էլ շահել է:

ՄԵԿԸ — Սատանան քեզ հետ… Թող այդպես լինի… (Գնում է խաղաթղթերը բերելու): Բայց քեզ չեմ ների, եթե դու շահես:

ԸՆԿԵՐ — Դու գիտես, իմ բախտը երբեք չի բերել խաղատներում:

ՄԵԿԸ — (վերադառնալով խաղաթղթերով): Այնտեղ՝ հա, իսկ այստե՞ղ… Ի՞նչ ենք անելու:

ԸՆԿԵՐ — Տուր, որ ես խառնեմ, իսկ դու կգցես:

ՄԵԿԸ — Է՜հ, կամքը քոնը: Ա՛ռ ու լավ խառնի՛ր… (Խաղաթղթերը տալիս է ընկերոջը):

ԸՆԿԵՐ — (ներվային խառնելով): Երազի մեջ էլ այսքան անհեթեթ վիճակ չեմ ապրել:

ՄԵԿԸ — Տուր ինձ, հերիք է, խաղաթղթերը մաշվեցին արդեն:

ԸՆԿԵՐ — Կարծում ես պա՞հն է… (Վարանելով): Լավ, վերցրու, տեսնենք ի՞նչ է լինելու:

ՄԵԿԸ — (խաղաթղթերը վերցնելով): Ի՞նչ պիտի լինի… (Կատակի տալով): Եթե դու շահես, ես առիթ կունենամ քեզ սպանելու:

ԸՆԿԵՐ — Տարօրինակ է, չէ՞, երկուսս էլ մահվան շեմին ենք կանգնած, բայց կատակում ենք:

ՄԵԿԸ — Շփոթմունքից է դա, ո՛չ խիզախությունից:

ԸՆԿԵՐ — Թերևս ճիշտ ես… Ի՞նչ արած, գցի՛ր…

ՄԵԿԸ — Մի վերջին անգամ թույլ տուր քեզ հարցնեմ, իրո՞ք որոշել ես կյանքից հեռանալ:

ԸՆԿԵՐ — Անկասկա՛ծ, անխո՛ս…

ՄԵԿԸ — Ուրեմն առա՛ջ: Դե՛, զինվոր, նայի՛ր: (Սկսում է խաղաթղթերը գցել: Մինչև վերջին երեք խաղաթուղթը՝ բեմադրիչի կամքն է տեսարանը լուծել): Դե, մնաց երեք խաղաթուղթ: Չե՞ս փոշմանել:

ԸՆԿԵՐ — Ոչ, ի՞նչ ես ասում:

ՄԵԿԸ — Երկու թուղթն իմն է՝ երկու շանսի հետ, ընդդեմ քո մեկի:

ԸՆԿԵՐ — Տեսնում եմ… Գցի՛ր:

ՄԵԿԸ — Ուշադիր նայիր… (Դանդաղ բացում է առաջին խաղաթուղթը): Գրո՛ղը տանի, սա խաղի վերջն է:

ԸՆԿԵՐ — Շատ էլ արդար է, հավասարվեցինք: Մեկ շանս քեզ, մեկն՝ ինձ:

ՄԵԿԸ — Դե լա՛վ, ի՞նչ արած: Վերցրու քո թուղթը ու ինքդ նայիր:  (Երկրորդ խաղաթուղթը տալիս է ընկերոջը):

ԸՆԿԵՐ — (դանդաղ նայում է իր խաղաթուղթը: Անշարժ է մի պահ): Ես քեզ չասացի՞…

ՄԵԿԸ — Հը՞, տանո՞ւլ տվիր… Ոչինչ, մի՛ տխրիր, սատանան չօգնեց, Աստված քեզ  կօգնի: (Բացում է իր՝ երրորդ խաղաթուղթը: Շանթահարված): Ինչպե՞ս… Հապա տուր այստեղ… (Փորձում է  ընկերոջ ձեռքից փախցնել խաղաթուղթը, բայց վերջինս հասցնում է խույս տալ):

ԸՆԿԵՐ — (ինչոր բան կռահելով): Իսկ ի՞նչ է քո մոտ, ցույց տուր, որ տեսնեմ:

ՄԵԿԸ — Քո մոտ էլ, կարծես, թե ա՛յն թուղթը չէ:

