ԱՆՆԱ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆ / «ԶՎԱՐԹՆՈՑ»
ԱՆՆԱ ՊԵՏՐՈՍՅԱՆԻ «ԶՎԱՐԹՆՈՑ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2000 թ., թիվ 2-ում ԵՍ՝ ՏԵՐ ԵՎ ԾԱՌԱ ՆԵՐՇՆՉԱՆՔԻՆ Այն, ինչ կա քո ներսում լավագույնը՝ նվիրում ես սքանչելի Բառին, անընդգրկելի Մեղեդուն, շլացուցիչ Գույնին: Հոգու տարողությամբ սահմանագծված զգայարանների անկաշկանդ պոռթկում, անսահման ապրում, ամենաբազմազան զգացմունքների շիկացում և բյուրեղացում միաժամանակ: Միաժամանակ մերժելի և միաժամանակ ընդունելի մարդկային զանազանակերպ բնավորությունների տառապալից խտացում: Մարդկային էության անիմանալի խորխորատներում ծածկաբար պահված ամենանողկալի ցանկությունների ու արարքների, ամենազարհուրելի մտածումների մերկացում: Անխնա տառապանքի, գերագույն եսասիրության անընդգրկելի դրսևորումներ, որոնք մարդու սքանչելի աշխարհը վերածում են դժոխքի, որտեղ կործանվում...
