admin

Մեկ գործողությամբ բեմախաղ Գործող անձինք ՌՈՄԵՈ ՋՈՒԼԻԵՏ ԲԱՆՎՈՐՆԵՐ Թատրոնի միանման հագուստով չորս բանվորները, հրելով, դատարկ բեմ են բերում աղյուսաշեն պատը և կենտրոնը բաժանում աջ ու ձախ հավասար մասերի: Ա ԲԱՆՎՈՐ — Ժամը յոթն անց է տասնհինգ րոպե, ներկայացումը սկսեք, անբաններ: Հանդիսատեսի անհամբեր ծափողջույնները: Ընդհանուր կիսամթում պատը դանդաղ լուսավորվում է` վրան հայերեն ու օտար տառեր, մաթեմատիկական բանաձևեր, ավտոմեքենաների ու ծխնելույզների ստվերագծեր և պարզ, ընթեռնելի մի նախադասություն. «Ամեն սկիզբ վերջ ունի»: Բ ԲԱՆՎՈՐ — (զննելով գրությունը): Ես վերջ չունեմ: Գ ԲԱՆՎՈՐ — Դու հարբեցող ես:...

Գործող անձինք ԿԻՆ 1-ին Գրագիր 2-րդ Գրագիր Գրասենյակ հիշեցնող տարածք: Կենտրոն-խորքում գրասեղան, վրան՝ անկանոն դարսված թղթապանակներ: Համակարգչի ետևում նստածը չպիտի երևա: Աջ կողմում ևս մի գրասեղան, նրա երկու կողմերում` աթոռներ: (Գրասեղանը դրված է կողքանց): Պատի ժամացույցի սլաքները ցույց են տալիս ժամը 10-ը: Ձախից աղմուկով բացվում է դուռը, ինչ-որ մեկը Կնոջը ներս է հրում այնպիսի ուժով, որ նա հազիվ է պահում հավասարակշությունը: Դուռը փակվում է: Կինը ուշքի չի եկել, անգամ չի նկատել սենյակում գտնվողին: ԿԻՆ — (շփելով ցաված ուսը, դռան ուղղությամբ): Անասո՛ւն… անասո՛ւն-անասո՛ւն-անասո՛ւն… տակա՛նք…...

          Ուրիշ որևէ մեկը իմ փոխարեն չի դժգոհի, այսպես ասած, իր դրամատուրգիական ճակատագրից. ինչո՛ւ, որովհետև գրեթե բոլոր տպագիր ու անտիպ պիեսներս բեմադրվել են՝ բացի մի հեքիաթ-պիեսից, որն էլ բեմադրվեց քովիդի տարում՝ ոչ ավել, ոչ պակաս «օնլայն թատրոնի» ձևաչափերից մեկով՝ Zoom-ով (ՀԹԳՄ Լոռու մարզային դրամատիկական ստուդիա): Պիեսներ կան, որ գրվում են նաև ընթերցելու համար, բայց դրաման հոգի է ստանում բեմադրվելիս, իսկ թատերգության կենսունակությունն էլ որոշվում է բեմականությամբ, դրա համար էլ պետք է թատրոն լավ իմանաս և այլն…                        Այդ հեքիաթ-պիեսը զետեղվել է իմ «Թեթև...

Մե­նա­խաղ՝ 2 հե­րո­սով և 1 ա­րա­րով Սև բե­մը գրե­թե դա­տարկ է: Միայն կենտ­րո­նում ան­հաս­կա­նա­լի ա­ռար­կա է՝ բաց գույ­նի կտո­րով ծածկ­ված: Խոր­քում՝ սպի­տակ պա­տին, տե­սապ­րո­յեկ­տո­րով տար­բեր շար­ժա­պատ­կեր­ներ են ցու­ցադր­վում՝ օվ­կիա­նոս, ա­լիք­ներ, ծո­վափ, կեն­դա­նի­ներ, եր­կինք, ան­տառ, լու­սա­բաց, մայ­րա­մուտ, ծա­ռեր, ծա­ղիկ­ներ, քա­րեր, կրակ, մար­դիկ, ե­րե­խա­ներ, շատ գե­ղե­ցիկ ե­րի­տա­սարդ կին, ըն­տա­նե­կան ե­րա­նութ­յուն, լեռ­ներ, մի գե­տակ, հին քա­ղա­քի փո­ղոց­ներ, պսա­կի ա­րա­րո­ղութ­յուն ե­կե­ղե­ցում, ձիեր, թռչուն­ներ, օ­դա­նավ՝ երկն­քում, հին կա­մուրջ, օվ­կիա­նո­սա­յին ձկներ և­ այլ կեն­դա­նի­ներ, մար­ջան­ներ և­ այլն: Տե­սապ­րո­յեկ­տո­րը այն­պես է տե­ղադր­ված, որ պատ­կեր­ներն ընկ­նեն նաև դե­րա­կա­տա­րի վրա, հե­տին պա­տին...