ԸՆԿԵՐ — (շփոթված, բայց և գոհ): Ուզում ես ասել, թե քո ձեռքի՞նն էլ Ագռավի աղջիկը չէ…

ՄԵԿԸ — (խաղաթուղթը դնելով ընկերոջ առաջ): Ինչպես տեսնում ես, չէ՛:

ԸՆԿԵՐ — Հապա ու՞ր է այն…

ԱՂՋԻԿ — (մթության մեջ: Բազմոցին նստած): Տղաներ, կարծեմ դուք ի՛նձ եք փնտրում:

 

Մեկն ու ընկերը շփոթահար վեր են թռչում: Մեկի ձեռքին կրկին ատրճանակն է:

ՄԵԿԸ — Ո՞վ է, մոտ արի…

ԱՂՋԻԿ — Դե՜, իրար մի խառնվեք: Ես պարզ լսեցի, թե ինչ եք ուզում:

ՄԵԿԸ — Իսկ դու ո՞վ ես, ո՞վ…

ԱՂՋԻԿ — Ագռավի աղջիկը:

ՄԵԿԸ — (ընկերոջը): Ի՜նչ անակնկալ, գրողը տանի: Քեզ չհարցրի՞՝ մենա՞կ ես եկել…

ԸՆԿԵՐ — Երդվում եմ, մենակ…

ՄԵԿԸ — (աղջկան): Ուրեմն ի՞նչ, քաղցրիկս, քեզ ուղարկե՞լ են:

ԱՂՋԻԿ — Ո՜-ոչ: Ինքս եմ եկել:

ՄԵԿԸ — (շինծու հիացմունքով): Խիզա՜խ աղջիկ ես: Լավ, առաջ արի տեսնեմ, թե կյանքս ո՞ւմ պիտի տամ:

ԱՂՋԻԿ — Գործարք կնքեցիք սատանայի հետ՝ նրան էլ կտաք: Իսկ ինձ ուզեցիք, որ ձեզնից մեկի բաժինը դառնամ:

ՄԵԿԸ — Չէ՜, դու ստում ես, այդպես չի՛ լինում:

ԱՂՋԻԿ — Իսկ քեզ ո՞վ ասաց…

ԸՆԿԵՐ — Լսիր, սիրո՛ւնս, քեզնով զբաղվելու ժամանակ չունենք: Գնա, ոնց եկար, ու մեզ հանգիստ թող:

ՄԵԿԸ — (կանխելով): Այդպես չի լինի, նա ինձ կմատնի՛…

ԸՆԿԵՐ — Հապա ի՞նչ անենք… (Կանխազգալով): Միայն թե չասես, որ նրան կսպանես:

ՄԵԿԸ — Ուրիշ ելք չկա, կամ մենք, կամ նա:

ԱՂՋԻԿ — Երե՜քս էլ… Ի՞նչ եք ջուր ծեծում: Ի՞նչ եք որոշել, ինքնասպա՞ն լինել: Ինչո՞ւ չեք լինում:

ԸՆԿԵՐ — (կարծես արդարանալով): Հենց ա՛յդ է… Մենք այստեղ վիճակ գցեցինք…

ԱՂՋԻԿ — Եվ ի՞նչ, ճշտեցի՞ք, թե ով կմեռնի:

ԸՆԿԵՐ — Ճիշտն ասած՝ ո՛չ… Այն այստեղ չկար:

ԱՂՋԻԿ — Այն ձեր առաջ է՝ Ագռավի աղջի՛կը: Դե ի՞նչ, միգուցե երկուսով փորձեք ամեն մեկն իր տեղ իմ սի՞րտը շահել…

ԸՆԿԵՐ — Իսկ ինչի՞ համար:

ԱՂՋԻԿ — Պա՛րզ է, թե ինչի: Ում հասա, նա էլ վիճակը կտանի:

ԸՆԿԵՐ — Իսկ ինչպե՞ս ճշտենք, թե դու ո՛ւմ հասար:

ԱՂՋԻԿ — Ում հետ պառկեցի՜…

ՄԵԿԸ — Չէ, սա երազ է: Կամ էլ արդեն դժոխք ենք ընկել:

