admin

Հուլիսի 27-ին Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնում ևս մեկ անգամ բեմ բարձրացավ «Ծաղիկներ Էլջերնոնի համար» ներկայացումը: Պրեմիերան կայացել էր մայիսի 2-ին, և մեկ ամիս անց բեմադրությունը նույնպիսի բուռն ծափահարությունների արժանացավ՝ վերստին սրելով հանդիսատեսի հետաքրքրությունը ամերիկյան ժամանակակից գրականության այդ ինքնատիպ ստեղծագործության հանդեպ:      Պիեսի հիմքում Դենիել Քիզի համանուն վեպն է, որը Հայկ Ֆելեքյանի թարգմանությամբ 2016 թվականին լույս է տեսել «Անտարես» հրատարակչության կողմից և բավականին լայն տարածում գտել հայ ընթերցողի շրջանում: Վեպի հերոսը մտավոր անկումից դեպի զարգացում և ապա նորից դեպի անկում ընթացող Չարլի...

Լեսլի ԱՅՎԱԶՅԱՆԻ «ԽՈՒԼ ՕՐ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2006 թ., թիվ 11-12-ում   Լեսլի ԱՅՎԱԶՅԱՆ ԽՈՒԼ ՕՐ Խուլ մայր և նրա Խուլ որդին՝ յոթ տաեկան: Խոսում են ժեստերի լեզվով:   ՄԱՅՐ Լավ: Պատրա՞ստ ես: Սկսեցինք։ Արևը բարձրացել է, օրը սկսվել է: Շարունակենք։ Բարձրանալ և փայլել։ Ուրեմն, նշանակում է՝ արթնանալ և ուրախ լինել։ Շարունակի՛ր։ Մի՛ մոռացիր ինձ նայել։ Իմ կողմը նայիր։ Այդպե՛ս։ Հիմա անգլերենի վարժություն ենք անելու։ Այո։ Այսօր վարժանքի օր է։ Ուսուցիչդ ասաց։ Դե, ուրեմն, ինձ նայիր։ Իմ կո՛ղմը նայիր։ Լսողական սարքդ...

Սամվել ԿՈՍՅԱՆԻ «ԿԱՐՄԻՐ ԼՈՒՅՍԻ ՏԱԿՈՎ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2011 թ., թիվ 24-25-ում Եթե հնարավոր լինի խավարը վերծանել… Անհույս երազանք, մանավանդ, այսօր էլ անհաշիվ գործարքներ են կատարվում խավարի մեջ: Խավարը այդ ամենը թաքցնում է և լուռ է: Այդպես եղել է, այդպես էլ կշարունակվի: Անհանգստացնողը լույսի և խավարի հավերժական պայքարում խավարի հետզհետե ծանրացող նժարն է, որից աստղագուշակներն ու պայծառատեսները աշխարհի վերջը համարյա որպես իրականություն են ներկայացնում: Գուցե չեն սխալվում, եթե լույսի երկիրը փնտրողներին կարելի է մատների վրա հաշվել: ՍԱՄՎԵԼ   ԿՈՍՅԱՆ ԿԱՐՄԻՐ  ԼՈՒՅՍԻ  ՏԱԿՈՎ...

Պերճ ԶԵՅԹՈՒՆՑՅԱՆԻ «ՄԻ՛ ՆԱՅԻՐ ՀԱՅԵԼՈՒՆ» պիեսը տպագրվել է «Դրամատուրգիա» հանդեսի 2006 թ., թիվ 11-12-ում     Թատրոնը իմ սերն է և իմ թուլությունը։ Թատրոնի բացիլը ինձ վարակեց 1963 թվականին Մոսկվայում, երբ ՄԽԱՏ-ում դիտեցի Ա Չեխովի «Երեք քույրը»՝ Նեմիրովիչ-Դանչենկոյի բեմադրությամբ։ Ու թեև բեմադրությունը մի քանի տասնամյակի կյանք ուներ, այնուամենայնիվ, իր հմայքը դեռ չէր կորցրել։ Նեմիրովիչ-Դանչենկոն մի երեկոյի ընթացքում ինձ «բացատրեց», «հասկացրեց», թե ինչ բան է իսկական թատրոնը։ Եվ այդ օրվանից ես անհուսալիորեն վարակված եմ թատրոնով, այն հազվագյուտ վարակով, որը, Աստված տա, երբեք չբուժվի։ Պերճ...

Ներկայացվող դրաման մարդու և սեփական խղճի փոխհարաբերությունների մասին է: Կարևոր չէ, թե կլոր երկրագնդի որ անկյունում է ծնվել մարդը, կարևոր չէ, թե երբ է աշխարհ եկել և որտեղ է ապրում: Կարևորն այն է, թե ինչպես է  ապրում և ինչպես է լուծում իր համար կարևոր՝ սեփական խղճի հետ հարաբերվելու հարցը: Քանզի, եթե մեր աշխարհ գալու ժամանակի ու տեղի համար մենք պաատասխանատու չենք, պատասխանատու ենք այս աշխարհից գնալու մեր կերպի համար: Պատասխանատու ենք նաև մեր նախնիներից ստացած մեր ժառանգությունը սերունդներին փոխանցելու համար: Ճշմարտությունն ու սուտն...

спектакля «Банкрот» по пьесе А. Островского «Свои люди – сочтемся» (Версия Международного onlife — фестиваля «Idea», постановка Руслана Кутлыева) Да, друзья мои, это именно монолог, — ни рецензия, ни анализ, не призыв к дискуссии, — просто размышление вслух. Наверно, вы замечали, что мысль, произнесенная вслух, озвученная, становится завершеннее, что ли. Словно обретает предметность…  Вот затронуло тебя что-то, — и не отпускает, пока не обретет форму. Так и с «Банкротом»… Четыре серии…  Так подробно, так детально, с таким уважительным вниманием к автору. И не...

Ի սկզբանե, երբ քաոս էր, և մարդ չկար երկիր մոլորակի վրա… Ի սկզբանե առ այս` ոչ մի ձայն չի կորսվել երբեք: Վերացական իրականությունը նույնքան իրական է, որքան բանականության մեջ առկայծող կայծը, որ հետո դառնում է միտք և գործողություն: Որտե՞ղ է մարդը: Ա՞յս իրականության մեջ, թե՞ այնտեղ, ուր ձայներն են հարատև: Յուրաքանչյուր կոկորդ, յուրաքանչյուր շարժում լրացնում է տիեզերական սիմֆոնիան` հավերժության մեջ թողնելով ՁԱՅՆԵՐ: Սկիզբն ու վերջը, կյանքն ու մահը սոսկ սահմանումներ են, որոնք մեզանից դուրս և մեր մեջ ապրող ձայների պատկերացումներն են երևակում: Կարճառոտ...