Առանց ժամանակակից դրամատրգիայի չի կարող զարգանալ հայ թատերական ﬕտքը: Գոր­ծող ան­ձինք ԱՆՆԱ – 30 տա­րե­կան գե­ղե­ցիկ կին ՀԱՅԿ – Ան­նա­յի ա­մու­սի­նը ԱՐԱՄ — Ան­նա­յի սի­րե­կա­նը ՆԱՎԱՊԵՏ ՏԻԿ –­ իս­կա­կան ծո­վա­գայլ ԱԼԵՔՍԱՆԴՐ – նա­վաս­տի ՄԱՐԻԱՄ – կին, որ կորց­րել է ա­մեն ինչ ՄԱՏՈՒՑՈՂ –­ ա­նո­րոշ տա­րի­քի տղա­մարդ ՍՐՃԱՐԱՆԱՏԵՐ –­ ան­հա­ջո­ղակ, իր գոր­ծից չհաս­կա­ցող մարդ Տար­բեր ձայ­ներ, ո­րոնց տե­րե­րը չեն եր­ևում ԱՌԱՋԻՆ ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆ Ա­ռա­ջին պատ­կեր Բե­մը հի­շեց­նում է նավ—սրճա­րան: Պա­տու­հան­նե­րը կլոր են, ա­ռաս­տա­ղից իջ­նում են պա­րան­ներ և մի ա­ռա­գաստ: Բե­մի ետ­նա­մա­սում՝ բար, պա­տու­հա­նի մոտ՝ սե­ղան­ներ,...

Действующие лица: Уильям Кенуард. заместитель главного констебля графства Арчибальд  Кристи. муж Агаты Шарлотта Фишер. секретарь Агаты Миссис Десильва. соседка Агаты по родительскому дому Миссис Пэг Хэмсли. свекровь Агаты Лили. горничная Агаты  Джеймс Страйт. корреспондент «Дейли кроникл» Фредерик Дор. механик Мисс Райс –Джонсон. ясновидящая Сэр Артур Конан Дойл. писатель Дама под вуалью Время действия:  декабрь 1926 года Место действия: Англия, графство Суррей На экране – листок календаря. 4  декабря 1926 года, суббота Офис Уильяма Кенуарда. Кенуард (по телефону). Ну, что там? (Выслушивает ответ). Давай...

Կին&Տ­ղա­մարդ՝ մշտա­կան փնտրտուք, որ սկսվել է հա­զա­րամ­յակ­ներ ա­ռաջ ու կշա­րու­նակ­վի, քա­նի դեռ պտտվում է այս մո­լո­րա­կը: Եվս մի տար­բե­րակ, և՝ շնոր­հա­կա­լութ­յուն Վիվ­յեն Բաս­տաջ­յա­նին: Ա­ռանց իր «բզբզո­ցի» էս տար­բե­րա­կը եր­բեք էլ թղթին չէր հանձն­վի: Աստ­ղիկ ՍԻՄՈՆՅԱՆ ԿԻՆ&ՏՂԱՄԱՐԴ Գոր­ծող ան­ձինք ԿԻՆ ՏՂԱՄԱՐԴ I ԳՈՐԾՈՂՈՒԹՅՈՒՆ Հ­յու­րա­սեն­յակ: Վիվ­յե­նը պատ­րաստ­վում է հյուր ըն­դու­նել: Հագն­ված է բա­վա­կա­նին գրա­վիչ, հաս­կա­նա­լի է` հյու­րը տղա­մարդ է, ի­րեն է զննում հա­յե­լու մեջ, օ­ծա­նե­լի­քի սրվակ­ներ է հո­տո­տում, վեր­ջա­պես ընտ­րութ­յու­նը կանգ է առ­նում մե­կի վրա, ո­րը սկզբում «մեր­ժել» էր: Զն­գաց հե­ռա­խո­սը: Թեթ­ևա­կի շար­ժում՝ Վիվ­յե­նի կող­մից,...

2010 թվա­կա­նին, երբ գրում էի խի­զախ ա­զա­տա­մար­տիկ, «Ա­նա­հիտ» ջո­կա­տի հրա­մա­նա­տար Ա­նա­հիտ Մար­տի­րոս­յա­նին նվիր­ված էս­սեն, ինձ վրա ցնցող տպա­վո­րութ­յուն թո­ղե­ցին Մար­տա­կեր­տի շրջա­նի Մա­րա­ղա գյու­ղում ադր­բե­ջան­ցի­նե­րի վայ­րա­գութ­յուն­նե­րի մա­սին նրա հի­շո­ղութ­յուն­ներն ու ապ­րում­նե­րը: Ես ապ­շել էի, որ ե­րի­տա­սարդ կի­նը նման ի­րա­վի­ճա­կում լի­նե­լուց հե­տո կա­րո­ղա­ցել է պահ­պա­նել հո­գե­կան հա­վա­սա­րակշ­ռութ­յու­նը: Եր­ևա­նի Նոր Նորք վար­չա­կան շրջա­նի թա­ղա­պե­տա­րա­նում տե­ղի ու­նե­ցավ գրքի շնոր­հան­դե­սը, ո­րից հե­տո կազ­մա­կեր­պիչ­նե­րը հյու­րա­սի­րութ­յուն կազ­մա­կեր­պե­ցին: Մար­դա­շատ էր, ա­թոռ­նե­րը՝ քիչ, ո­մանք կանգ­նած էին և­ ես, որ նստած էի Կո­ման­դո­սի և Ա­նա­հիտ Մար­տի­րոս­յա­նի կող­քին, հան­կարծ նկա­տե­ցի, որ իմ թի­կուն­քում կանգ­նած...