Վալերի ՓԻԼՈՅԱՆ / ՏԱԳՆԱՊՆԵՐ ՎԱՍՆ ՀԻՇՈՂՈՒԹՅԱՆ-2 ԿԱՄ ԱԴԱՄՈՐԴՈՒ ԱՅԼԱՍԵՐՈՒՄԸ
(Մ. Իշխանի «Մեռնիլը որքան դժվար է» և Կ. Խոդիկյանի «Մեկ ժամ հիշողություն» պիեսները) Նախաբան: Գիրը ճշմարտության պահապանն է և կեղծիքի առհավատչյան: Գիրը հիշողության երաշխավորն է, միաժամանակ կարող է հաստատագրել մոռացումը, որի տարբերակներից մեկն էլ հորինված հիշողությունն է: Հր. Մաթևոսյանն է ասում. «Թուղթը սպիտակ է լինում, հետո ինչ գրում, էդպես հնազանդ էլ սևանում է» [13, 610]: Եվ երկար ժամանակի մեջ կերտվում է հիշողություն, որ կարող է ճշմարտություն, նաև կեղծիք պարունակել: Ի՞նչ ենք ակնկալում մեր մեկուսացող գրից, և ինչպե՞ս ենք պարտադրում մեր հիշողությունը այլոց, բայց...
