admin

Ամեն օժտված գրողի ներկայություն իրադարձություն պիտի համարել գրական կյանքում, ամեն լավ ժողովածու՝ ևս, մանավանդ երբ իր ծննդյան փաստով հաղթահարում է ինչ-ինչ անջրպետներ: Անուշ Ասլիբեկյանի գրական մուտքն այսպիսին եղավ 2009-ին, երբ լույս տեսավ նրա «Բարի գալուստ իմ հեքիաթ» ժողովածուն, որ առանձնանում է արձակի ռիթմի արտասովորությամբ, աննախադեպ պատկերների առատությամբ, հյուսվածքի ճկունությամբ, նոր հերոսի անկեղծության հատկանիշներով: Մի քանի պատմվածքներում հատկապես («Պարող Նե», «Արև եմ բերել», «PUB. Քո մասին է», «Քաղաքամերձ տունը», «Հորիզոն կամ լարը», «Գոլորշին», «Պարան՝ քրոնիկ հարբուխով») ակնհայտ է երիտասարդ գրողի համարձակությունը, որոնցում նա շրջափոխում...

Բարեբախտաբար կինոյի, հեռուստատեսության եւ այլ շոուների հաշվին թատրոնի մոտալուտ մահը գուշակողները պարբերաբար սխալվում են: Թատրոնը, իսկական՝ ոչ թե նկարհանված, այլ շնչող բեմով, դահլիճով երբեք չի մեռնի: Խոսքը այսօրվա Հայաստանի թատերական կյանքի մասին է, որ վերջին տարիներին չափազանց հետաքրքիր դրսեւորումներ է ստանում, ցավոք՝ ոչ մայր թատրոնի, այլ՝ Հովհաննես Թումանյանի անվան պետական տիկնիկային, «Համազգային», «Մետրո», «Կամերային երաժշտական», «Էդգար Էլբակյան», որոշ չափով նաեւ մարզային թատրոնների բեմերում: Երիտասարդ թատերագետ, արձակագիր Անուշ Ասլիբեկյանի անունն արդեն հայտնի է հատկապես նոր սերնդի մեջ՝ իր բանաստեղծական, փիլիսոփայական նոր մտածողություն ունեցողի պոստմոդեռնիստական...

Արձակագիր, դրամատուրգ, թատերագետ Անուշ Ասլիբեկյան Արծրունին ինձ համար բացահայտվեց «Արտավազդ» պատմվածքով՝ շնորհիվ համացանցի: Ավելի ուշ ունեցա հեղինակի երկու՝ «Բարի գալուստ իմ հեքիաթ» և «Մոյրաների նոթատետրից» գրքերը խորությամբ ճանաչելու բարեպատեհությունը: ՈՒ ի՞նչ ենթաշերտեր բացեցին ինձ համար դրանք: Նախ, ես հասկացա, որ այդ գրքերն ընթերցելով՝ կարելի է հանգստանալ՝ չդադարելով մտածել: Կարելի է անհանգստանալ, տագնապել՝ չկորցնելով ապրելու ցանկությունը: «Բարի գալուստ իմ հեքիաթը», ի տարբերություն «Մոյրաների նոթատետրից» ժողովածուի, չասեմ, թե ավելի պարզ է կամ ավելի հանրամատչելի: Այն ավելի պրակտիկ է, ավելի մերձ մեզ ծանոթ ամենօրյա կյանքին: Այստեղ...

Գրող, գրականագետ ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ ԹՈՓՉՅԱՆԸ Երևանյան գրքի փառատոնի շրջանակում անցկացվող գրական մրցույթի հանձնախմբի կազմում էր: Զրուցել ենք գրական մրցույթի մասին և` ոչ միայն: -Փառատոնի շրջանակում անցկացվող մրցույթը փոխարինում է աջակցության ծրագրին: Ստացվում է, որ ընթերցողները և մասնագիտական ժյուրին ընտրում են լավագույն գրողներին, գրողներն էլ ընտրելու են իրենց հրատարակիչներին: Այս ձևաչափը ի՞նչ դրական և ի՞նչ թերի կողմեր ունի: -Անկարելի է բացարձակ անաչառ մրցույթ կազմակերպել: Եղել են դեպքեր, երբ պատվավոր մրցանակը շնորհվել է մեկին, որը զգալիորեն զիջում էր երկրորդ և նույնիսկ երրորդ տեղը գրավածներին: Մեզանում էլ...

Անցած մայիսին երեք նոր բեմադրություն դիտեցի՝ «Փարիզյան դատավճիռ» (Երևանի դրամատիկական թատրոն), «Ձեր աստվածը փողն է» (Երաժշտական կոմեդիայի թատրոն) և «Մերսեդեսը»՝ Պատանի հանդիսատեսի թատրոնում: Լ. Մութաֆյանը բարձր գնահատեց Վահե Շահվերդյանի երկու բեմադրությունները Վանաձորի Աբելյանի անվան թատրոնում («Չար ոգի» և «Լիր արքա»), ցավում եմ, որ սրանք չեմ տեսել, բայց վստահում եմ անաչառ ու վարպետ թատերագետի կարծիքին: Արդեն շատ տարիներ մեզանում տխուր վերաբերմունք է շրջանառվում, թե թատրոն չունենք, նաև՝ ժամանակակից հայ դրամատուրգիա: Եվ այսպես մտածողները ո՛չ պարբերաբար թատրոն են հաճախում և ո՛չ իսկ այսօր ստեղծվող պիեսներ...