admin

    Հազվադեպ է պատահում, որ դերասանուհին կերպարային զգացողության տեսանկյունից աշխարհի քաղաքացի է լինում: Բեմից հրամցրած հուզերանգները ազգային պատկանելություն չճանաչող համամարդկայինի նշաձողին հասցնում: Ինչպես որ դա իր էմոցիոնալ խորությամբ անում է մասնագիտական բարեխղճության գաղափարակիր Լուսինե Կոստանյանը: Անկախ այն հանգամանքից՝ կերպարն ազգային նկարագրի տե՞ր է, թե՞ արտասահմանյան գրականության ներկայացուցիչ: Տիգրան Մարտիրոսյան — Առավելապես հոգեբանական տիպին պատկանող դերասանուհի ես: Ի՞նչ է քեզ համար կերպարային ապրումակցումը: Կա՞ այն արդյոք քո պրակտիկայում: Լուսինե Կոստանյան – Պայմանավորված է այն հանգամանքով, թե ինչպիսի կերպար է: Հիմնականում առկա է: Փորձում...

  Երևանի 2800-ամյակին նվիրված պիես գրել՝ հայտարարված մրցանակաբաշխությամբ… Ինչքան կուզենայի գրել թեթև, քաղաքիս սիրով համակված մի լավ ու բարի պատմություն: Չկարողացա: Իմ քաղաքը դեռ վիրավոր ու վիրավորված է տասը տարի առաջ իր փողոցներում գնդակահարված տասը քաղաքացիների համար: Ոմանք շատ կուզենային մոռացնել տալ այդ մասին. չի՛ ստացվի: Հիշեցնել կտանք՝ մինչև ամոքենք քաղաքիս վերքն ու վիրավորանքը: Իսկ թեթև, լավ ուբարի պատմություն կգրեմ: Այս ողբերգական պատմությունից հետո: Գործող անձինք ԱՎԵՏՅԱՆՆԵՐԻ ԸՆՏԱՆԻՔ ՎԱՀԱՆ ԱՐՍԵՆԻՉ — շինարար ԱՍՏՂԻԿ ԱՇՈՏՈՎՆԱ — բուժքույր ԴԱՎԻԹ — նրանց որդին, օրդինատուրայի վերջին կուրսում...

1889 թվականին գերմանացի նշանավոր փիլիսոփա Ֆրիդրիխ Նիցշեն, գտնվելով Թուրին քաղաքում, տեսավ, թե ինչպես է կառապանը դաժանորեն մտրակում իր ձիուն։ Նա, տիրոջ դաժանությունից ցնցված և կենդանու հանդեպ գթությամբ լցված, շտապեց փարվել ձիուն և կառապանի հարվածներից փրկել վերջինիս։ Ըստ որոշ վկայությունների՝ այդ փոքրիկ դրվագը ճակատագրական դեր է խաղում նրա կյանքում, քանի որ, չդիմանալով ապրած ցավին, նրա գիտակցությունը վերջնականապես մթագնում է։ Թերևս, թուրինյան ձին նրա համար դարձավ մեռնող Աստծո խորհրդանիշը, այն Աստծո, ում վախճանի մասին փիլիսոփան բազմիցս գրել էր իր աշխատություններում։ Աստված ամենուր է, և Նրա...

Երեխաների ծիծաղը և մեծահասակների ձայները միախառնվում են մեկ շարունակական ձայնի մեջ: Հեռվում՝ անկյունում, մի փափուկ խաղալիք։ Մոտենում է և նստում  կողքին: Գրկում է խաղալիքը։ Բարև՜, վաղուց չէինք տեսնվել։ Տեսքդ կարծես անմխիթար է: Դե, այո՛, չէ՞ որ բոլորը գրկում են քեզ: Բայց նաև լավ է։ Նշանակում է, որ կարիքդ ունեն, նշանակում է, որ սիրում են: Լսի՛ր, արդեն մեկ տարի է անցել, չէ՞: Ճիշտ է, մեկ տարի: Բայց արագ անցավ։ Մայրիկն ու հայրիկը կռվել են (հաշվում է մտովի) 737 անգամ։ Ես սովորեցի հաշվել մինչև հազարը։...

 ՄԵՐՕՐՅԱ ԹԱՏՐՈՆԻ ՆՎԻՐՅԱԼՆԵՐԸ    ՂԱՀՐԱՄԱՆՅԱՆ ԴԱՎԻԹ ԷԴՈՒԱՐԴԻ Պարգևատր­վել է ՀԹԳՄ «Ոս­կե մե­դա­լով» (2019թ.): Ծն­վել է 1991թ. մար­տի 13-ին ԼՂՀ Ստե­փա­նա­կերտ քա­ղա­քում, ավար­տել է թիվ 3 միջն. դպ­րո­ցը: 2005-2007թթ. սովորել է Ստե­փա­նա­կեր­տի պետդրամթատ­րո­նի դե­րա­սա­նա­կան ստու­դի­այում: 2009-2011թթ. ծա­ռա­յել է ԼՂՀ ՊԲ շար­քե­րում, հրե­տա­նա­յին գն­դում` որ­պես նշա­նա­ռու և հրա­նո­թի հրա­մա­նա­տար: 2011թ.-ից աշ­խա­տում է Ստե­փա­նա­կեր­տի թատ­րո­նում որ­պես դե­րա­սան: Լա­վա­գույն դե­րա­կա­տա­րում­նե­րից են. Սե­րո (Կ.Դա­նի­ել­յան` «Մենք մեր սա­րերն ենք»), Ռա­կա (Բ. Նուշ­իչ` «Տի­կին մի­նիստ­րու­հի»), Ժակ (Լ. Վե­րին` «Խոշ­որ շա­հում»), Բու­րա Նու­ին (Մու­րա­ցան` «Ռու­զան»), Նե­նի­լո (Էդ. դե Ֆի­լի­պո` «Ծննդ­յան տո­նե­րը սին­յոր Կուպ­յե­լո­յի...