ԱՂՋԻԿ — Դժոխքում ձեր տեղն ապահով ունեք: Այժմ մտածեք վիճակի՛ մասին:

ՄԵԿԸ — Լսիր, քաղցրի՛կս, ճշտելու, կարծեմ, թե էլ բան չկա: Դու պիտի ասես, թե ում ես ընկել:

ԸՆԿԵՐ — (Մեկին): Թե՞ պետք է ընտրի…

ՄԵԿԸ — Ոչ մի ընտրությո՛ւն: Մենք վիճակ գցինք, որ իմանայինք, թե նա ո՞ւմ կընկնի և ոչ թե՝ կընտրի…

ԱՂՋԻԿ — Ճարպիկն ես դու, հա՜, ու շատ խելոքը: Թե անկողնում էլ քեզ լավ ես պահում, ուրեմն ասպետ ես, հերո՛ս իսկական:

ՄԵԿԸ — Ես մահապարտ եմ, ընդամենն այդքան…

ԱՂՋԻԿ — Չեմ հասկանում քեզ, չես ուզում ինձ հետ անկողի՞ն կիսել:

ՄԵԿԸ — Դժոխքում՝ այո՛, բայց այստեղ ուրիշ խնդիրներ ունեմ: Ասա վերջապես, թե դու ո՞ւմ ընկար:

ԱՂՋԻԿ — Արդեն ասել եմ՝ ում հետ պառկեցի:

ՄԵԿԸ — Ես որ չե՛մ պառկի սատանայի հետ:

ԱՂՋԻԿ — Հպարտ ես, բայց ի՞նչ: Ընկերդ կպառկի…

ԸՆԿԵՐ — (միամիտ անկեղծությամբ): Ես էլ չեմ կարող… Թե չէ՝ էլ ինչո՞ւ մահս կուզեի:

ՄԵԿԸ — (Ընկերոջը): Դու լո՞ւրջ ես ասում:

ԸՆԿԵՐ — (անթաքույց անկեղծությամբ): Միանգամայն լուրջ: Ցոփ կյանքի պատիժ՝ տրված ինձ վերից:

ՄԵԿԸ — (աղջկան): Բան չհասկացա, ի՞նչ է ստացվում: Նա դա չի՛ կարող, ես էլ՝ չե՛մ ուզում…

ԱՂՋԻԿ — Ի՛նքդ որոշիր: Թե կախվել կուզես, ուզես թե չուզես, գի՛րկս պիտի գաս:

ՄԵԿԸ — Իսկ եթե չգա՞մ:

ԱՂՋԻԿ — Կախվել չես հասցնի:

ՄԵԿԸ — Իսկ ի՞նչ կլինի:

ԱՂՋԻԿ — Մնացել է քեզ վայրկյանների  կյանք: Դե, շուտ, ի՛նձ արի…

ՄԵԿԸ — Քեզ հետ չե՛մ պառկի…

ԱՂՋԻԿ — Ստվերի՛դ նայիր…

 

Մեկը շրջվում է: Վարագույրի վրա իր ստվերն է: Պատուհանի ապակին կոտրվում է: Մեկն ընկնում է դիպուկահարի գնդակից:

ԸՆԿԵՐ — (իրեն կորցրած): Իսկ ինձ մահ չկա՞…

ԱՂՋԻԿ — Ինչքան էլ ուզես, այսօր չե՛ս մեռնի: Ու վաղը՝ նույնպես: Ու դեռ շատ կապրես: Եվ գիտե՞ս՝ ինչու: Որ ինձ միշտ օգնես հպարտ հոգիներ դժոխք տանելու: Կարծում ես, ինչո՞ւ միշտ քեզ հետ եմ ես:

ԸՆԿԵՐ — Միշտ ինձ հե՞տ ես դու…

ԱՂՋԻԿ — Հապա լավ լսիր… Ձայնս չե՞ս հիշում…

ԸՆԿԵՐ — Կարծես թե… Կարծես… Գլխի եմ ընկնում… Շիկահեր աղջի՞կ…

ԱՂՋԻԿ — Ագռավի՛ աղջիկ…. Ագռավի՛ աղջիկ…

 

                               

 

 

 

 

 

 

You may also like...

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով